il Tramonto

Via onze vrienden van wijnhuis FERRIN was een afspraak geregeld met de huidige bewoners van VILLA COLLOREDO-MELS MAINARDI te Gorizzo di Camino al Tagliamento. Eén van weinige grote Venetiaanse villa’s (paleizen) die nog bewoond worden.

Maar welke vragen stel je dan?
Gaan we vragen wat hun emotionele verbondenheid is met de vroegere bewoner graaf Ermès di Colloredo? Willen we weten hoe een Italiaanse familie zo’n enorm pand kan bewonen en onderhouden? Waar wij echter niets in zien is een saai artikel over geschiedenis.

Zo flexibel als we zijn (geworden), lieten we de ontmoeting spontaan over ons heen komen. Wat treffen we er aan en wat zou voldoende interessant zijn om te vermelden voor de lezer? We zien het wel!

Daniela Pancotto

Dame Daniela
We werden bijzonder hartelijk door paleisdame Daniela ontvangen. Een hoogopgeleide, bijzonder plezierige mevrouw. De eenvoud zelve, een innemend persoon. Na een babbel over hoe zij de enige overgebleven familieleden waren geworden die in het paleis verblijven, over de gestarte Bed & Breakfast in de rechtervleugel van het kasteel en de manege (naast het linkerdeel, 80 meter verderop), een rondleiding!

Zoonlief hield het snel voor gezien en beloofde ons wat materiaal toe te sturen, hij wilde met vrienden uit. Dus wij met moeders eerst een wandeling door wat zalen in het paleis. Daarbij kwamen we door de vroegere ontvangstzaal, waar rijtuigen binnenkwamen en aan de andere kant ook weer uitreden. Een flinke ruimte die helemaal vol stond met oude half verrotte meubelstukken. Ik bedoel: ze stonden hoog opgestapeld aan beide enorme lange wanden. Nog niet bekomen van deze schrik gingen we door een enorm trappenstelsel naar de eerste verdieping en daar stonden we dan in de ‘balzaal’. Daniela had tevoren al gevraagd om binnen niet te fotograferen. Iets wat ik vaak stiekem toch doe. Maar deze keer kon ik het niet. Het was verschrikkelijk wat wij zagen. Let wel, we hebben het over een ruimte van ca. 10 bij 25 meter. Ik begon de oude Perzische tapijten te tellen maar bij wat ik zag aan vergane glorie aan de wanden en troep die al 100 jaar of meer onder het stof stond, was ik snel de tel kwijt.

Na nog een paar ‘kleinere’ ruimtes te hebben bekeken maakte een van de verhalen die de paleisdame ons vertelde duidelijk wat er aan de hand was. Dit kunnen normale mensen niet onderhouden, hier is de hulp van een stichting of een overheid meer dan gewenst, zo niet onontbeerlijk.

Zij vertelde dat zij 3 jaar geleden een enorme blikseminslag hadden gehad waarbij een gat in het dak en verdieping was geslagen. Zonder toestemming van de Rijksgebouwendienst kun je niet zomaar iets repareren. Daarnaast heb je nog het punt van de verzekering. Wij zijn zelf (toevallig ook na een bliksemschade) pas 8 maanden bezig om iets van geld te zien van de assuradeur. Dus de eerste schade was nog niet eens afgehandeld of ze hadden afgelopen jaar weer een enorme blikseminslag.

Treurige aanblik
Onder andere deze doch ook andere zalen waren bezaaid met troep. Mogelijkerwijs nog spullen van familieleden die er in de vorige eeuwen huisden. Wij, met onze Nederlandse mentaliteit, liepen er rond en konden er niet over uit dat die troep nog niet was of werd weggegooid. Koop een rol vuilniszakken en stop die vol. Een week per ruimte en na een jaar krijg je wellicht overzicht?

Op veel plekken waren ramen kapot en het provisorisch gespannen plastic was na 20 jaar ook weer vergaan. Logisch dat 70% van het paleis is verworden tot toevluchtoord en broedplaats van duiven (de ratten met vleugels). We liepen geregeld door dikke centimeters poep.

Wat een teleurstelling, we konden er ’s nachts niet van slapen. Wij dromen er namelijk geregeld van om ooit heel rijk te zijn, zoals Bill Gates. Om dan met dat geld zulke projecten op te knappen. Om ze te behouden voor de toekomst. Hoe is het mogelijk dat mensen hier, op deze wijze kunnen wonen?

Het paleisleven anno nu: de werkelijkheid
Wat ik nu vertel is dan ook de ongelooflijk onvoorstelbare werkelijkheid van paleisbewoners in Italië. Ze wonen slechts in een klein deel van het pand. Vaak de keuken, omdat die door het houtfornuis wordt verwarmd. De ooit aangelegde verwarming is meestal zó versleten dat die buiten gebruik is en het kapitaal dat je nodig hebt om alles te vervangen ontbreekt. Dus zijn de slaapkamers koud en als de oude elektriciteitskabels het houden kan er af en toe een straalkacheltje aangezet worden. Een ding is zeker, de bewoners gaan met sokken, een pyjama over lang ondergoed en T-shirt met lange mouwen aan naar bed. Mogelijkerwijs ook nog een sweatshirt erover heen. Zelfs in de zomer zijn vele delen van hun huis nog koel en klam vanwege de dikke muren.

Het blijft een droom
“Oh, wat een pracht paleis, zo zou ik willen wonen”, een uitspraak die je ook bij ons nog wel eens hoort en zeker bij de vele gasten die wij meenemen naar mooie plekken rondom Villa Greta. Maar dit is een minder sprookjesachtige zijde van de werkelijkheid waar deze mensen mee te maken hebben.

Heel triest als je je realiseert dat ze onder erbarmelijke leefomstandigheden hun leven slijten. Generaties lang. En je hoort hen niet klagen. Dat past niet bij de familietrots die ‘weldadig’ door hun aderen stroomt.

Noblesse Oblige
We hebben uit dit gesprek en de privébezichtiging geleerd om tevreden te zijn met wat we hebben en wie we zijn. De bewoners van deze Venetiaanse Villa worden weliswaar nog steeds met andere ogen aangekeken door de dorpsbewoners. Terecht vanwege de geschiedenis of onterecht gezien de armoede, maar wij kunnen ze zeker niet betichten van schone schijn. Inmiddels hebben wij bijna de gehele familie al aan tafel gehad. We hebben Oud en Nieuw samen met hen gevierd bij wijnboer Ferrin. Hier en daar wat grandeur bij de Landlord die als arts zijn brood probeert te verdienen en soms wat vergane glorie, kijkende naar zijn kleding die mogelijkerwijs door een voorzaat is aangekocht en absoluut past bij de allure van oude adel in die tijd. Zijn moeder van 93 is zich bewust van de vigerende hoofdregel in de familie: Noblesse Oblige. Zij geeft 2 keer per jaar acte de présence als ze het dorp uitnodigen voor een wijntje in een van de vleugels.

Een soort Bill Gates en zeker niet Silvio Berlusconi: wie voelt zich aangesproken?
Een van onze kerncompetenties is hulpvaardigheid. Oh, hoe graag zouden wij nu op zoek willen naar een rijke stinkerd die deze familie kan helpen. Iemand die dit paleis, voor de Italiaanse historie een belangrijk monument, kan redden van de verdere ondergang. Een serieus iemand die de intriges van 500 jaar geleden van Ermès en die van vele familieleden van generaties daarna weet te plaatsen binnen de tijdsgeest. Liever geen Silvio, die met meisjes van vijftien jaar Bunga Bunga feestjes organiseert. Dat past niet in de sfeer die we hebben aangetroffen in VILLA COLLOREDO-MELS MAINARDI te Gorizzo di Camino Al Tagliamento.

Monarch of the Glen van Italië
Heeft zoon Giambattista eenzelfde ambitie als Archie MacDonald die Glenbogle Castle trachtte te redden van de ondergang? Deze jonge ‘laird’ in de bekende Schotse TV serie (2000 – 2005) legde zijn passie in de strijd om het prachtige kasteel in de familie te behouden. Daarbij moest hij accepteren dat je geregeld water bij de wijn moet doen en dat je het landgoed moet openstellen. Dat heeft deze Italiaanse familie wel al gedaan door een manege te runnen en een B&B. Of het ooit voldoende zal zijn?

Deze droom werd wel werkelijkheid
Wij kennen geen superrijke stinkers. Bovendien hebben wij beiden van onze ouders de regel meegekregen: wie voor een dubbeltje wordt geboren wordt nooit een kwartje. Gelukkig zijn we samen goed voor vijftig cent (ha, ha), we verkeren edoch niet in kringen waar nullen het voor het zeggen hebben!!
De Ferrins hadden het wel voor het zeggen toen het ging om een van de namen die Sjaak voor hun nieuwe wijn had bedacht. Het werd niet ‘Ermès 1692’maar Varamus (klik hier). Onder die naam van Sjaak wordt nu één van de lekkerste wijnen van Friuli Venezia Giulia verkocht. Wat heet, hij was binnen 3 maanden uitverkocht, dus men moet wachten op de nieuwe productie. Sjaak z’n droom is uitgekomen, hij heeft een ‘wijn’ op zijn naam staan!

Ciao a tutti & Cin Cin !

PS: wil je weten hoe dit gesprek tot stand kwam, lees hier onze eerste blog over VILLA COLLOREDO-MELS MAINARDI

[Show slideshow]