Processie toch een profane vorm van netwerken

antonius il tramontoOns dorp Pertegada vergelijken we wel eens met dorpjes in geschriften en stripverhalen, zoals dat van Asterix en Obelix. Het leven is hier zó anders en inmiddels ook weer zo ‘gewoon’ dat we het onderscheidenlijke soms slechts met heldere tegenstellingen kunnen benadrukken. In ieder geval streven wij ernaar om het bijzondere expliciet te belichten om de lezers te vervoeren in onze ‘extase’.
Twee processies per jaar, een belevenis in Pertegada. Daar waar de Joodse traditie het loofhuttenfeest kent waarbij aan de doortocht van het bevrijde volk door de woestijn wordt gedacht, is onze processie vanouds een plechtige omgang van geestelijken en gelovigen door de straten van Pertegada en hoeft men Goddank niet eerst 7 dagen in een hut van bladeren te wonen. Al komen sommige huizen in ons dorp wel in die richting.

Hier start iemand – die mogelijkerwijs ooit beiaardier had willen worden – de dag van de processie met veel geloei vanuit de campanile. Ieder uur minstens een kwartier mogen we op onbekende ritmische uitvoeringen van Marialiederen tot aan de processie ons buitenleven ‘genieten’. Het klokkengeloei is een oproep: “Mensen, kom naar de kerk want de processie gaat zo van start.”

Vijf minuten voor de start ‘geloof’ je nog niet dat de solemnele optocht zal plaatsvinden en denk je dat er geen einde komt aan de Heilige Mis, maar in die magische laatste minuten komen de goddelijke competenties van dé Italiaan om de hoek kijken en vindt er een ware symbiose plaats die leidt tot een explosie van energie, waarbij de processie slechts 10 minuten te laat in perfectie harmonie van start gaat.
IMG_3109De engelen, de alpini (oud strijders), de fanfare, onze pastoor met nog wat engeltjes, de mannen met het beeld van de patroonheilige Sint Antonius (S. Antonio) en dan het volk, met onze eigen Maria voorop. Zo is de processie altijd samengesteld. Maria is onze overbuurvrouw en is een geweldig mens. Op haar 78ste maait ze nog wekelijks een stuk gras waar PSV makkelijk op kan trainen.

voorop altijd 'onze' Maria

voorop altijd ‘onze’ Maria

En als laatsten onze andere buurvrouw Lucia met dochter Giulia. De politie begeleidt de stoet ter bescherming tegen ‘de Italiaanse automobilist’ die maar al te graag midden door de optocht wil rijden, gestuurd door de haast als gevolg van slechte planning.

Van de kerk naar de gelateria en weer terug. Biddend, zingend en de fanfare spelend. Terug de kerk in waar de afsluiting plaatsvindt met een laatste gebed en een klein concert. Overigens staat dan 90% van de deelnemers allengs weer buiten. Een processie mag dan een verering zijn van een heilige, het is ook een publieke daad, een publiekelijke getuigenis van hun geloof in God. Een teken dat er geen neutraal terrein bestaat en dat hun geloof niet alleen iets is wat je binnenskamers beleeft maar ook op straat, want alles behoort Hem toe.

Tenminste, als je dit wilt geloven. Uit de keren dat we mee zijn gelopen, hebben we empirisch vastgesteld dat de processie wellicht toch is verworden tot een profane vorm van netwerken. Terwijl het gebed wordt gepreveld vindt er een actieve uitwisseling van laatste nieuwtjes plaats. En de generieke nieuwsgierigheid van ook deze mensen, maakt dat het zaak is om snel de kerk uit te gaan om het gehele verhaal nog een keer te horen alleen nu met alle sappige details.

Bekijk in onderstaande slideshow de foto’s van de processie van Pertegada:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *