Zitten we in een Fellini film?

bruid komt dik een uur te laat bij de kerk aan....

bruid komt dik een uur te laat bij de kerk aan….

Maart 2013 schreef ik: Wat een winter! Niet alleen in Nederland duurt dit seizoen deze keer lang, ook Italië heeft er last van. Zelfs heel Europa lijdt eronder. Niettemin kunnen we zeggen dat als de zon schijnt het meteen zó lekker aanvoelt dat je meteen buiten gaat zitten. De Italianen natuurlijk niet, want alleen in de zomer is het weer om buiten te vertoeven, al doen ze het dan ook niet. Want dan is het te warm en zitten ze binnen met de lampen aan en alle luiken dicht.

Terwijl wij in een polootje rondlopen, hebben ze hier nog de winterjas aan, een sjaal om en een muts op. Pas na Pasen gaan de winterkleren in de kast en komen de zomerkleren eruit, behalve dit jaar want zelfs nu lopen ze met mutsen op omdat het soms pas 21 graden is. Italianen zijn erg gesteld op tradities in die zin, en hebben geen relatie noch sensitiviteiten met onze vermeende werkelijkheid. In veel perioden zijn ze dan ook erg verkouden, omdat ze veel te veel kleren aan hebben, zweten en dan een klap oplopen als ze even in de wind staan. Wij zijn opgehouden om er iets over te zeggen, het zit zó fout in hun generieke genen, dat het een gebed zonder eind zou zijn.

Er zit echter veel meer fout in die genen. ‘Het te laat komen’ is zo’n voorbeeld. Dat een bruidje het hele feestgevolg een uur laat wachten, komt geregeld voor. We hoorden laatst dat ze iedereen in de kerk zelfs 2 uur heeft laten wachten. Deze foute genen zijn bijzonder krachtig en werken zelfs door tot na de dood. Want ook doden komen makkelijk een half uur te laat op hun eigen begrafenis. Dat zijn dingen die men hier toch echt heel gewoon vindt.

Een gebed zonder einde, eigenlijk heel toepasselijk want wij zijn nu in die zin geïntegreerd in de gemeenschap dat wij ook sterfgevallen meemaken van buren en bevriende relaties. En dan vindt op de avond vóór de begrafenis (meestal op de 1ste of 2de dag na sterven) een rozenkrans mis plaats. De keren dat o.a. een weesgegroetje wordt gebeden lijkt voor ons ontelbaar. Laatst toen we de nieuwe pastoor don Rinaldo op het avondeten hadden, heeft hij ons uitgelegd wat er dan allemaal gebeden wordt. Helaas zijn we het weer vergeten. Oeps!

Liana heette eigenlijk Olga
De afgelopen koude winter kreeg voor ons nog een extra koud tintje. Al jaren hebben wij een traditie als we in Pertegada aankomen. Dan gaan we de zee gedag zeggen en een kopje koffie drinken (gecorrigeerd met grappa) bij Olga, door iedereen echter Liana genoemd. Zij was onze buurvrouw in de vele jaren toen wij nog gebruik maakten van het appartement aan zee. Zij was niet thuis en we kregen te horen dat ze in het ziekenhuis lag. Dus meteen erheen en ze lag er vrolijk bij. Leek helemaal niet ziek maar volgens de doctoren was ze opgegeven, zat ze vol kanker, vooral ook aan de pancreas. “Ach, het zal wellicht een vergissing zijn”. 2 weken later was zij echter zó verzwakt en zag ze er vreselijk ziek uit. De kinderen echter geloofden dat het nog lang zou duren. Ik zag in haar ogen helaas het aardse afscheid en gaf hen aan dat ze beter nu hele dagen en nachten konden waken. Want óf vannacht óf de dag erna zou ze overlijden. Het werd de dag erna, 24 december. “Zalig Kerstmis”, zeggen we normaal in Limburg.

Onze kerstdagen liepen nóg anders dan gepland, want de familie vroeg mij of ik wilde

kerk in Bevazzana, begrafenis van Liana

kerk in Bevazzana, begrafenis van Liana

zingen tijdens de begrafenis. Hoe me voor te bereiden in zo’n korte tijd? Kerstdag inzingen, en op mijn verjaardag (26 december) na het bezoek aan het mortuarium in de kerk waar de kerkdienst gehouden zou worden oefenen om de ruimte met mijn stem te verkennen. Okay, het zou Melodramma worden van Bocelli.

Op 27 december al vroeg naar de kerk om in te zingen. De avond tevoren mijn verjaardag gevierd bij ristorante Agli Angeli en daar vreselijk verwend door de eigenaren. Met een beetje wijn en nog wat grappa toe. Dus inzingen was zeker wenselijk met een, laten we zeggen, ‘slaperige’ stem. Tja, en toen kwam er een organist binnen die mij vertelde dat ik Panis Angelicus zou zingen. “Oh?“ Ja, want dat was de nieuwe wens van de familie. “Okay, fijn om ook te horen!”

“Speel maar eens het intro en dan kijken we of het lukt”. Het fundament van het kerkje is van 1200, heeft heel wat bevingen meegemaakt en was in de loop der eeuwen al veel gewend. Maar het orgelspel was zeker uitdagend om toch enkele extra scheuren op te lopen. “Basta, basta”, riep ik. Begin hier maar te spelen en dan val ik daar wel in.” We hadden het 2 keer geoefend en veel te vroeg (hè, hoe kan dat?) kwamen massa’s mensen binnen. En ik moest mijn stem nog wakker zingen!!!! Dus snel 2 andere liederen zingen met mijn eigen ghetto blaster en wachten tot de mis begon.

De kist werd binnen gebracht en de pastoor begon met zijn hele riedel. En toen viel het licht uit. Twee mensen naar de sacristie. Licht aan, ander licht uit. Nog 3 mensen naar de sacristie. De eerste mannen gingen al naar buiten om een sigaretje te roken (is hier heel gebruikelijk dat ze dat doen, ook familie van de overledene). Sjaak en ik keken elkaar aan: “we zitten weer in een Fellini film”.

Rook vanuit de sacristie, een binnenbrandje. De meterkast in lichterlaaie. Zou het komen door mijn ghetto blaster? Lichten uit, nog 10 mensen naar de sacristie. Een commotie van jewelste, we konden de pastoor niet meer verstaan. We waren nu bijna aan de communie toegekomen…. En toen was er opeens stroom. Ik het oksaal op, de organist aangemaand wat hij moest doen en zingen alsof er niets aan de hand was. Zo waar, het ging goed. Na het zingen meteen pastoor aangesproken dat ik nog een lied zou zingen, want zo te merken wist hij van niets.

Tja, en toen was de mis afgelopen, de grote deuren gingen open, de mensen wilden naar buiten lopen en ze wilden de kist al pakken. “No, non ora”, riep ik. “Nee, niet nu, want ik zing nog een lied”. Getto Blaster op play en Melodramma zingen. Met één hand op de kist heb ik op mijn eigen manier afscheid genomen van Liana. De Italianen waren voor het eerst in deze heilige mis stil en verroerden zich eens even niet. Ik kreeg een oorverdovend en lang applaus. En toen mocht Liana haar laatste aardse reis vervolgen.

Hoezo alles volgens planning? Dat is Italië, leer er maar mee omgaan, want het loopt toch zoals het gaat…

Laatst heb ik in een hele grote kerk nog een keer Melodramma ‘mogen’ zingen en wel bij de begrafenis van een vriend.

Bij de repetitie heeft mijn zus Els een opname gemaakt en kun je luisteren naar mijn gezang, klik hier.

matrimonio_Franco_Sandron_Pertegada_il Tramonto_foto ad smets_2a

Franco Sandron van Hotel Centrale in Pertegada trouwt zijn nieuwe vrouw Cristina in de kerk van Lignano. Het koor van Pertegada fleurt de kerkdienst op. (Oktober 2009)

kerk in Lignano-Sabbiadoro - huwelijk Franco Sandron

kerk in Lignano-Sabbiadoro – huwelijk Franco Sandron

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *