Sneeuw aan de Golf van Venetië

Over deze tulpenbollen binnenkort meer nieuws!

Het sneeuwt aan de Golf van Venezia, niet te geloven! Tja, het komt allemaal door mij, ik neem de schuld wel op me! Sjaak vertelde het al in geuren en kleuren op Facebook, en het past wel bij mij om dan ook de last te dragen. Ik leg het je uit…..

Ik had vanuit mijn enthousiasme een verhaal geschreven (bierrrtje) over het feit dat het hier in Pertegada (Friulië, aan de Golf van Venezia) al bijna 2 maanden niet had geregend. Okay, we zijn er alleen gedurende de kerstvakantie en met stelligheid kunnen we uit eigen ervaring weergeven dat we in de tijd dat we ‘hier’ zijn geen regen hebben gehad en bijna alleen maar zon bij stralende blauwe hemels. We hebben buiten geluncht en lekker in de zon gezeten en in bij helder weer gefietst.

En dat zie je ons aan….. we hebben een bruine toet!

Het lot tarten
En toen ik het verhaal had geschreven en de foto’s had uitgezocht om erbij te plaatsen, begon het te miezeren, juist op het moment dat we donderdagavond een nieuwe Nederlandse vriend uitzwaaiden: Hans Dekkers, die net als wij enorm van Friuli Venezia Giulia houdt. We hadden gezellig enkele uurtjes kennis gemaakt onder het genot van een ‘paar’ wijntjes en wat lekkere hapjes en toen we Hans uitlieten, begon het buiten vochtig aan te voelen. Hans ‘woont’ in de Dolomieten en moest twee uurtjes rijden. Hij kwam met sneeuw aan en hier was het toen toch nog droog. De vrijdag was het de gehele dag erg grijs, zelfs bijna mistig. Tegen de avond begon het flink te waaien en even later vielen dikke sneeuwvlokken uit de lucht. Het was drie graden boven nul, dus het zou wel snel wegsmelten, toch? Niets is minder waar, de vorst zat nog in de grond en we hadden maar liefst 10 tot 15 cm sneeuw in de ochtend als starter. Bij (gelukkig voor mij en mijn oogmerk om niet te liegen in mijn verhalen) een stralend blauwe hemel, bij 5 graden.

Villa Greta in de sneeuw …. (zin in vakantie, kijk op www.villagreta.eu)

Gewoon niks doen en genieten?
Zaterdag, wat gaan we doen? Geen boodschappen want de diepvriezer moet leeg voordat we weer naar Nederland gaan. Binnen zitten is geen optie, de zon is krachtig en nodigt niet alleen uit, hij lonkt ons uitdagend toe en maant ons zonder te merken spontaan aan om ons naar buiten te bewegen, naar het terras vóór Villa Greta. Badend in de zon, het knisperen van smeltende sneeuw, geen zuchtje wind. “Mmmmm, zalig, nu nog een wit wijntje!” Laat ik in het midden van wie deze opmerking kwam. “Eigenlijk zouden we er toch even uit moeten gaan. We zijn al tien dagen aan huis gekluisterd en hebben alleen maar gewerkt”, zei Sjaak. Oeps, nu heb ik me verraden en weet je meteen wie met dat verfoeilijke voorstel kwam om één uur in de middag, weliswaar zaterdagmiddag!

“Dan heb je weer eens de mogelijkheid om mooie foto’s maken van de sneeuw, van besneeuwde wijnranken. Je mag onderweg stoppen om foto’s te schieten, zodra je denkt dat het de moeite waard is.” “Zo, jij hebt echt zin om eruit te gaan!” Gaf ik Sjaak terug.

 

Eerst het ijs van de voorruit halen

Naar de besneeuwde wijnvelden
Zo gezegd, zo gedaan. Even een paar spullen pakken, de cameratas en hup de voorraam van de auto snel sneeuwvrij maken. Onze weg was door een tractor laat in de avond en vroeg in de ochtend al behoorlijk sneeuwvrij gemaakt echter de hoofdweg in ons dorp was nog een glijbaan. De grote vierbaansweg van het binnenland naar Lignano, de Adriatico, was helemaal ijs- en sneeuwvrij. Wat anders, zo’n wit landschap en dan palmen die er eigenlijk helemaal niet in passen. “Oh, ik heb echt zin om mooie winterfoto’s te maken. Oh, en de topjes van de bergen zijn nu eindelijk weer eens wit getooid.”

Ik had de laatste opmerking nog niet goed en wel uitgesproken of de wereld werd minder wit en terwijl wij onze verbazing uitspraken over deze snelle verandering, was alle sneeuw verdwenen. “Als sneeuw voor de zon”, zo zei Sjaak. “Nee, lieverd, hier is helemaal niets gevallen.”

Kiwivelden bij Camino Al Tagliamento, sneeuwvrij !

Van hondenweer en hondenkoekjes
Het is niet te geloven, echter alleen de eerste 6 kilometer kuststreek was besneeuwd. Puur door de Libeccio, een wind die vanaf zuidwest waait en net als de Scirocco vochtigheid brengt, die onze kust net wist te raken. De temperatuur liep meteen op naar de tien graden en we besloten door te rijden naar diverse vrienden in Camino Al Tagliamento.

Bij Gianna, onze vriendin die Sjaak geleerd heeft ‘olive all’ascolana’ te maken, wilden we bloembollen gaan brengen als dank voor de tip die wij van haar kregen om een bepaald medicijn te nemen tegen de virusinfectie waar Sjaak laatst last van had rond Driekoningen. En natuurlijk wilden we ergens een lekker wijntje drinken, een eerlijke reden om bij Paolo Ferrin binnen te wippen, toch!

Gianna en Franco Falzari hadden vrienden uit Triëst op bezoek en zaten aan de keukentafel lekker te kanen. Een enorme ‘poot’ prosciutto stond in de prosciuttostandaard op tafel waar met een speciaal mes ook voor ons een lekkere plak van werd afgesneden. De hoeveelheden aangesproken flessen wijn waren inmiddels de stille getuigen van de spontane uitlatingen richting Sjaak en mij. “O miei bambini, accomodatevi!” Oh kinders, gaat zitten. Een lollige Falzari, architect en dichter, viel door zijn uitbundigheid en een wat dikkere tong uit de toon in dit illustere gezelschap, een professor evolutieleer aan de universiteit van Triëst die werkelijk een geweldige prater is als het gaat om wetenschappelijke voordrachten en zijn dito geleerde en rustige eega.

Met de nodige kussen en omhelzingen zaten we een paar minuten later weer in de auto op weg naar de Ferrins. Niet aan gedacht dat ook hier de pranzo (middagmaal) voorbij was en ze ‘bezig’ waren met de siësta. De voordeur is nooit gesloten en als kind aan huis liepen we meteen door naar boven, de verdieping boven ‘la cantina’, waar ze wonen. We werden begroet door hond en kat en dochterlief keek TV. De vrouw des huizes lag met een deken op de bank te slapen en aan de dikke ogen van de heer des huizes te zien, was hij nét wakker.

Wijntje drinken of strijken…..
“Ciao ragazzi”, kus, kus en meteen werd een wijntje voor ons ingeschonken, een verrukkelijke Hespèrus 2015, wederom van een voortreffelijke kwaliteit. De strijkplank en een flinke berg was stonden tussen de salon en de eetkamer. “Als je wilt, dan leef je je gerust uit, caro Adriano!” Tja, als je geregeld publiceert dat strijken je hobby is, dan krijg je zulke opmerkingen.

Na een half uurtje was iedereen klaar met luieren en wij snakten ernaar om weer lekker naar buiten te gaan. Veel te jammer om binnen te zitten. Na een poging om de kat te knuffelen hetgeen niet lukte omdat ze meteen krapte en beet omdat ze lekker lag te slapen en die rijke status wilde voortzetten, lieten we hond met ons mee naar beneden lopen. Rex is telkens door het dolle heen, omdat hij zich verheugt op de hondenkoekjes die hij altijd van ons krijgt. We hebben altijd 2 blikken hondenkoekjes in de auto, grote voor de flink formaat honden en kleine voor alles wat eronder zit. Italianen hebben zoveel honden dat het veiliger is om wat bij je te hebben zodat je ze met iets lekkers kunt afleiden en je ongeschonden over het erf kunt lopen. Ook bij honden geldt dat de liefde door de maag gaat.

Ons drinkwater

Van de wijn naar het bronwater
Op weg naar een dorpje waar wij altijd water tappen om te drinken. Ons kraanwater in Pertegada kun je gerust drinken echter wij vinden de smaak niet lekker. Tja, in Limburg ben ik gewend om verrukkelijk drinkwater te hebben en in Eindhoven is de smaak absoluut puik! Dan drink ik toch geen kraanwater dat minder lekker is. Deze bron in het dorpje staat tegenover het eeuwenoude kleine kerkje. Een eeuwig stromende straal uit het diepe van de aarde, bronwater dat mogelijk eeuwenoud is en diverse gezonde mineralen bevat. Wat een rijkdom om dit te mogen drinken.

Natuurlijk nog even wat foto’s geschoten van een ander eeuwenoud kerkje in Santa Marizza dat super mooie fresco’s heeft en die net zijn gerestaureerd. De bergen moesten ook vereeuwigd worden en hup door naar huis. Ware het niet dat de Italiaanse mobiele telefoon ging: “Oh, Adriano, kom snel terug, mijn PC is gecrasht en doet nu heel raar. Ik zie allemaal Engelse teksten staan en weet me geen raad.” “Dat was Fabiola Tilatti, ‘mevrouw Ferrin’. Ze is in paniek want haar computer doet gek!” Dus omkeren en via een andere weg terug naar wijnboer Ferrin.

De hond hoorde onze auto meteen toen we de oprijlaan opreden en kwispelde al vol nieuwe verwachting. Uit enthousiasme springt hij zowat op mijn schoot als ik de autodeur open. Ik ben er tegenwoordig aan gewend en we zijn er beiden op gekleed om beesten tegen ons aan te krijgen. Bij andere vrienden wordt onze broek afgelikt en in de warme maanden likt Lina, een hond ter grootte van een kalf, onze hele benen. In het begin is het wennen maar wat maakt het uit, normaal gesproken staan we ’s zomers toch 10 keer per dag onder de buitendouche.

Voor het eerst sinds oktober weer witte toppen!

“Oh, ik moet vandaag echt aan m’n administratie werken, en nu is mijn PC helemaal van slag!” Fabiola kwam helemaal in paniek haar kantoor uitgerend, richting onze auto. “Wat heb je gedaan, meid?” “Tja, een stapel papieren viel om op het toetsenbord, en toen kreeg ik dit beeld.”

Een half jaar geleden, toen ik meehielp in de wijngaard, had Sjaak haar kantoor een keer opgeruimd en gepoetst omdat het echte puinhoop was. Ik zeg je, dat is verloren energie. Van clean desk policy hebben ze hier nog niet gehoord. En een puinhoop past heel goed bij de vorm van structuur die eigen is aan de gemiddelde Italiaan.

Ik bestudeerde de gegevens op het beeldscherm en concludeerde dat de omgevallen stapel bij toeval een combinatie van toetsen had geraakt en daardoor de Bios in DOS was opgestart. Even kijken hoe en wat en met slechts één druk op een button sloot de PC en startte weer helemaal normaal op. Een werkje van twee minuten.

Drank voor dank
“Oh, wat ben ik blij dat ik jullie heb!” Als dank voor het omrijden kregen we een lekkere fles wijn mee naar huis. Voor het geval we thuis geen voorraad meer zouden hebben!

3 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *