Maak van je hart geen moordkuil

Recentelijk heb ik in mijn blog kort twee bekende Italiaanse inspecteurs gememoreerd, commissario Laurenti die rondom Triëst boeven van alle soorten opspoort en commissario Brunetti die hetzelfde doet in het oh zo mooie Venetië. Beiden prachtige steden op 75 km afstand van ons ‘Huis van Oranje’ en ‘Villa Greta’, de bungalow voor gasten.

Zelf zijn wij helemaal idolaat van krimi’s, of het nu Duitse, Oostenrijkse, Engelse dan wel Italiaanse zijn. Er gaat geen dag voorbij of we kijken welke krimi er die avond ergens op een van de 900 TV zenders te zien is.

Ik zelf heb deze ‘afwijking’ al vanaf heel vroeger. Ik keek met m’n vader mee met Derrick, Tatort, Maigret, Der Kommissar, Der Alte, Siska, Wollfs Rivier en natuurlijk niet te vergeten Schimanski. Tegenwoordig missen we nog steeds niet graag Wilsberg (Duits), Midsomer Murders (Engels), Mord im Mittsommer (Zweeds), SOKO Leipzig (Duits), Schnell Ermittelt (Oostenrijks) en nog heel wat andere series, want vergeet Les Bleus (Frans) en Code 37 (Belgisch) niet, and of course kijken we ook naar Lynley en Lewis.

En vanaf mijn studententijd ben ik helemaal fan geworden van de verhalen van Agatha Christie. Ik heb ze allemaal al meerdere keren gelezen, in het Nederlands, Duits en nu dan in het Italiaans. Geweldig! Geen avond zonder een moord, zou ik zo zeggen.

Montalbano
En nu hadden we een hele dag in het kader van Montalbano. Ken je die? De verhalen zijn gebaseerd op werken van Andrea Camilleri. De TV serie is opgenomen in Punta Secca op Sicilia, waar het huis van deze ispettore staat. Luca Zingaretti vertolkt de hoofdrol en wel op een heerlijke en echt Italiaanse wijze. Hij is kaal, wij vinden hem echt lekker, zelfs sexy en hij is net als ik een echte smulpaap, houdt van de lekkere dingen van het leven, zelfs van het Italiaanse vrouwelijke schoon waar ik het dan – om heel eerlijk te zijn – aan hem alleen overlaat.

Wijnhuis Mont’Albano
Montalbano, ik schrijf het bewust verkeerd, want het biologische wijngoed heet namelijk Mont’Albano. Het is een van de belangrijkste biologische wijnproducenten van (Noord) Italië. Na ruime aandacht in de pers te hebben gekregen van de il Tramonto Golden Gondola Award, waarbij Cristiano Shaurli, de minister van Landbouw van de Bundesstaat Friuli Venezia Giulia, de prijs uitreikte aan wijnhuis Umberto Baccichetto voor hun voortreffelijke Prosecco, kregen wij een mail toegestuurd van Mont’Albano dat ze ons graag een keer op bezoek wilden hebben om een artikel over hun wijnhuis te schrijven. Met het oog op onze drukke agenda en wij niet zomaar een dag kunnen uittrekken om erop uit te trekken, moeten we een bezoek combineren met andere (netwerk)afspraken en zelfs eventuele ‘boodschappen’.

Deze keer wijn kopen in de Collio, voor familie en vrienden. Onze impressie over dit duurzame bio-wijnhuis, waar we van 15:00 tot 16:45 uur de mensen hebben geïnterviewd terwijl ze volop bezig waren met het bottelen van hun wijnen, kun je op onze blog teruglezen. Een wijnhuis vernoemd naar het enorme kasteel in Colloredo di Monte Albano. Dan is het logisch dat we nog even, vóór de zoveelste prachtige zonsondergang in het nieuwe jaar, het kasteel gaan bekijken. Slechts 14 kilometer van het wijngoed vandaan. Met een hobbyfotograaf aan boord is het een hele kluif om tijdig voor de duisternis op de juiste plaats aan te komen, om met Sjaak te spreken, ik weet het …… en toch is het gelukt, al stond de koperen ploert echt al aan de einder.  

Wat een prachtig kasteel, geweldig, echt waar! Het gebeurt zo vaak dat wanneer we een monument willen bekijken dat het in de steigers staat. Dus ook dit imposant gevaarte, nondepie!

Colloredo di Monte Albano heeft een bijzonder rijke historie. Vandaar dat nu een onbekend doch zeker een ongekend hoog subsidiebedrag is gestoken in een flinke opknapbeurt. Maar waar kennen we de naam ‘Colloredo’ ook al weer van? Juist ja, dat is de naam die we ook zijn tegengekomen tijdens onze bezichtiging van het privébezit van onze inmiddels vrienden in Camino Al Tagliamento. Dat zijn nog steeds afstammelingen van Ermès De Colloredo (lees hier onze blog). Een bijzonder bekend persoon van honderden jaren geleden die zijn leven sleet met schrijven en ‘fare bella figura’, volgens velen een flierefluiter die nooit gewerkt heeft, een bon vivant in Italië!

Hier komen we absoluut terug en we gaan ons zeker nog verdiepen in de rijke geschiedenis van dit kasteel die banden heeft met de Habsburgers en noem zo maar op. En daar stonden we dan. Een dag lang gereden, de prachtige vergezichten genoten, sneeuw gezien en bijna lenteachtige heuvels met wijnranken in een stille winterdracht. Gestart met een lunch waar je ‘u’ tegen mag zeggen.

Bourgondisch Italië
Wat kunnen die Friulanen eten zeg! Je begint met een bord groente, sommigen nemen er twee (omdat het buffet er toch staat….). Met een paar gekookte eieren natuurlijk. Dan komt de pasta. Deze keer kozen wij een gewone doch overheerlijke ‘al ragù’ die werkelijk 100% homemade was. Als hoofdgerecht nam ik een echte Italiaanse ‘milanese’. Om gezond te doen begeleid met nog eens een klein bordje groente met natuurlijk weer twee halve gekookte eitjes. Een half litertje wijn is standaard en ook een half litertje acqua frizzante. We sloten de lunch aan de bar af met een verrukkelijk kopje koffie waarvan een van mijn zusters dan zegt dat het zonde is dat er een kopje voor smerig wordt gemaakt. De verkleining van ‘kop’ staat inderdaad nog steeds niet in verhouding tot de hoeveelheid koffie die er in zit, dat klopt. Dus stonden we snel weer buiten. Geeft niet, we hadden nog een hele route te maken.

Tanken in Slovenië waar ze de toeristen ook al weten te naaien en prijzen vragen die inmiddels zelfs veel hoger zijn dan die in Oostenrijk bij tankstations gelegen aan normale wegen, niet Autobahn zijnde. Niettemin hadden we toch onze lunch van € 11 per persoon (inclusief drank en koffie) voor één persoon bijna weer ‘terugverdiend’. We moesten nu nog enkele wijnboeren bezoeken om even gedag te zeggen. Puur netwerken, ze moeten ons weer eens gezien hebben. Oh zo belangrijk in Italië dat je even langs gaat zonder een verplichting of wat dan ook. Gewoon belangstelling tonen en laten zien dat je hun vriendschap waardeert. Het kan goed gebeuren dat je pas na vijf jaar gezien wordt als vriend waar ze ook zaken mee willen doen. En trap er niet in dat ze je na de eerste keer al ‘amici’ noemen. Dat word je echt pas na heel wat jaren als je hebt laten zien dat je hun vriendschap verdient! Wees gewaarschuwd, je moet er eerst zelf echt wat voor doen!!

Een prachtig kasteel
Maar nu stonden we dan aan de hofpoort van het immense kasteel in de steigers en keken vanuit de hoogte naar de gigantische oprijlaan. “Wat doen we, gaan we via Buia en Fagagna door het binnenland naar ‘huis’ of nemen we de autosnelweg?” Sjaak mocht kiezen al gaf hij mij de vrijheid, hoor maar: “Nog een half uurtje licht en dan is het donker, je mag zelf kiezen!” Heerlijk om te zien dat de dagen echt gaan lengen echter de korte tijd dat ik eventueel nog een foto kon maken was toch echt te kort, daar had hij gelijk in. Daarom de snelweg op bij Udine en 50 minuten later waren we weer thuis.

Nu snel de foto’s van de camera afhalen want we moesten dezelfde avond nog uit. Sjaak wilde nog een hartige taart maken om mee te nemen, want we zouden naar een boekpresentatie gaan bij wijnboer Paolo Ferrin. Wijzelf hadden nog steeds geen honger, gek hè?!

De aroma komt je tegemoet
Terwijl ik op onze werkkamer op de eerste verdieping de laatste foto’s aan het bewerken was en mij al in een verrukkelijke tonijn met kappertjes geur hulde, was het tijd om te gaan. “Wat doen we onszelf toch aan?”, vroeg ik Sjaak. Eigenlijk best moe en zeker tevreden over de geweldig leuke en boeiende dag. Maar ja, weer een avond om in contact te komen met nieuwe mensen. Willen wij hier straks kunnen leven of werken, dan moet er gezaaid worden. En je kunt pas zaaien als je een geschikte voedingsbodem hebt weten te creëren en het oogsten……. dat komt ooit nog wel…. We zijn voorlopig al druk genoeg met ploegen en zaaien, kreun kreun!

Moord in Parijs
Een boekpresentatie van het nieuwste boek (Giallo a Parigi) van Francesco Altan (lees hier de blog over deze boekpresentatie) , die we enkele jaren geleden hadden leren kennen. Hij is een van de vooraanstaande criminologen van het land. Vanuit zijn enorme wetenschappelijke kennis en ervaringen van die ‘andere’ wereld die wij alleen via de TV Krimi’s kennen, kan hij boeken schrijven die ook nog eens gretig gelezen worden in Italië. Hij werd geïnterviewd door onze vriendin Cecilia Scerbanenco. Zij is de dochter van Giorgo Scerbanenco, één van Italië’s vooraanstaande literaire schrijvers, meester van de noirs en wiens boeken je zeker ook in het Nederlands kunt lezen dan wel in 55 andere talen.

Fabiola Tilatti (Vini Ferrin), Francesco Altan, Cécilia Scerbanenco

Cécilia is zelf een deskundige van de Italiaanse literatuur, is belezen en kent veel notoire schrijvers persoonlijk. Dochter zijn ‘van’ opent echt alle deuren, dat maakt dat zij veel werken kan plaatsen tegen het licht van het leven van de auteur! Zo vertelt ze tussendoor ook anekdotes over hoe het vroeger bij haar thuis toeging. Daarbij schroomt ze niet te zeggen dat ‘per essere scrittore, devi essere matto!’ Wil je een echte schrijver zijn, dan moet je gek zijn! Tijdens de after drink vertelde ze ons dat zij en haar moeder vermoedde dat vader (1911-1969) in de huidige tijd als schizofreen beschouwd zou zijn. Haar vader was – laten we het netjes zeggen – een apart persoon, dronk stevig en genoot van de geneugten des levens. Je vraagt je af hoe het mogelijk is als je vader zó is dat een dochter dan zo’n droge muts met een verborgen humor kan zijn! Lees hier de blog over Giorgio Scerbanenco.

Dit alles wetende, begrijp je dat het daarom ook smullen werd die avond. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik alles begrepen heb! Dat wat ik wél heb begrepen vond ik edoch interessant en ik heb zeker weer enkele woorden bijgeleerd. En natuurlijk weer mensen leren kennen en dat is wellicht nog belangrijker voor ons.

En dan is het tijd voor een wijntje, toch!

Hoe crimineel ben jij?
We begonnen met Montalbano, daarbij denkende aan de kale sexy inspecteur op Sicilië die iedere moord weet op te lossen en eindigden de dag 1200 kilometer noordelijker met de criminele verhalen van Parijs rond 1900, een waar poel van verderf en ellende. Waar het net zo ‘gewoon’ was dat mensen vermoord werden als John Wayne indianen neerschoot in de vele Western, alleen werd dat niet gezien als iets crimineels. Bijzonder grappig was de opmerking van Francesco Altan dat wetenschappelijk onderzoek aantoont dat iedereen in z’n leven wel eens gedacht heeft om iemand om het leven te brengen, te vermoorden. Alleen is het gelukkig zo dat niet iedereen de daad bij het woord of gedachte voegt, toch!?!?!?!?!

‘Let me tell you this’……..

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someonePrint this page

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *