Mannenavond, onze trofee voor inburgering en integratie

Op de eerste vrijdagavond in juli zijn we altijd uitgenodigd voor de MANNENAVOND, ‘la serata dei maschi’. Denk niet aan hete mannen, verre van dat. Denk wel aan een hete zomeravond. Op een romantische plek aan de mooiste en meest natuurlijke rivier van Europa (woorden van natuurkenners, die wij edoch volmondig onderschrijven) komt een groep mannen uit Camino Al Tagliamento bijeen om gezellig te babbelen, bbq-en en ‘wat’ te drinken.

De plek van de ‘mannenavond’ in 2015. Need I say more?

Vakantiedagen voor mannenavond
Al tientallen jaren komt de vaste groep op iedere eerste vrijdag van de maand ergens in het dorp bijeen. Echter de ‘viering’ in juli is inmiddels ‘wereldbekend’ in Noord Italia. Je moet ervoor uitgenodigd worden, dat wel. Echter nu al nemen mannen speciaal op donderdag en vrijdag een paar dagen vakantie op om in ieder geval op vrijdagavond erbij aanwezig te kunnen zijn.

Wij hebben nu onze vijfde ervaring erop zitten en wederom was het een supergave ervaring. Inmiddels kennen we de vaste kern, die inmiddels niet alleen bestaat uit de mannen van dat ene dorp. Ook mannen van andere dorpen behoren al tot ‘vast’. Wij bijna, maar wat wil je als je tussendoor ook nog in Nederland bent/moet zijn. Ha, ha!

Ons hoogtepunt, onze trofee
Wij noemen deze avond ons ‘hoogtepunt’ van inburgeren. Want ten opzichte van Italianen die van heinde en ver erbij zijn, ziet men ons als ‘eigen volk’, ook al krijgen wij van hun eigen inheemse taal, het Friulaans, maar de helft mee. Wij zijn één met hen doordat we veel voor de maatschappij doen, ons als één van hen gedragen en proberen als één van hen mee te doen.

We zijn er trots op om dit bereikt te hebben en zien deze avond dan ook echt als een soort trofee voor onze integratie inspanningen en inburgering. Echter we zien het ook als een waardering voor onze enorme inspanning om FVG (Friuli Venezia Giulia) in Nederland en België op de kaart te zetten. Zij weten wat we doen en vinden het geweldig om te zien dat onze trots voor Friulië net zo groot is als die van hen.

Wijndampen in Maasniel
Het was een ongelooflijk hete dag, waarbij het in de middag over de 40 ging. We hebben er (gelukkig) niet al te veel van gemerkt. Sjaak heeft voor ‘il Tramonto’ en het ‘SAM Netwerk’ gewerkt in het koele proeflokaal van wijnboer Paolo Ferrin. Ik heb Paolo meegeholpen om de Cabernet Franc te bottelen en in de ‘cantina’ is het altijd koel, in het belang van alle wijnen. We hebben duizenden flessen wijn met z’n tweeën gebotteld. Een klus van de nodige uren. Het was een verlichting ten opzichte van buiten zitten, in de lekkere koelte van de ‘cantina’ bezig te zijn met een heerlijk geurende rode wijn die door de vele slangen stroomde, op de ‘achtergrond’ doch zeker aanwezig. Het deed me denken aan mijn bezoekjes aan één van mijn tantes die op de Gebroeklaan in Maasniel woonde. Op de plek waar tot aan de brand de Aldi gevestigd was, was daarvoor tientallen jaren lang een wijnhandel gevestigd. De hele omgeving geurde naar houten vaten en rode wijn. Ik vond dat als kind al verrukkelijk. Nu mocht ik er een dag in werken.

Terwijl ik ongeveer de vierduizendste fles in de hand had, kwam Paolo terug van buiten: ‘Non c’è più sole!’ Er is geen zon meer. “Ma, come mai?” Hoe kan dat? Ik mag de machine bedienen (ja, ja, ik als Nederlander!!) dus kon ik de snelheid even flink lager zetten waardoor ik een snelle sprint naar buiten kon maken. Ik opende de deur van de grote ‘cantina’ en meteen hoorde ik een vervaarlijk gerommel van de bergen afkomen. “Cazzo, cosa da fare stasera!” Vrij vertaald: Jeetje, wat doen we vanavond dan? Zo vroeg ik aan Paolo, daarbij doelend aan ons jaarlijks hoogtepunt. “Non so, lo vediamo!” Ik weet het niet, we zien wel. Een heerlijk Italiaans antwoord. Waar wij als ‘Hollander’ al in de stress schieten, voel je de Italiaanse gelatenheid van Paolo.

de voorbereidingen worden getroffen

Tijd voor een Rivus, een watte?
Inmiddels was het zes uur geworden. Mijn taak zat erop nadat ik alle plastic inpakmateriaal van de pallets met lege wijnflessen had samengebonden en de membranen van de wijnfilters had ingezameld en aan de straat gezet (dezelfde avond zou het opgehaald worden). De totale apparatuur doorspoelen is specialistisch werk wat alleen Paolo kon doen. Lekker even douchen en een heel ruim zittende korte broek aan en een dun ‘flodderpolootje’.

Tijd voor een wijntje, al hadden Paolo en ik tussendoor wel al moeten proeven. Als wijnboer moet je goed in de gaten houden of alles tijdens het procedé goed verloopt. Het waren echter nipjes die nog niet eens slokjes genoemd mogen worden. Nu dan echt een glaasje heerlijke Rivus, een prachtige vol van smaak zijnde en zeker elegante spumante (bubbelwijn). Sjaak en ik konden samen met de inmiddels – speciaal voor de mannenavond – uit Novara afkomstige Paolo (47) en Giancarlo (79) proosten. De vrouw van Paolo was uitgenodigd voor de meidenavond die Fabiola Tilatti (de vrouw van de wijnboer) als tegenhanger van het mannenfeest inmiddels voor de derde keer organiseert bij haar thuis op het grote terras van waar je uitzicht hebt over de volgroene wijnvelden. Giancarlo is weduwnaar en was alleen gekomen. Op de vraag waarom hij geen vriendin meer wilt, antwoordt hij standaard dat hij erg gehecht is aan zijn vrijheid en geen keurslijf meer wil: “sono contento così!”

Het proeflokaal werd steeds voller. “Gaat het door?” waarmee weer een nieuwe gast binnen stiefelde en een glas aangereikt kreeg. Fabiola had inmiddels goddelijke prosciuto crudo afgesneden en was met enkele dames bezig om hun ‘avondeten’ veilig te stellen voor gretige en hongerige mannen. ‘Non toccare, è nostra roba, arrangiatevi voi!” Afblijven, dit is voor ons, zorgen maar voor jullie zelf.

En dan komt er onweer opzetten
Het onweer wilde niet echt doorzetten, maar het is té gevaarlijk aan rivierbedding van de Tagliamento bij onweer. Door de eigen bevolking wordt hier niet mee gespot. Op onze tweede mannenavond, enkele jaren geleden, dreigde ook onweer. En al hebben Sjaak, Paolo en ik de provisorische ‘tent’ opgezet met inslagen niet ver van ons vandaag, het verschil met nu was, dat het onweer toen maar kort zou duren. Nu was het anders, het was volledig onzeker wat het weer ging doen. Door de zwoele omstandigheden kon het verloop van het onweer totaal niet voorspeld worden.

Uiteindelijk kwam het verlossende woord van Paolo, die mogelijkerwijs als grote wijnsponsor als primus inter pares van de groep wordt gezien. We gaan niet naar de Tagliamento maar naar het ‘leegstaande bakstenen gebouw’.

We wisten meteen wat hij bedoelde. Een prachtige authentieke, verlaten locatie in de middle of nowhere. Een droom van een locatie ook al was het niet aan de rivier.

In een stoet erheen. Wij voorop omdat wij het weer eens wisten te vinden. Vervolgens kregen we allemaal een taak: de één moest de keuken kuisen, de ander de bar, tafels en banken. En natuurlijk begint er altijd wel iemand met het openen van een fles, het aansnijden van de Montasio-kaas, salame en noem zo maar op. Iedereen neemt zijn eigen glas uit de doos van Paolo Ferrin. Een glas met een stukje schildersplakband met je naam erop. Mannen die voor het eerst komen moeten dus eerst hun naam erop schrijven.

Mannen, ze komen van overal
Geleidelijk aan stromen meer en meer mannen binnen. Vanuit Triëst, Udine, Padova komen ze mooie Italiaanse bolides. De ‘boeren’ van dichtbij met de Piaggio, Vespa of met de tractor. Iedereen ‘casual’ gekleed, slechts één man met een colbert, al was die zeker ouder dan de jongste deelnemer aan de avond. Naast Sjaak zat die man die wij overigens herkenden echter hij ons niet. “Ma caro, tu sei di Rivignano. Non ci conosci? Zeg, jij komt uit Rivignano. Ken je ons niet meer?”

Sjaak met Paolo Ferraris uit Novara

Het was de notaris die onze huizen had laten overdragen. “Oh, mij staat de ontmoeting met jullie nog helder voor de geest. Jullie zijn die kritische Nederlanders die het allemaal anders wilden! Jullie waren mijn eerste klanten die alle termijnen per internet hebben betaald. Ik vond dat zó akelig, iets wat nu normaal is. Jeetje, wat zijn jullie ingeburgerd hier, jullie kennen iedereen en ik niet!”

Het onweer had niet doorgezet,  de zon ging langzaam onder achter de Piancavallo (hoogste berg in deze regio). Mijn statief bleef onbenut evenals de grote lens om speciale effecten te sorteren. Gelukkig heb ik mooie foto’s van andere jaren maar ja, ik voel die uitdaging om altijd een nóg mooiere te schieten.

Onze buiken zaten al lang vol met een hapje van dit een hapje van dat. Natuurlijk was er polenta, vers gemaakte mozzarella, gegrilde sardientjes, thuisgemaakte salami waar dik de schimmel op het varkensvel staat, zoetzure asperges, augurken, artisjokken en zelfs bloemkool. Bijna alle mannen hadden thuis wel een specialiteit geprepareerd waarmee ze willen pronken en ik kan je verzekeren dat het allemaal errug lekker was. Zeker de ‘frittata di zucchine’, die was echt goddelijk. Sjaak had overigens salatini gemaakt en voor toe ook nog een verrukkelijke Hollandse pinza (specialiteit van deze regio). Tja, als bob had ik het makkelijk. Een paar slokjes van dit en dat en verder klotste mijn mooie en ronde buik van de acqua frizzante.

Frittata di Zucchine, eieren van de huiskippen en courgette uit eigen tuin

En dan nokken wij af, voldaan, super tevreden en erg gelukkig
Uiteindelijk was het voor ons tijd om te gaan, we hadden een lange dag gehad en we moesten nog dertig kilometer rijden. Bovendien moesten wij eerst onze pc’s bij Ferrin afhalen. En ja hoor, bij het horen van een auto op de oprijlaan, stonden de dames meteen aan de reling van het grote balkon naast de gigantische woonkamer. Nieuwsgierig hoe het met hun ‘kerels’ gaat. ‘Non vi diciamo niente!’ We zeggen jullie niets, wacht maar af of ze thuis kunnen komen, ‘ma sono già tutti ubriachi!” (ze zijn allemaal al aangeschoten) “Die van mij mag buiten slapen als hij zat is!” “Wat denkt hij wel, hij moet mij naar huis rijden, want ik heb vanavond ook gedronken!” Een gelach en een gekakel van jewelste. Ze moesten eens weten dat het in het niet valt bij dat van hun ‘kerels’, want die kletsen echt als ouwe (vis)wijven!

Klik hier voor voor foto’s van de mannenavond een eerdere keer.

KLIK HIER VOOR ALLE BLOGS OP IL TRAMONTO

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someonePrint this page

One comment

  • Tom Biermans

    Geweldig en hoe graag zou ik er deel van willen maken. Helaas laat mijn beroep dit nagenoeg niet toe. Geniet ervan mannen en deze groet komt deze keer vanuit England.
    Tom

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *