Leeftijd telt niet, bouwjaar wel….

In Italië telt jouw leeftijd niet, wel jouw bouwjaar….
Het feest van ‘la classe’, de jaarlijkse avond van ons Italiaanse dorp Pertegada.
Iedere keer wanneer deze terugkerende festiviteit ter sprake komt, komen bij ons de herinneringen boven van vele jaren geleden. Toen we nog niet zo lang in bella Italia vertoefden, maar wel vaak optrokken met Italiaanse buren of vrienden, kwam vaker ‘la classe’ voorbij. 

de groep van ’59 inclusief Ad als adoptie-Friulaan

Menigeen vertelde van een feestelijke avond, c.q. reünie van zijn/haar ‘classe’. Met ruim 40 of 50 feestgangers wordt een boottocht georganiseerd of gewoon een gezellige avond bij een lokaal restaurant. En iedereen was van ‘la stessa classe’ waaronder wij verstonden dat ze allemaal in dezelfde klas hadden gezeten. Soms verwonderden we ons dat in zo’n klein dorp als Pertegada er 40 tot 50 kinderen in dezelfde klas hebben gezeten. Pas op het moment dat wij werden uitgenodigd voor een dergelijke avond werd ons duidelijk dat het hier niet gaat om de schoolklas maar het ‘bouwjaar’ oftewel geboortejaar. In deze regio is het gebruikelijk dat mensen uit het dorp, maar ook uit omliggende dorpen, van een bepaald geboortejaar gezamenlijk iets vieren. ‘Tu sei della mia classe’ betekent dus niet dat je bij elkaar in dezelfde (school)klas hebt gezeten, maar dat je van hetzelfde bouwjaar bent…..

Wat is jouw bouwjaar?
Sowieso moesten we in hier in Italië wennen aan het feit dat er niet gevraagd wordt hoe oud je bent, maar dat gevraagd wordt van welke classe je bent (van welk jaar).

de W staat voor Viva, ‘leve’ 1959

Inmiddels zijn we al zo goed geïntegreerd in ons dorp, dat we in de afgelopen jaren al meerde malen getuigen waren van een avond van ‘la classe 59’, het bouwjaar van Ad. Uiteraard zijn de partners ook van harte welkom. Even ter verduidelijking: Ad zou eigenlijk op 6 januari 1960 geboren hebben moeten worden echter vond het nodig om als kerstkind door het leven te gaan. Hij ziet zich dan ook als jongste van al deze ouwe bokken en taarten. Ik laat hem in die waan, hij voelt zich er in ieder geval erg gelukkig bij. Wat wil je meer als partner!

Aparte mensen, die van 1959

Niet ieder ‘bouwjaar’ houdt (twee)jaarlijks een feestelijke avond, want net als bij vrijwilligerswerk zijn het altijd dezelfde ‘gekken’ die het voortouw moeten nemen. In Pertegada heeft het bouwjaar 1959 een bijzondere groep actievelingen opgeleverd. Niet alleen is er bijna jaarlijks een gezamenlijke feestavond, maar vanuit deze 59-ers ontstond een groep die ter ere van hun 30e verjaardag een oude traditie, de heksverbranding op 5 januari, opnieuw in het leven heeft geroepen. Deze enigszins in vergetelheid geraakte traditie is inmiddels uitgegroeid tot een regionaal beroemde festiviteit. (klik hier voor onze blog over de jaarlijkse heksverbranding). Meer dan zevenduizend toeschouwers wonen jaarlijkse ‘la Foghera di Pertegada’ bij, nota bene achter ons huis op de rivier de Tagliamento.

Lekker eten, veel lol en zeer schuine moppen

Terug naar de ‘klas’ van 1959. Dit jaar werd ‘la cena’ (het diner) gehouden in het naastliggende dorp Precenicco, preciezer: het 5-huizen-gehucht Canedo, wat precies op het midden tussen ons dorp Pertegada en Precenicco ligt. Gezien de afstand en het mooie najaarsweer besloten we om op te fiets te gaan. Alhoewel er langs deze provinciale weg geen fietspad ligt, stapten wij als ervaren Nederlandse fietsfanaten op de fiets.

Achteraf een goed idee, want op zo’n avond vloeit de lokale wijn rijkelijk. Uiteraard weten we dat je als fietser net zo goed je verantwoordelijkheden moet kennen als deelnemer aan het verkeer, maar het voelt toch even iets anders…..

Cinzia Ius (l) is de beste moppentapper van het dorp….

We hebben genoten van deze avond, alhoewel we wel moeten bekennen dat we op zo’n avond niet alles meekrijgen. Naast het feit dat ons niveau van de Italiaanse taal nog enigszins achterblijft bij onze eigen verwachtingen, spreken ze in deze regio een eigen taal, het Friuliaans (het Fries van Italië). Het nadeel van zo goed ingeburgerd te zijn is, dat ze klakkeloos overgaan in hun eigen taal. Na het hoofdgerecht begint het – inmiddels traditionele – moppentappen (barzelette). Echt waar, om de beurt staat iemand op en vertelt in het Friulaans een dubbelzinnige grap, een mop of een soort raadsel. Naar mate de avond vordert, komen nóg schuinere moppen voorbij. En let op, de dames van ’59 doen niet onder voor heren…. Soms begrijpen we de grappen en ook wanneer we er geen hout van hebben begrepen, lachen we gezellig mee

Ad Smets te midden van een selectie van De meiden van ’59

Op naar de 60

Volgend jaar worden deze ‘knapperds’ allemaal 60 en bij een rond getal moet iets bijzonders worden georganiseerd. Eerst werd geopperd om een dagtrip te maken naar Kroatië, Slovenië of Oostenrijk (hier vandaan allemaal binnen een uur te bereiken), maar al gauw bleek dat de voorkeur uitging naar hun eigen regio Friulië. En let op wat er toen gebeurde: uit de groep kwam het idee om ‘gli Olandesi’ (de Nederlanders) te betrekken bij de organisatie, want “door het schrijven voor il Tramonto weten die inmiddels meer over onze eigen regio, dan wijzelf. Die twee kunnen ons naar mooie plekjes brengen waar wij als ‘Friulani DOC’ geen weet van hebben!”

Nou, als dat geen compliment is…. Wat ze nog niet weten is dat Ad op z’n 60ste weer een concert wil organiseren. Iets wat hij ook op z’n 50ste heeft gedaan. Toen zong hij nog de sterren van de hemel, of hem dat nog een keer gaat lukken?

 

Klik hier voor alle blogs ‘il Tramonto’

© www.iltramonto.eu – redactie: Sjaak Verweij – foto’s: Ad Smets

 


L’amore, een boek over twee Nederlanders die een nieuw bestaan opbouwen in Italië

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *