Allerheiligen, maar zeker geen heilige boontjes

rivignano duomoHoe ziet een normale werkdag in Italië er voor ons uit? Natuurlijk ga ik niet alles verklappen en eigenlijk kan ik nu al zeggen: “wat is normaal?” Tja, wie het weet mag het zeggen! Maar het kan leerzaam zijn voor diegenen die overwegen om in Italië te gaan wonen en vermakelijk voor diegenen die erover dromen.

Okay, de eerste uren van die geweldige nieuwe en vooral stralende dag werden opgeslurpt door administratie. Vreselijk werk maar als ondernemer moet je de BTW aangifte correct doen. Tussen de middag lekker lunchen in de zon. De Bora (een straffe, snijdende en koele wind die vanaf de Balkan over Triest onze kant opwaait) was iets gaan liggen en in de zon was het eigenlijk te warm. De nog warme tartarughe (witte broodjes) van Bruniera (de bakker zit 50 meter verderop) tegenover de kerk gaan er in als koek. Dan nog even doorwerken achter de PC en na het stokeren en tandenpoetsen even een kleine inspectie rondom onze huizen. Wat onkruid wieden, wat bladeren opruimen. Genieten van het buiten zijn!

Niets spannends tot zover. Dan starten we de voorbereidingen voor een gesprek met de burgemeester van Rivignano, Mario Anzil. Ons oog is gevallen op een boerderij in zijn dorp. Willen we ‘boeren’ worden, dan is het toch nodig om te weten of een bestemmingsplan in Italië snel gewijzigd kan worden. Is het onnozelheid die ons drijft om dit gesprek aan te gaan of willen we het allemaal goed doen? Zodat we onszelf niets kunnen verwijten als we straks toch een flat naast de boerderij hebben staan. Als dromen bedrog kunnen zijn, dan willen we er zeker geen nachtmerrie van maken, toch!

zuppa di zuccaTijdens deze voorbereidingen kregen we de Outlook melding dat onze overbuurvrouw jarig is. Ja, ‘onze’ Maria daar kun je letterlijk en figuurlijk niet omheen (ze is net zo breed als ze hoog is)! Haar officiële bijnaam in Pertegada is ‘Maria dikke tieten’. Wanneer je denkt er snel vanaf te komen door over te steken, haar te feliciteren en te kussen, dan kom je bedrogen uit. “Niks daarvan!”, brult zij met een even krachtige stem als de naam van onze dorpsstraat, via Forte. Dus eerst een caffè met een ‘klein scheutje’ grappa, wat gebak en amandelen en daarna pas de auto ingestapt.

Mario kennen we al van onze gezamenlijke bootvaart over de unieke rivier de Stella die voorbij het paleis van Giulia (die van Romeo) stroomt. Mario is naast burgemeester ook advocaat, dus hij kan het weten. Met de bestemmingsplannen in de hand en een flinke lijst vragen leggen wij onze plannen uit. En met even zovele vragen staan we een uurtje later ook weer buiten. Wat zijn we ermee opgeschoten? Nou, onderschat dat niet. Een burgemeester heeft toch een behoorlijke rol binnen de gemeenschap. Bovendien werkt de tamtam bij mannen hier op alle soorten posities uitermate goed. Dus onze ‘droom’ wordt nu zeker op veel plaatsen neergelegd en dat leidt altijd wel tot iets. Dit functionele netwerken vervult ergo een noodzakelijke rol om uiteindelijk te komen waar je juist heen wilt of juist niet!

Meer kunnen we deze week niet doen. Het gehele overheidsapparaat in deze regio ligt op z’n gat vanwege de aanloop naar de Allerheiligenfeesten. ’s Avonds kermis, eten en drinken. En overdag zijn ook ambtenaren bezig als vrijwilliger bij de dorpsfeesten en de organisatie van de (in Italië binnengeslopen) Halloween optochten. Griezelig, al die heilige boontjes straks ook nog eens verkleed!

Zo, het is half zes en tijd voor een wijntje! Via allerlei mooie dorpjes op weg richting Camino al Tagliamento waar we een eetafspraak hebben met mogelijk toekomstige klanten. De frasca’s (wijnbarretjes) zijn echter allemaal (nog) gesloten. We hadden ons voorgenomen om in een dorpje waar we nog weinig bekenden hebben iets te gaan drinken om weer nieuwe mensen te ontmoeten. Die vlieger ging dus niet op en uiteindelijk in het dorp van bestemming hebben we bij een frasca – waar we ook nog nooit waren geweest – een prima barkruk gevonden.

En binnen de kortste keren waren we flink aan de praat met de lokale bevolking. En hoe kan het ook, iemand kende ons en kwam naar ons toe. “Hela, jullie zijn die vrienden van onze wijnboer Ferrin.’ ‘Wij hebben een paar jaar geleden samen oudejaarsavond gevierd!” “Oh ja, nu weten we het weer”, jokten wij met een stralende glimlach. Hij stelde ons voor aan zijn kameraad en die bleek weer de neef te zijn van een van onze vriendinnen uit een ander dorp (Gorgo). De cirkel is rond en wederom mogen we zeggen: il mondo è piccolo!

De wereld is ook klein, daarom altijd weten tegen wie je de ‘vieze’ vinger opsteekt! Ik doe het niet eens meer, ik ben er door die zelfde kleine wereld mee gestopt. Heilig boontje?

Uiteindelijk tijd om aan de dis te gaan. De vrouw des huizes ging als een razende in de keuken te keer. Gaf ons commando’s: roeren en proeven! Moet er nog zout bij? Natuurlijk is het beroep wijnboerin ook voor Fabiola nog steeds een hele kluif en begrijpelijk dat je dan het tijdschema niet altijd strak kunt volgen. We helpen gewoon een handje mee met de voorbereidingen.

franse spumanteWijnboer Paolo kwam met twinkelende ogen aanlopen en had verschillende flessen onder de arm. Hij had er zin in. Een goed gevulde tafel met vrienden en proeven. Van alles en nog wat. “We hebben nog een spumante uit Frankrijk staan, maar ik geloof niet dat het iets is”. “Laten we daarmee maar starten, als het niets is kan de vrouw die gebruiken voor de visschotel”. De echte Champagne werd ingeschonken en verdween even later in de ovenschaal met vis. Tja, er gaat niets boven Italiaanse producten! Dus dan eerst maar iets beters inschenken. Sjaak en ik nipten nog snel even aan ons glas voordat de vis ook in onze restjes Champagne mocht zwemmen.

En met deze gewone drukte in keuken en eetkamer volgt een gewone periode van wachten en nog eens wachten. Zeven uur afgesproken en dus betekent het dat de mensen na acht uur komen. En dan gaat het loos. Eten, wijnen proeven, praten, lachen, eten! Een simpele maaltijd volgens de wijnboerin, maar wel puur Italiaans en daarmee Friuliaans bedoelend.

Ik neem de lezer graag mee. We starten met een voorgerechtje: champignons met verrukkelijke polenta en geruld gehakt van Salsiccia (worstsoort). Ik vroeg de helft van de helft maar daar doet men niet aan. “Adriano, dit voorgerecht bestaat allemaal uit licht verteerbare producten”. Dus bleef het bord zoals het was opgeschept, vol.

Vervolgens een overheerlijke pompoensoep met wat oud brood opgebakken in olijfolie, gerookte ricotta en olijfolie.

Dan het hoofdgerecht. Kabeljauw uit de oven met tomaatjes, olijven, kappertjes en kruiden. Gegarneerd met aardappeltjes met een huisgemaakte zout/kruidenmengsel.

De tafel werd steeds voller met lege wijn- en waterflessen. De verhalen werden spannender, schuiner en men kon zelfs over de politiek al weer lachen. Tijd voor wat fruit. De Ferrin’s hadden net een hele ploeg Sicilianen op bezoek gehad, aangevoerd door de knappe burgemeester Orazio Scalorino uit Floridia. Ladingen mandarijnen, sinaasappels en citroenen, cactusvijgen (fichi d’india) en zoete koekjes uit het ‘andere’ Italië brengen ze mee en alle échte Italianen (die uit het noorden) beoordelen dan de smaak ervan.

Tijd voor de afsluiters: gebak, dessertwijn, koffie en grappa. Laatste gemaakt op basis van de most van de druiven van Ferrin. Als BOB was ik al eerder afgehaakt en nip alleen nog af en toe aan het glas van Sjaak. Tja, ik moet wel even proeven maar zulke ladingen eten en drinken zo laat op de avond is niet goed voor mij. Dat kan mijn ballonbuik niet aan!

Uiteindelijk tijd voor de abbraccio en de bacio (omhelzing en de kus) om vervolgens de auto op te zoeken. Nuchter als ik nog was, zo verbaasd blijf ik dat iedereen na zo’n cena (avondeten) gewoon achter het stuur kruipt. Hoe luidde dat spreekwoord ook al weer over die boontjes?

3 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *