Blunder van criminele omvang

Denk na voor je iets zegt! “Een mooie slogan die veel mensen meer zouden mogen naleven!” En ofschoon ik met dit uitgesproken oordeel met het vingertje pedant naar anderen wijs, maakte ik mij er onlangs zelf enorm aan schuldig, ik beging een vreselijke blunder.

Moord en doodslag in Italië

Sjaak en ik wonen in Eindhoven in één van de meest rustige, wellicht zelfs saaie buurten van de gehele stad. Wij krijgen geen extra subsidie aangezien de Generalenbuurt – de op één na grootste buurt van deze prachtige stad – geen achterstandsbuurt is, geen onderdeel uitmaakt van een krachtwijk, geen uitgangsgebied is noch winkelcentrum met specifieke attentiewaarde. Er zijn geen enorme flats, er is veel groen, de buurt is praktisch één groot park. En toch was deze buurt vele jaren op rij de meest criminele buurt van Nederland, kijkende naar kleine criminaliteit, auto-inbraken en enkele voorvallen waarbij wijkbewoners ‘groene vingers’ bleken te hebben en enthousiast cannabis aan het kweken waren. In het dagelijks leven eigenlijk niets te merken van een criminele sfeer dan wel gevaar voor eigen lijf of leven en toch lieten de cijfers er geen twijfel over bestaan. Reden voor onze buurtstichting die Sjaak en ik hebben opgericht om een positieve impuls te geven aan de veiligheid, in het bijzonder digitale veiligheid naast het drie jaar geleden opgerichte buurtpreventie team.

In 2014 werden wij beiden uitgeroepen tot Beste Buur. Wethouder Yasin Torunoglu reikte ons het certificaat uit, een waardering voor ons buurtwerk in Eindhoven. Wij zijn erg trots en heel blij met deze erkenning.

“Oh, dan is het in Italië toch iets anders, niet dan?” Tja, volgens de onderzoeken blijkt dat de Maffia toch ook meer en meer in het Noorden van Italië voet aan de grond krijgt, maar wat merkt een normale burger daarvan? Niets, het is zware criminaliteit ergo onttrokken aan onze burgertruttenogen! In ons dorp Pertegada hadden we 10 jaar geleden een keer een redelijk ernstig vergrijp, zoals een zoon die z’n moeder flink geslagen had met redelijk ernstige gevolgen. Het kan gebeuren!

La rosa, simbolo dell’amore! De roos is eveneens in Italië het symbool van de liefde en ook hier zitten er doorns aan de steel, niets nieuws dus!

Inmiddels ook al weer enkele jaren geleden (op 8 maart 2014) werden wij midden in de nacht wakker door een super harde knal. We waren heel erg geschrokken want we dachten dat de wereld verging. Niet zoals een aardbeving wat we nadien zelfs twee keer hebben ‘mogen’ ervaren! Het was een zware ontploffing waarbij ons huis trilde op z’n grondvesten. Ik snelde via de slaapkamer naar buiten het balkon op, echter er was niets te zien. “Gezien de intensiteit van de ontploffing moet het iets heel ernstigs zijn, je moet het kunnen zien want het was heel dichtbij!” Zo gaf ik met piepstemmetje Sjaak terug. “Ga eens aan de voorkant van het huis kijken!” stelde hij voor. Dus snel via onze werkkamer aan de voorzijde het balkon op. Niets te zien noch te horen. En terwijl ik weer naar binnen wilde gaan hoorde ik een zware auto starten en met piepende banden de bocht omgaan bij de kerk, op 80 meter van ons huis. En direct daarop kwam de donkergroene bolide met een enorme snelheid aan ons huis voorbij. Vijf personen in de auto (een groene Alfa 164), goed te zien. Door de snelheid kon ik zelfs de gezichten in een glimp zien, ze hadden geen bivakmutsen op! Toch?

“Ik denk dat de bank is gekraakt” deelde ik Sjaak mede die op de slaapkamer was achtergebleven. “Nou, dan horen we het morgen wel!” En inderdaad, de plofkraak was van ongekende kracht geweest. De gevel lag er geheel uit, een muur was ontzet en de woningen erboven hadden schade opgelopen. Het dorp was slachtoffer geworden van een van de meest beruchte boevenbendes, de Brenta-groep. De ‘Mala del Brenta’ oftewel ‘de onderwereld van de Brenta’ zijn zware criminelen uit de Veneto, vernoemd naar de rivier de Brenta. In de streek waar deze rivier stroomt en waar je fantastische Venetiaanse Villa’s o.a. van Palladio aantreft, is deze groep ontstaan, op 90 km van ons dorpje.

The morning after

De ochtend erop zag je overal mensen in groepjes op straat staan en er werd flink wat gespeculeerd over wat er was gebeurd. Officieel was er nog helemaal niets bekend en toch konden buurtbewoners tot in details de gehele toedracht vertellen. Als nuchtere Hollander probeerde ik de mensen nog een spiegel voor te houden want hoe konden ze het allemaal weten? “Wat mij opviel is dat nergens lampen aangingen en mensen naar buiten kwamen?” “Wat, als zoiets gebeurt dan ga je niet naar buiten, dat is veel te gevaarlijk.”

De bank een paar dagen later, net als de woningen erboven, tijdelijk provisorisch dichtgetimmerd.

“Och, ik stond op het balkon om te kijken wat er aan de hand was en of ik in actie moest komen! Ik heb de auto met de boeven zelfs gezien!” Grote verontwaardiging: “Oh, zeg zoiets niet, bemoei je er niet mee, zo kom je in gevaar!”

Wat een mentaliteitsverschil. Niemand uit de nabije omgeving waar de criminele daad werd gepleegd was naar buiten gekomen, laat staan in actie gekomen. Alsof dit gedrag diep in de Italiaanse genen verankerd zit: de angst regeert!

En verder?

Verder is er gelukkig weinig engs en crimineels te melden. Er wordt een keer een watermeloen gestolen en men mist wel eens een tomaat hier of daar . Er is ook eens een keer een auto gejat door Bulgaren of Roemenen maar verder niets ‘groots’ .

Totdat er afgelopen zomer maar liefs 2 doden te melden waren en 3 zeer ernstige gewonden in een dorpje iets verderop. Vergiftigingsgeval! Was het landbouwgif en een fout van een boer? Was er sprake van een vergiftiging door te veel duivenpoep waar de mensen aan zijn overleden?

Het bleek een neef te zijn die zijn familie blijkbaar moe was. Hij had dit zware gif (Thallium) weten te bemachtigen en verspreid in de stallen van de grote boerenhoeve die als vakantie optrekje werd aangehouden. Het ‘goedje’ werd vroeger toegepast als vergif tegen ratten ergo duiven. Duiven vormen namelijk in heel Italië een groot probleem en worden zelfs ‘ratten met vleugels’ genoemd.

Dit alles in een piepklein dorpje met een super oud mooi kerkje, enkele prachtige villa’s, waar je cultuur kunt snuiven en zelfs kunt genieten van een lekkere pizza. In Santa Marizza hadden we al enkele bouwvallen en rustieke bouwwerken bekeken ten behoeve van een van onze stichtingen. “Een dorpje van 25 huizen en 45 mensen, hoe is dat nou mogelijk?” Ja, het gebeurt dus ook in zo’n gehucht, dat ineens een nationaal nieuwsitem wordt.

Knetteroud kerkje van Santa Marizza met prachtige gerestaureerde fresco’s!

Blunder van criminele omvang?

En dan gaan er maanden overheen en niemand denkt er meer aan, totdat we weer eens bij wijnboer Ferrin waren ter voorbereiding van het grote evenement rondom de il Tramonto Gondola d’Oro Awards (klik hier). Het was in november, zo rondom borreltijd (17:00 uur voor degene die niet weten dat eerst de 5 in de klok moet zitten om een aperitiefje te mogen drinken, ha ha!). Toen we bijna klaar waren met de bespreking in het grote proeflokaal, gezeten aan een tafel met vele lege glazen (hoezo lege glazen!!!), kwam een man binnenlopen. Aan de begroeting van Paolo Ferrin te merken moest het een goede vriend van hem zijn. ‘Ti presento i nostri amici olandesi’ zei hij tegen hem. En tegen ons: ‘Viene da Santa Marizza’. Hij kwam dus uit dat kleine dorpje dat landelijke bekendheid had gekregen.

Wij gaven de man hartelijk een hand en ik memoreerde lachend: “zo, zo, het dorpje waar mensen als duiven dood neervallen!” Hij knikte van ‘ja’, mijn schoonvader en mijn vrouw! “Hoezo, jouw schoonvader en vrouw?” “Het was de neef van mijn vrouw die dit heeft gedaan, ik was ook vergiftigd maar heb het gehaald. Mijn vrouw is echter overleden.”

Wijnproeven bij Paolo en Fabiola Ferrin, het blijft ondanks een blunder een vrolijke gebeurtenis.

SLIK! Nou zeg eens eerlijk, dat verwacht je toch niet?! Dat je ineens oog in oog staat met een slachtoffer van zo’n zwaar crimineel voorval? Wij concluderen vaak dat de wereld heel klein is geworden, o.a. door de social media en de vele snelle communicatiemiddelen: je laat een scheet en aan de andere kant van de wereld weet men het op hetzelfde moment. Als voorzitter van het werkgeversnetwerk SAM zeg ik geregeld tegen werkzoekenden: “steek je middelvinger niet op als jou iets niet bevalt, het kan je nieuwe directeur zijn!” In Italië is het niet anders. Bovendien kennen zoveel mensen ons dat we met alles rekening moeten houden. Overigens vinden Italianen de Nederlanders beleefd, netjes en correct, dus behoren wij ons conform die beelden te gedragen, toch!

En heb ik van mijn blunder geleerd? Tja, ik heb op mijn 50ste besloten mijn oorspronkelijke spontaniteit niet meer prijs te geven en vanuit mijn ‘echte ik’ te acteren. Dan kan zo’n vreemde situatie ontstaan, dus zal ik mij op dat moment moeten excuseren hetgeen ik dan ook meteen heb gedaan. Waarna we samen met hem met een verrukkelijke Sauvignon van Paolo Ferrin hebben geproost op het leven. Cin, cin !

 

Klik hier voor alle blogs ‘il Tramonto’

© www.iltramonto.eu – redactie: Ad Smets – foto’s: Ad Smets

 

Samen met Fabiola Tilatti klinken we op het leven!

One comment

  • Sandra Kemna

    Oh wat zul je je rot gevoeld hebben. Poehpoeh, dat had jij weer…;-). Nou ja, zo gaan dingen soms. Ik ben ook zo’n flapuit. Leuk verhaal, ik heb er weer van genoten, XX

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *