Poezië, wijn en bruine bonensoep

auteur Franco Romano Falzari

auteur Franco Romano Falzari

Als journalisten zijn we regelmatig aanwezig op culturele avonden. Dit keer de presentatie van de nieuwste gedichtenbundel van Franco Falzari. Franco Falzari was een deel van zijn werkzame leven architect en heeft 12 jaar in Tunesië doorgebracht. Eerst voor de Italiaanse ambassade als correspondent voor de Italiaanse consul en later als viceconsul voor Zuid-Tunesië. Een paar geleden hebben we hem leren kennen: een intelligente, bereisde maar ook eigengereide man die na z’n pensionering zijn passie als schrijver heeft vormgegeven.

de drie boeken van Franco Romano Falzari

de drie boeken van Franco Romano Falzari

Alhoewel onze beheersing van de Italiaanse taal met stappen vooruit gaat, zijn lange gedichten in het Italiaans een brug te ver. Wij zijn daarom ook niet aanwezig om iets van de voorgelezen poëzie te begrijpen, maar vooral om mee te maken hoe zo’n culturele avond verloopt. Bovendien waren we uitgenodigd omdat één van zijn gedichten, ‘Polders’ gaat over de Nederlandse polders en mijn naam ‘Sjaak’  – als jongen uit de Vinkeveens polders – in dat gedicht genoemd wordt.

De lezers van il Tramonto zullen we dan ook niet ‘vervelen’ door diepzinnig in te gaan op de achtergrond, de dubbele betekenis en de kracht van de gedichten van deze dichter. We nemen jullie mee in onze ervaringen.

Op doordeweekse avonden beginnen culturele activiteiten veelal om 21.00 of 21.30 uur om iedereen in gelegenheid te stellen vooraf nog thuis te eten. Dit keer stond zaterdagavond op het programma met 18.00 uur als aanvangstijd, want dan kan iedereen na afloop thuis nog aanschuiven aan de avonddis.

il tramonto_falzari_webbb_ad smets_4277

opening van de culturele avond

We waren uiteraard ruim op tijd, zoals echt Nederlanders betaamt. De hoofdrolspeler kwam ruim na 18.00 uur binnen. Een bevriende cameraman stond al te wachten om vooraf een paar ‘shots’ te maken van de schrijver en de gastorganisatie van deze avond. On-Italiaans werd gestart met minder dan een half uur vertraging….. Er waren hoge barkrukken neergezet zodat de auteur en inleider beter zichtbaar zouden zijn voor het publiek. De heren kozen er voor om op een heel laag bankje te gaan zitten en waren daarmee, behalve voor de mensen van de eerste rij, niet zichtbaar voor de rest van het publiek. Verder verloopt het interview op de gebruikelijke wijze: even voorstellen; inleiding; “Wat was de aanleiding om deze gedichtenbundel te schrijven” etc etc. Vervolgens werd een aantal gedichten voorgelezen door zowel de inleider als de auteur zelf, vergezeld van een toelichting en als waardering veel applaus door het publiek.

In het publiek blijft het echter de hele tijd onrustig. Iedere paar minuten komen nieuwe bezoekers binnen. De laatsten die binnenschuifelden waren meer dan een uur te laat. Een aantal bezoekers had meer aandacht voor de I-phone dan voor de dichter. Ik overdrijf niet, maar zeker vijf keer ging een mobiele telefoon af. Een enkel telefoontje werd zelfs luidruchtig in de zaal afgehandeld. Ik zelf onderging dit schouwspel met plaatsvervangend schaamtegevoel en gekromde tenen. Was ik daarin nu echt de enige?

Angela De Nicolo - Ad Smets schept de bonensoep voor de gretige bezoekers

Angela De Nicolo – Ad Smets schept de bonensoep voor de gretige bezoekers

Na een aantal vragen vanuit het publiek werd de culturele zitting gesloten en werden de bezoekers uitgenodigd om onder het genot van een hapje en een drankje na te praten en een gesigneerd exemplaar te kopen. Het ‘hapje’ bestond uit een enorme pan met ruim 40 liter bonensoep, frittata (een soort dikke omelet in hapbare punten gesneden) en warme polenta met een stukje verse varkensworst. Bescheidenheid was ver te zoeken want de ‘hapjes’ waren in een mum van tijd verdwenen in de gretige monden en de bonensoep werd graag nog een tweede keer opgeschept. En dan hebben we het nog niet over het bijschenken van de gratis wijn….

Het liep inmiddels tegen negenen en na een stuk omelet, een bord bonensoep en drie glazen wijn, stonden we op het punt om naar huis te gaan. Oh nee, dat was niet de bedoeling, want de schrijver stond er op dat wij met een petit comité bij hem thuis la cena, het avondeten zouden genieten. Wat? Straks nog een avondeten?! Ja, vrouwlief had de hele middag in de keuken gestaan en verse gnocchi gemaakt gevuld met vlees. En de prosecco stond koud, want er moest nogmaals geproost worden op de uitkomst van z’n nieuwe gedichtenbundel.

Het heeft enige moeite gekost om hem te overtuigen dat wij als Nederlanders niet gewend zijn om na negen uur ’s avonds nog te dineren en dat wij inmiddels voldoende gegeten en gedronken hadden. We werden geëxcuseerd, maar hadden de uitnodiging voor de daarop volgende week voor een vervangend etentje al binnen. Z’n idee was om tijdens een etentje een interview te houden zodat hij ons ook persoonlijk een toelichting kon geven over o.a. zijn gedicht over de Nederlandse polders.

Franco Falzari zal met het petit comité tot in de kleine uurtjes hebben nagepraat. Wij lagen om half elf gestrekt in bed. En ja, de bonensoep moest haar natuurlijke proces vervolgen…….

Binnenkort dus het vervolg met een exclusief interview met deze schrijver.

met dank aan: Irene Locatelli van Associazione Ermes di Colloredo 1692 (organisatie) ; Fabiola Tilatti & Paolo Ferrin van Wijnhuis Ferrin (sponsor van locatie en wijn); Franco Falzari; Mauro Tonino (auteur en inleider)

3 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *