RISTORANTI ITALIANI aan de Golf van Venetië

Voor ‘il Tramonto’ zijn we gestart met de rubriek ‘Restaurants (recensies)’. Niet de beroemde sterrenrestaurants, wij zijn juist op zoek naar de – onontdekte – pareltjes in onze regio Friulië. Wij geven onze mening via een puntentelling en bieden iedereen de mogelijkheid om deze leuke stekjes zelf te gaan ervaren.

Introductie

In de laatste jaren vinden er erg veel wisselingen plaats in de bedrijfsvoering van restaurants. Het is moeilijk om een restaurant financieel gezond draaiende te houden in de kuststreek van de Golf van Venetië en dat ondanks de vele honderdduizenden gasten.

Vakantiegangers die het ene jaar bij restaurant X geweldig hebben gegeten, kunnen het jaar erop bedrogen uitkomen als ze terugkomen, vanwege het feit dat er een andere bedrijfsvoering (gestione) in zit. Let wel, niet iedere wijziging hoeft slecht te zijn. Geregeld is het juist smakelijk eten bij pas-geopende ristoranti, althans in het eerste seizoen van opening. Er is echter meer aan de hand….

Thuiszitten zonder baan

Aan de kust trof je jaren terug veelal professioneel opgeleid personeel in de bediening en in de keuken aan. Slechts in drukke seizoenen aangevuld met Italiaanse studenten. Tegenwoordig zien we steeds meer mensen uit verre landen in de bediening die de professioneel opgeleide medewerker bijna geheel hebben verdrongen. Ieder jaar worden de echte Italiaanse obers – die er voor geleerd hebben – zeldzamer. Ze worden te duur vergeleken met de nieuwe bedienklasse die genoegen neemt met de hongerloontjes die de restauranteigenaren betalen! Twee van onze buurmannen zitten voor het eerst in de drukke zomerperiode thuis. Eentje met 57 jaar en een ander met 63 jaar op de levensteller en beiden nog wachtend op vele maanden (achterstallig) salaris. Beiden opgeleid tot sommelier, hoewel het tientallen jaren geleden is dat ze die cursus hebben gevolgd.

Zelfs studenten worden zeldzamer want die willen niet voor 6 Euro per uur werken. Verstand van wijn moet je dus zeker niet van deze nieuwkomers verwachten. Het is dan ook Italiaans gemeengoed dat de kwaliteit er in z’n totaliteit flink erop achteruit gaat.

Gaat de kwaliteit van het eten hard achteruit?

Nee, in bijna ieder doorsnee restaurant eet je prima tegen een redelijke prijs. Vergeleken met Nederland is Italië lekker goedkoop om uit eten te gaan. Soms is het zelfs goedkoper dan zelf te koken. Dat komt mede doordat je voor boodschappen toch vele procenten meer betaalt dan in de Nederlandse supermarkten. Zelfs de Italiaanse LIDL is duurder dan de Nederlandse Albert Heijn. Zo betaal je bij de AH € 1,59 voor volle Griekse yoghurt (met 10% vet, die wij in vele gerechten gebruiken) en bij de LIDL in Italië leg je er zelfs € 2,89 voor neer.

Terug naar de restaurants in Italië. Dat er geen sommeliers meer rondlopen vinden wij echter geen gemis omdat dit in de praktijk toch bijna niets voorstelde. Een Italiaanse sommelier (in een doorsnee ristorante) houdt vaak zijn kennis niet bij en bij opleidingen verdiept men zich helemaal niet in het feit dat buitenlandse toeristen vaak een andere smaak hebben dan Italianen. Bijvoorbeeld horen wij regelmatig van toeristische lekkerbekken: “wat een belachelijk advies kregen wij van die man, hij zette ons bij ons toetje een Prosecco voor! Iets wat we als aperitief drinken, maar zeker niet bij een toetje!”

Wij zeggen er goedschiks bij: zoveel mensen, zoveel smaken! En wellicht nog belangrijker: Paesi che vai, usanze che trovi (’s lands eer, ’s lands wijs).

En buiten de toeristenrestaurants?

Eenzelfde trend is waarneembaar bij restaurants die anders zijn dan op de doorsnee plekken waar in de zomermaanden de tienduizenden zo niet honderdduizenden toeristen neerstrijken. Ook in deze categorie hebben de laatste jaren veel wijzigingen plaatsgevonden. Allereerst is een groot deel failliet gegaan wat zeker te betreuren valt, echter voor ons als Nederlander goed te begrijpen aangezien ze de economische trend niet in de gaten hebben gehouden en zich niet gerealiseerd hebben dat men ook in deze branche moet inspelen op de financiële crisis. Je moet meer doen dan alleen lijdelijk afwachten op de komst van klanten, je zult je nadrukkelijker moeten profileren!

Je profileren? Wat is dat?

Daar waar wij gewend zijn om de ene keer Grieks te gaan eten, de andere keer Thais, Chinees of Japans, Indisch of Italiaans, missen wij deze uitgesproken mogelijkheden in bella Italia. Hier kiest men tussen Italiaans en …. juist ja, Italiaans! Ook al hoor je wel eens dat je daar en daar goed vis kunt eten, overal staat vis op het menu. Overal kun je kiezen voor vleesgerechten en steeds meer zie je zelfs vegetarische gerechtjes. Pizza’s krijg je natuurlijk alleen bij de pizzeria’s.  Wij vragen ons daarom af hoe een restaurant onderscheidend kan zijn als de menukaart overal nagenoeg hetzelfde is?

Je onderscheiden?

Okay, als de kaart al bijna gelijkend is, dan kun je je op een andere wijze onderscheiden, toch? Denk aan de ambiance, bediening, bordschikking, kwaliteit huiswijn, tempo voortgang in gangen en uiteraard de kwaliteit van het eten.

Wil je een eerlijke mening? Dan gaan we dan: ambiance? De meeste restaurants zijn voorzien van lampen van het kaliber ‘voetbalstadion’ want dé Italiaan wil kunnen zien wat op z’n bord ligt. Bediening? Ze hebben allemaal ADHD want dat vindt dé Italiaan fijn want het geeft aan dat als je voor je klant rent, je recht hebt om gewaardeerd te worden. Rust uitstralen wordt gezien als luiheid!

Kwaliteit huiswijn? Alle wijn is lekkerder dan het gemiddelde kraanwater, in Friuli Venezia Giulia krijg je geen slechte wijn! Tempo voortgang in de verschillende gangen? Wij hebben meegemaakt – zelfs in een van de duurdere restaurants – dat wij nog aan het voorgerecht zaten en onze vrienden al aan het toetje en koffie bestelden. Kwaliteit van het eten? Die is overal goed tot zeer goed. Bordschikking is, denken wij, een punt waarin restaurants zich kunnen onderscheiden. Gebruiken ze fantasie? Durven ze creatief te zijn?

Is het dan overal zoals ik hierboven beschrijf?

Neen, in de praktijk zijn er zeker nuances waar te nemen. Zowel op de toeristische plekken als daarbuiten. Je moet ze alleen weten te vinden! Indien iemand je tipt om ergens te gaan eten, vraag dan wel door wanneer hij er voor het laatst heeft gegeten? “Oh, dat was recent, een paar maanden geleden geloof ik!” Dit is de meest gehoorde respons wat betekent dat het een paar jaar geleden was. Vraag ook of hij er zelf heeft gegeten dan wel dat het van horen zeggen is. “Mijn ‘grande amico‘ heeft er onlangs gegeten!” Hetgeen doorgaans betekent dat een kennis van een buurman er een paar jaar geleden is geweest!

Let dus op en geloof de antwoorden niet klakkeloos. Beter is het zelf te gaan ervaren. Onze ervaring is: daar waar het goed is blijf je lekker regelmatig terugkomen, in plaats van opnieuw – en vaak tevergeefs – je ontdekkingstocht te vervolgen naar het ultieme Italiaanse restaurant.

En wij, wat vinden wij als regelmatige bezoeker van deze regio?

Oeps, moeilijke vraag want wij eten thuis al zó lekker! Van de ene kant zijn wij makkelijke restaurantgasten, van de andere kant zijn en blijven we toch ook wel Nederlands. Zo vinden wij het nog steeds absoluut niet kunnen dat mijn bord wordt weggepakt terwijl Sjaak nog aan het eten is. Ik geef dat meestal ook aan: “quando lui non è pronto, non si tocca il mio piatto!” (Blijf met je poten van mijn bord af!). Voor Italianen is het juist onbeleefd om het bord te laten staan. Een clash van twee culturen…

Wij vinden rust tijdens het dineer belangrijk. Maar wat wil je als om 21:30 uur een Italiaanse familie binnenkomt met hordes kinderen die schreeuwen en huilen! Dan nokken wij zo snel mogelijk af, want wij willen genieten hetgeen we met kabaal niet kunnen. Sorry!

Wij hebben door de vele contacten een mogelijk redelijk goed zicht op de toestand in een restaurant, de bediening, de kwaliteit etc. doch pretenderen niet alles te weten. Er zijn in deze regio restaurants waarvan het predicaat ‘uitmuntend’ standaard vaststaat en waar je alleen al daardoor een flinke duit moet betalen. Die vinden wij niet spannend. Veel leuker vinden wij het om ergens in een ‘gat’ terecht te komen en een pareltje te ontdekken als het gaat om puurheid in diverse opzichten: eigen wijn, groente uit eigen tuin, vlees zelf geslacht en vissen uit de vijver achter de boerderij. En dan vergeet je dat je met 10 anderen aan een tafel zit en op het bankje naast je een ietwat te rijke batterij laat plaatsnemen. Oh, dat is juist verrukkelijk!

Daarom …..

… zijn we gestart met een rubriek ‘restaurants’ om iedereen de mogelijkheid te geven om leuke plekken te ontdekken. Wij geven onze mening en iedereen mag zijn mening er aan toevoegen.

Klik hier voor meerdere blogs over restaurants

Klik hier voor een overzicht van de restaurant recensies van ‘il Tramonto’

Klik hier voor alle blogs ‘il Tramonto’

© www.iltramonto.eu – redactie: Ad Smets – foto’s: Ad Smets

 


L’amore, een boek over twee Nederlanders die een nieuw bestaan opbouwen in Italië

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *