Bierrrrrtje?????

Bierrrrrtje!!???

Hoe kkkkoud kan het zijn in Italië?

Wij krijgen wel eens de vraag gesteld of het in Italië ook koud kan zijn. Nou, wel degelijk, al hadden we dat tien jaar geleden niet gedacht noch verwacht. Je zit zoveel zuidelijker ten opzichte van Maastricht, Eindhoven en Antwerpen.. dan kan het toch niet koud worden….!!??

Niets is minder waar, helaas voor alle mensen die warmte zoeken, of ze nu uit Duitsland komen dan wel van dichtbij Oostenrijk, het kan ‘verrekkuss koud’ worden, sprekende met de woorden van de nep-gravin uit België, een vriendin die hier in de buurt een waar palazzo bezit.

Natuurlijk is de persoonlijke beleving van een ieder afhankelijk van de situatie. Ik leg het uit met een paar voorbeelden:

Tien jaar geleden, de eerste winterervaringen aan de Golf van Venezia, wat spannend. Hoe zou het er in de winter zijn, in ons zo geliefde stek aan de Golf van Venezia? Nota bene als echte huizenbezitters de Kerstdagen doorbrengen in ons vakantiestekje. De Eerste Kerstdag zaten we tot onze spijt de ganse dag binnen, aan een Italiaanse dis bij buren waar geen einde aan leek te komen. Tussendoor gingen we we even buiten in de zon staan. In het hemd en met een vlindertje / stropdas om.

“Oh, hier is het rond deze dagen altijd warm”, zo kregen wij van de vrouw des huizes te horen. Okay, fijn om te horen. Op mijn verjaardag, de 26ste december, konden we in een hemd en slechts met een bodywarmer aan, een lekkere fietstocht naar zee maken. Verrukkelijk, wat anders dan Nederland.

Negen jaar geleden. We hadden inmiddels een tweede huis erbij gekocht, Villa Greta, speciaal voor onze gasten. Reden voor mijn zus Els en zwager Bert om de Kerstdagen bij ons in Italië te vieren. En wederom verrukkelijk weer. We konden zelfs op het heetst van de dag met ontbloot bovenlijf in de voortuin van Villa Greta zitten. Het was een bevestiging van wat we in ons eerste jaar hadden beleefd.

Acht jaar geleden, een overgoten zon en lekkere temperaturen totdat het ging onweren en het weer radicaal omsloeg. De wind, de scirocco, kwam vanuit een andere richting en we kregen regen. De wind draaide wederom en de regen ging over in sneeuw en het bleef even behoorlijk sneeuwen. Maar liefst 30 centimeter. Dat had ik de laatste keer op 30 december 1978 gezien toen wij van Sittard naar Roermond wilden rijden en deze tocht verrassend lang ging duren vanwege de enorme sneeuwstorm waarbij de temperatuur in een uur tijd ongekend kelderde.
De wind kwam namelijk plots vanaf de Julische Alpen waar het toen dertig graden onder nul was, waardoor het ook bij ons behoorlijk afkoelde. Het werd zelfs 19,3 graden onder nul in het bijna aangrenzend dorpje ‘Palazzolo Dello Stella’, het koudste punt van Italië voor die dag. En dat in december, terwijl normaal gesproken de januarimaand de koudste zou moeten zijn.

Geen Heineken maar een lekker echt italiaans ijsje!

“Oh, ik kan mij herinneren dat wij vroeger de hele winter zo’n weer hadden, en we konden met de slee van de dijk af, een dolle pret”, zo kregen wij deze keer van onze buurvrouw te horen. “Oh, zei jij twee jaar geleden niet iets anders?” “Neen, dit is het normale weer hier in de winter!” Okay ….. !

Enkele palmen waren bevroren evenals onze olijfboom, de laurierstruiken, de jasmijn en bijna alle agaves. Een ramp, onze nieuwe tuin moest opnieuw tot groei gemaand worden. Teleurstelling alom. Bijna drie weken lang hadden we sneeuw op onze binnenwegen. Lastig want onze gemeente heeft geen sneeuwruimers, zoutstrooiers en wat dan ook. Gelukkig probeerde een boer na twee weken om met zijn tractor en een provisorisch gemaakte sjofel de sneeuw aan de kant te schuiven. De zon scheen verder iedere dag en waardoor we lekker buiten konden lunchen en een uurtje in de zon konden zitten. Het leek net een wintersportvakantie, maar dan toch net wat anders.

Okay, iedereen was het erover eens, het was nu toch wel best extreem. Nog nooit in 80 en volgens anderen in 130 jaar was het zó koud geweest. Tja, als je bedenkt dat bijna alle mimosa bomen waren bevroren en van Venezia tot Triëst de oleanders waren geminimaliseerd vanwege bevriezing, was het een groot gelach, een nare ervaring en bovendien een teleurstelling.

Zeven jaar geleden. Naar alle wijsheden van alle dorpsbewoners en meteorologen zouden we 80 of 130 jaar vooruit kunnen als het gaat om super koud weer. Helaas kregen we die winter een kleine herhaling van het jaar daarvoor. Niet zó koud maar toch min acht en zelfs een keer min tien. De schade was minder ernstig en evenzeer konden we ook deze winter bijna alle dagen buiten lunchen, een waar geschenk. Maarre …. ’s nachts was het ‘verrekkus koud’.

“En wat drinken we deze keer Sjaak?”

Ik ga niet alle winters memoriseren, dat heeft geen zin en het verhaal zou zomaar eens saai kunnen worden wat in schril contrast staat met ons kleurrijke leven, echter aangezien ons vertrouwen om zonder kou te kunnen overwinteren in Bella Italia was door onze ervaringen in hevige mate beschaamd. Daarom verhaal ik nog twee winters.

December natste maand.
Die van 2014 / 2015 mag zeker apart vermeld mag worden. In die tijd heeft het enkele maanden geregend, van oktober tot februari. Met uitsluiting van de weken dat wij er vertoefden, althans op vele momenten. We wisten dat december de natste maand van dit deel van Italië is, zoals in vele andere mediterrane gebieden. Dat het echter zó hard kon regenen hielden wij voor onmogelijk en dichtten dat enkel toe aan landen waar een officiële moesson op het jaarprogramma staat. Niettemin konden wij vele dagen in de week in de zon buiten lunchen, echter het kon zomaar gebeuren dat het na onze fietstocht van na de lunch ‘katten en honden’ regende.

“Oh, wat was dat vroeger toch anders, toen hadden we altijd lekker droog en warm weer, waarbij het alleen ’s nachts eens wat afkoelde. Het weer is echt ziek en je ziet dat we de aarde naar de knoppen helpen!” Aldus onze buurvrouw die we erop wezen dat ze het jaar tevoren had gezegd dat het vroeger altijd koud was en sneeuwde. “Nee, dat is niet waar en zo’n regen hadden we vroeger nooit!” “Okay, dan hebben we deze keer alle regen gehad die jij vroeger hebt mogen missen!”

Het was extreem ook volgens de vele Duitstaligen die hier hun villa hebben om te overwinteren. “Wir konnten Früher jeden Tag im Winter Golfspielen, es war immer sonnig und warm!“ Tja, ze lopen veelal tegen de tachtig en het zou zo maar eens kunnen zijn dat de lichamelijke veranderingen in dertig jaar tijd ook invloeden heeft op hun ‘weer’ beleven van toen.

Blauwe hemel en een kerststal in de zon

Hochwasser
De meteorologen waren het er wel over eens, het was ongekend. De natste maand was vele malen natter en de koudste maand januari werd de warmste en natst ooit. Europa is al lang erg ziek en nu dan ook nog eens kletsnat, hetgeen wij ook vernamen op onze reis naar Nederland. Bij onze picknick in Oostenrijk op 1300 meter hoogte, tussen de twee grote tunnels van de Tauernstrasse hoorden we dat de afslagen op de A8 richting Salzburg afgesloten waren door hoogwater. Wat een flauwekul dachten we hetgeen echter verre van flauwekul was. Na de grensovergang was de A8 nabij Chiemsee zelfs helemaal afgesloten. Aangezien wij al eerder van de autobaan waren afgegaan en door de natte zuid Duitse binnenlanden reden, dachten we er geen last van te hebben. Helaas deed zich overal een ramp voor. Wij reden zowat in rondjes omdat iedere keer weer een andere weg werd afgesloten vanwege het ras aanzwellende water. We hebben door het water gereden en toen we eigenlijk moesten omkeren omdat ook een brug op instorten stond, stond het water al een halve meter hoog. Uiteindelijk kwamen we op een weg terecht die over de A8 liep. We zagen inmiddels auto’s in het water staan. Een beekje dat je normaal niet ziet was aangezwollen tot een angstaanjagend watermonster. Uiteindelijk hebben wij zelf nog uren op zelfs gevaarlijke wijze door dit deel van Duitsland gereden met regen tot bijna aan Frankfurt. En niet zo’n beetje, het was alsof er emmers tegen onze auto werden leeggegooid.

Na een reis van zeventien uur mochten we weer in ons Nederlandse bed stappen. Het journaal de ochtend erop gaf duidelijkheid. Het was een ramp. Ook berichten van overstromingen in Italië. De foto’s op Facebook gaven nare en enge berichten. Uiteindelijk heb ik de burgemeester van ons dorp gebeld en gevraagd hoe ernstig de situatie was. “Er is dijkbewaking ingesteld, de Burger Bescherming is 24 uur in touw en we verwachten dat alles goed gaat.”

De regio Veneto, aan de andere kant van de rivier die achter onze huizen stroomt, was behoorlijk nat en vele landbouwgronden en boerderijen stonden blank. In onze regio, Friulië, was de schade gelukkig minder ook al stonden diverse dorpen onder water. Dat water veel narigheid kan brengen is ons echt wel bekend. Een tante van mij die in het Limburgse Neer woonde heeft in één winterperiode twee keer haar huis onder water gehad. Ik zeg je, dat wil je niet meemaken! Twee keer de Maas in huis!

Een bevroren binnenzee …… !!!!

Kou, water, warmte, wat kan het nog meer worden in de winter aan de Golf van Venezia? Droogte? Inderdaad, droogte. We kunnen zonder te liegen zeggen dat het inmiddels acht weken niet meer geregend heeft en dat terwijl december de natste maand behoort te zijn. In december konden wij zelfs nog genieten van een lunch buiten bij 19 graden. Helaas draaide de wind in januari en kregen wij te maken met de kou van de nabije Alpen en Dolomieten. In sommige bergdalen hebben ze min 28, geen wonder dat de wind ook hier koud aanvoelt. Uit de wind in de zon is het verrukkelijk vertoeven en we zetten daarom ook ons dagritme voort: buiten lunchen en daarna lekker fietsen. Helaas ging het ’s nacht goed fout en zakte de temperatuur wederom tot min 10. We weten nu al dat veel van onze planten het niet gaan halen. Het zijn nu al halleluja vetplanten. En heel bijzonder, want dat hadden we nog nooit gezien en meegemaakt, de binnenzee is voor een deel bevroren. De tot de grootste jachthavens van Italië behorende Latisana Marittima ligt er vreemd bij. De ‘bootjes’ liggen vast in het ijs! Niet te filmen.

Zoals ik recentelijk tegen Marijke Pellegrino-Kanters, woonachtig in Umbrië, die jammerlijk op Facebook de kou memoreerde, zei: “meid, wie zit er ondanks alles toch nog buiten in de zon? Waar kun je dat doen?” Alles is relatief, zo ligt er sneeuw in heel zuid Italië, tot op Sicilië toe. Dan hebben we het dit keer nog niet zo slecht getroffen, of wel? Marijke heeft net als ik een grote hekel aan kou en ze gaf ridderlijk toe dat het zó slecht nog niet is, ook al telt zij net als ik de dagen af op weg naar de lente, langere dagen en warmte…..

4 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *