Een bakje Manuel koffie, ‘expreszo’ klein en fijn!

Koffie is meer dan ons alledaagse bakkie leut. We dronken al jaren de Italiaanse MANUEL koffie, niets bijzonders, toch?! Toen wij in contact kwamen met de Nederlandse importeur van Manuel werden onze ogen en smaakpapillen geopend. Manuel caffè – koffie met een historie en passie…….

Hoeveel kopjes koffie heb jij in je leven al gedronken?

Wellicht sta je er net als wij niet echt bij stil, echter het zijn er waarschijnlijk erg veel. Bij onderzoek troffen we een artikel in HP De Tijd aan. Zij berichtten over een onderzoek van Quarts Media die wilde weten waar zich de grootste koffieleuten ter wereld bevinden.

Nederland staat eenzaam aan top met 2,414 kopjes per dag. Als je ziet dat Finland op plaats 2 staat met 1,848 kopje per dag per persoon zie je duidelijk onze koppositie op de wereldranglijst als Nederlander. En op welke plaats staan de Italianen denk je?

Italië, het land van de barista

Ik verraad het nog even niet, pas later in het verhaal komen we met hun plaats op de wereldranglijst op de proppen, aangezien wij zelf erg verrast waren.

Vooral ook omdat als we praten over koffie, wij toch echt meteen aan Italië denken met espresso, cappuccino, caffè latte, macchiato etc. Al vanaf heel vroeger weten we dat de Italianen verstand hebben van een lekker bakje leut, een vingerhoedje wel te verstaan. Want let wel, meer is het niet wat ze in het kopje duwen. Waar zij rillingen krijgen bij het zien van de sloten ‘acqua sporca’ (vuil water) die wij drinken, zo raar vinden wij het dat zij voor zo’n beetje koffie een heel kopje vuil maken. Het kopje is al klein en nog minder koffie tref je erin aan, de door ons genoemde ‘espresso’ wat in het Italiaans gewoon ‘caffè’ heet. Het woord ‘espresso’ gebruiken ze niet, of alleen op plaatsen waar veel Duitstaligen komen. Je moet het zien als een soort import-Italiaans!

We zijn niet in de bonen

Vanaf onze beginjaren dat we in Italië op vakantie gaan, nemen we flink wat kilopakken koffiebonen mee terug naar Nederland om daar ook te kunnen genieten van een fatsoenlijke ‘tas koffie’, zoals we op z’n Limburgs tegen elkaar zeggen.

Bij onze laatste verbouwing o.a. van de keuken, hebben we meteen een koffieapparaat van Miele laten inbouwen waarmee we zowel een ‘caffè lungo’ kunnen zetten alsmede een ‘espresso’! Je drukt op het gewenste knopje en de bonen worden vers gemalen waarna de volle aroma je tegemoet komt en je je even in Bella Italia waant.

Bij het wachten begin ik vaak spontaan te zingen: “koffie, koffie, lekker bakkie koffie!” Ik blijf een Hollander, hetgeen ook blijkt uit het volgende: in tegenstelling tot dé Italiaan gaat er bij ons geen suiker in en hoeven wij niet te roeren. Veel suiker, tot soms wel 3 opgehoopte lepels, waarna ze minstens drie minuten staan te roeren. Ik zeg erbij staan, want in Italië wordt een kopje staand aan de bar gedronken.

In de maneschijn, in de Manuelschijn

In de mondaine en meest belangrijke Italiaanse badplaats Lignano waar we al sinds jaar en dag op vakantie gaan en iedere avond uit gingen eten, sloten we standaard ‘la cena’ (het avondeten) af met een kopje bruin goud. “O, che buono!” “Oh, wat lekker, wat is dit voor een merk koffie?” Domme vraag, heel groot prijkte ‘Manuel’ op de gevel van het restaurant, evenals op het kopje en bijgeleverde suikerzakje…….

foto 1999: Manuel koffie bij ons vaste restaurant in de badplaats Lignano (Pineta). Ons tafeltje stond onder dit grote uithangbord, kun je nagaan!

“Deze koffie wil ik ook in Nederland drinken”, zei ik meteen. Dus gingen we op zoek naar het merk en jawel hoor, bij de Carrefour vonden we Manuel. Jarenlang gingen flink wat zakken mee naar Nederland. Toen we moesten constateren dat deze grote weidewinkel met alle producten erg duur werd vergeleken de LIDL die overal vestigingen opende, stond een bezoek eraan niet meer automatisch op ons vertrekprogramma hetgeen noodgedwongen betekende dat we overgingen op andere koffiemerken.

Heus ook lekkere koffie maar toch anders. Totdat we jaren later in ons eigen dorp bij ristorantino Agli Angeli wederom als kers op de taart een bakje leut van Manuel kregen. “Oh, wat lekker, het blijft toch echt de perfecte afsluiting van ‘la cena’!” Helaas vonden we de pakken nergens meer in de plaatselijke supermarkten. Jammer!

We leven in een small world!

En dan is er de sociale media waarmee de wereld toch echt klein is geworden. Door onze verhalen op www.iltramonto.eu, over onze Italiaanse ervaringen die we graag met anderen delen, komen we in contact met nota bene de importeur in Nederland en België van Manuel koffie, Jaco van Dam!

“Hé, wat leuk, jullie hebben een huis in Pertegada. Wij gaan al honderd jaar op vakantie in Lignano en komen dan aan jullie dorpje voorbij!” Zo startte onze chat op Facebook. “De volgende keer als jullie er zijn meteen bellen en als we niet in Nederland zijn, dan zeker aankomen!” is ons standaard antwoord.

Jaco vertelde ons zijn bijzondere geschiedenis. Hij zat samen met z’n toekomstige vrouw in de klas. Gewoon een leuk contact. Pas na de school bloeide een echte relatie op met Celesta, een prachtige vrouw met Italiaanse achtergrond. Daarmee legde hij ook zijn eigen basis met Italië als vakantieland, te weten in Lignano en Bibione. Celesta had vanuit vroegere vakantie aan deze mooiste stranden van Italië al contact met de familie De Giusti, sinds 1975 Manuel koffiebranders. Dochter Cristina was haar vakantievriendinnetje en bleef hartsvriendin tot nu toe.

Jaco dronk nooit koffie echter door het contact met zijn vriendin en de vakanties die hij samen met haar doorbracht in Italië leerde hij de smaak waarderen. Koffie was natuurlijk een bijzonder ‘aanwezig’ item in deze korte periodes met een familie die in de koffiebonen zit. Meer dan ‘zomaar’ want al heel snel besloot hij samen met Celesta om de verrukkelijke koffie van hun bevriende familie De Giusti naar Nederland te brengen. Na Nederland kreeg ook België de mogelijkheid om lekker tijdens het 8-uur-journaal een rustmomentje te vinden onder het genot van een verfijnd kopje koffie.

Badplaats is geboorteplaats van koffiehandel

Manuel, nooit geweten dat de eigenaars op 5 kilometer afstand van ons dorp hun vakantieoord hebben en dat hier de geboorte heeft plaatsgevonden van de handel van dit bruine goud naar onze lage landen. Grappig dat wij uiteindelijk via de social media contact krijgen met Jaco en Celesta, de importeurs. Toen zij hoorden hoe lang wij ‘hun’ koffie hadden gedronken en hoe verrukt wij waren, was er geen weg meer terug: we zouden en moesten elkaar nader opzoeken. Wij kregen een royaal Manuel-pakket opgestuurd: met kopjes, glaasjes die bij een goede bar met fris water naast het vingerhoedje koffie worden geserveerd. En natuurlijk diverse soorten koffiebonen en gemalen koffie.

We gaan proeven, zeker niet koffieleuten

“We gaan eens starten met proeven”, gaf Sjaak aan na een erg drukke periode dat we veel om handen hadden met ons geweldige werkgeversnetwerk SAM. We hadden in de laatste periode maar liefst 5 nieuwe werkgevers die zich aansloten, waaronder een grote zorginstelling, de gevangenissen, een rechtbank en het Ministerie van Defensie. Met 56 aangesloten organisaties is het een van de grootste HR netwerken in Nederland geworden. Logisch dat we dan het weekend gebruiken om een pauze te nemen. En wat is dan leuker om iets echt Italiaans te proeven?

“Ik gooi de Mococa als eerste erin!” Onze Miele inbouwkoffiemachine was toch net leeg ergo een uitgelezen kans om de exclusieve bonen met een geweldige mooie bruine kleur uit te proberen. “Vers water?” vroeg het apparaat nog maar dat is bij ons altijd vers. Drukken maar en gespannen afwachten. Ik had de camera bij de hand en heb er zelfs een filmpje van gemaakt. Bij het vullen van het tweede kopje ook een paar foto’s en klaar was ‘Kees’. Proeven Jansen!

“Wat is dit een andere geur, en wat een smaak!” “Ik proef citrusvruchten, echt waar!” riep ik uit. “Ja, dat proef ik ook, maar ook een beetje karamel en mogelijkerwijs ook hazelnoot” antwoordde Sjaak. “De koffie heeft een lichtzoete nasmaak” vulde ik nog aan. “Kijk eens wat op het blik staat!” Sjaak haalde de verpakking erbij en las precies de smaken voor die wij zelf hadden geproefd.

Laat ik duidelijk zijn dat proeven van koffie echt iets anders is dan het proeven van wijn. Ook anders dan olijfolie, waar wij echt slecht in zijn. In onze blog over de olijfolie van onze regio hebben we aangegeven dat wat de frantoio (olijfolieproducent / perser) pittig vond, wij mild noemden. En wat wij als pittig ervoeren, was officieel de milde variant. Gelukkig heeft onze vriend en partner van il Tramonto, Marco Lorenzonetto, sinds 2017 een eigen olijfolie dus we krijgen nu alle kans om uitgebreid en langdurig een privé-cursus te krijgen om olijfolie te leren proeven.

In onze eerste stap naar barista (ha ha) hadden we toevallig redelijk weten te scoren. Hoe zat het dan met het tweede blik, de Beriti-Tore? De koffie van deze boonsoort was iets lichter van kleur dan de andere. De smaak? Let wel, we hebben niet gespiekt op het blik: bessen aldus Sjaak. Grapefruit volgens mij, al proefde ik ook duidelijk de bessen. Blik erbij en kijken of het klopt. En jawel hoor. Weer gelijk.

En de ‘gewone’ 100% Arabica bonen, de Soffio? Verrukkelijk, mild en verfijnd van smaak. “Echt koffie, lekker!” riep Sjaak uit. Het bakje was dan ook snel leeg en we waren meteen ‘in’ voor een tweede.

Hoe is het mogelijk?

Niettemin willen wij nu al aangeven dat wij vreselijk nieuwsgierig zijn geworden hoe je zulke smaakverschillen tussen koffie kunt krijgen. Welk procedé gaat eraan vooraf? Of zijn er daadwerkelijk verschillende soorten bonen? Voordat we onzin gaan schrijven willen we natuurlijk nader contact met De Giusti. Hopelijk willen zij partner van (het netwerk van) il Tramonto worden en ons uitnodigen voor een bedrijfsbezoek in de fabriek, de torrefazione (koffiebranderij), in de buurt van Conegliano. Dat plaatsje ken je vast en zeker, in het hart van de Prosecco DOCG streek, zo’n 60 kilometer van Pertegada. Bij ons in de buurt kun je overigens een van de beste Prosecco’s krijgen, namelijk die van Umberto Baccichetto die in 2016 de ‘il Tramonto Gondola d’Oro’ heeft gewonnen, een Nederlandse award.

Als het aan ons ligt komt er dus een vervolg op deze blog en hopelijk krijgen we dan een lesje koffiebranden en koffieproeven wat we met jou mogen delen. “Chissa, chissa, si dice qua”. Zo zeggen we dan in het Italiaans; Wie weet, zo zeggen we hier!

Wie is nou de echte ‘koffieleut’?

Maar hoeveel koffie drinken de Italianen dan? Volgens het onderzoek (2014) staan de Italianen op plaats 42! Voor hét koffieland bij uitstek toch raar hè? Reden voor ons om enige twijfel te hebben bij de journalistieke deugdelijkheid van HP De Tijd. En wat blijkt als je het officiële Amerikaanse rapport erbij neemt: ze gaan uit van de koffieconsumptie in liters per hoofd van de bevolking (de sterkte ervan nog niet eens meegenomen) gedeeld door hun ‘kopmaat’ van ruim 200 ml. Een maat, waar Italianen van gruwelen, denkend aan slootwater. Hun vingerhoedje caffè bedraagt een tiende deel van deze ‘kopmaat’, ongeveer 20 cc en is vele malen sterker dan onze kop koffie. Dus hieraan zie je meteen hoe lezers worden beetgenomen.

Voor ons blijft bella Italia HET land van de koffie, nou ja, in ieder geval binnen Europa

Wil je Manuel-koffie bestellen via een Nederlandse website, klik dan hier. Vul bij het afrekenen de kortingscode tramonto18 in en je ontvangt 7% korting.

Klik hier voor alle blogs ‘il Tramonto’

© www.iltramonto.eu – redactie: Ad Smets – foto’s: Ad Smets

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *