We praten met Nataša, dochter van Kasteelheer Venceslav Černic

il-tramonto_4965“Waar gaan we heen, lief?”
“Naar Castello di Rubbia !”

Twee keer per jaar kennen de Friulanen het grootse evenement ‘Cantine Aperte’ in het weekend, op zaterdag en/of zondag. Om met de trouwe Vlaamse lezers te spreken, opendeurdag bij de wijnboeren. In mei is het evenement ongekend groot en zie je veel toeristen – bussenvol – uit andere delen van Italië en komen er tevens heel wat Oostenrijkers op af. In november is het meer een feestje voor ‘eigen’ volk. Dan hoor je nauwelijks nog Italiaans sprekende mensen en voert de Friulaanse taal de boventoon.

Heel jammer dat wij er in mei niet bij konden zijn, we hadden te veel afspraken en vergaderingen onder andere voor de Stichting SAM in Nederland. Gelukkig was het voor ons net mogelijk om wel in november mee te doen.

Logisch dat we op vrijdagavond geruime tijd samen over de op de eettafel uitgevouwen landkaart van de brochure hingen om onze route te plannen. “Welke kant gaan we uit, richting Pordenone? Of wordt het Triëst, Udine dan wel Gorizia?” Sjaak stelde mij deze dubbele vraag.

“Waarom geef je me geen antwoord, lief?” “Ik denk nog na!” Zulke taferelen, geruime tijd hangend over de eetkamertafel, de armen over elkaars schouders geslagen, tref je dan aan in het ‘Huis van Oranje’, zoals ons stekje in Pertegada heet.

“Ik weet het nu en als je het goed vindt dan gaan we richting Gorizia, naar Castello di Rubbia.” Zoals vaak stemde Sjaak hiermee in, hij is zó makkelijk en meegaand, voor mensen die hem nog niet kennen, ha ha!

Op ontdekkingstocht
Zaterdagochtend een vroeg ontbijt, poepen, tandenpoetsen en wegwezen! Wij verkiezen het om de 55 kilometer over gewone wegen te rijden en niet over de ‘autostrada‘. Je kunt rustiger om je heen kijken en je ziet veel meer, ware het niet dat er Italianen op de weg zitten die je constant in de gaten moet houden. Volgens ons krijgen de Italianen het rijbewijs cadeau bij een pakje boter, al zou het hier goed bij een flesje olijfolie kunnen zijn. Volgens een Frans onderzoek zijn het zelfs de gevaarlijkste rijders.

il-tramonto_4874Wij verlaten de kuststreek en komen in de ‘pianura’, het laaggelegen boerenland dat is gelegen tussen de zee en de bergen, Alpen en Dolomieten. Met mais, fruitbomen en natuurlijk wijnbouw voert dit gebied met recht het predicaat ‘agrarisch’. Na 45 kilometer rij je opeens langs en door heuvels met allemaal wijnbouw. Een wijnkenner weet in deze tijd, de herfst, aan de kleur van de bladeren de soort druif te herkennen. Super gaaf!

il-tramonto_4934

De donkerrode aarde van de Carso zie je hier in een wijnglas

En dan verandert het landschap in loofbouwbossen met smalle weggetjes die soms bochtig zijn en soms een doorkijk geven naar lager gelegen gebieden. Je zit op een soort hoog plateau. Kilometers lang geen wijnrank te zien. Geen steden, soms een gehucht van vijf huizen. Het was een genot om de herfsttooi van deze streek te aanschouwen. Honderdduizend verschillende kleuren, prachtig.

De Carso
Vervolgens kom je in een vallei-achtige streek die de grens vormt met Slovenië. Na heel wat bochten, zelfs haarspeldbochten, kwamen we uiteindelijk in het dorpje San Michele del Carso.

De Carso (Karst) is een heel bekend (wijn)gebied in Italië en werd al 2000 jaar geleden bejubeld. De Romeinse artsen schreven de speciale rode wijn van deze streek, de Terrano, voor om gezond te blijven. Terrano, een logische naam voor deze streek aangezien de aarde donkerrood ziet. Een pure, authentieke wijn, krachtig, tanninerijk en echt AARDS (terra) il-tramonto_4953van smaak en kleur.

Meteen bij binnenkomst van dit dorpje zagen we een op karton geschreven aanduiding ‘cantine aperte’ die kant op, linksaf. Wat vreemd, want het kasteel was rechtsaf, in het volgende dorpje Savogna D’Isonzo.

Kastelen hebben we ook in Nederland
Gelukkig zijn we heel flexibel en absoluut niet eigenwijs, dus het bordje hebben we gedwee gevolgd zonder erover te discussiëren en de juistheid ervan te betwijfelen. Bij een ingang van een soort grot zagen we mensen staan aan wie ik vroeg of dit de wijnkelder ‘la cantina’ was van het kasteel. “Sì sì” was het antwoord. “Oh, willen jullie ook het kasteel bezoeken?” “Kasteel bezoeken? Welnee, wij komen voor de wijn”, was mijn vriendelijke doch duidelijke antwoord! “Kastelen hebben we ook in Nederland ……!”

il-tramonto_4877

in ingang van wijnhuis Castello di Rubbia

We weten uit ervaring dat een bezoek aan een kasteel in Italië onder begeleiding ongelooflijk lang duurt en over het algemeen ook nog eens erg saai is. Als het alleen de hoofdzaken waren die je te horen krijgt zouden we een bezoek wellicht nog overwegen. Door de vele bijzaken die ons niet interesseren beginnen we er over het algemeen niet meer aan. Zelfs het mooie paleisje bij ons in de buurt (Castello di Miramare) waar Sisi zelfs nog verbleef hebben we zonder begeleiding bezocht. Bovendien zien we aan de bezoekersaantallen op onze website dat een historisch verhaal niet echt tot de toppers behoort, in tegenstelling tot onze verhalen over wijnen, die binnen een paar dagen meer dan duizend keer gelezen worden en onze recepten zelfs in één dag!

Wijn, daar komen we voor, niet wetend dat het toch nog een uurtje zou duren voordat de eerste slok in aanraking kwam met ons palatum.

Bij binnenkomst waren enkele dames bezig om kaas (Grana Padano), ham (Prosciutto cotto) en salame klaar te zetten voor de gasten die nu eerst wél een bezoek aan het kasteel brachten. Wij stelden ons voor en gaven aan dat wij het op prijs zouden stellen als we kennis zouden kunnen maken met de eigenaresse. “Oh, ze is er niet maar Nataša komt zo terug. Haar vader komt er net aan, ik stel jullie even voor!”, aldus Patrizia Pitta, de sommelier. Zo raakten wij met de vader in gesprek. Een charmante man die er echt plezier aan beleefde om met ons te praten. Omdat hij van mening was dat wij echt met zijn dochter, directeur van het wijnhuis, moesten praten en samen met haar de wijnen moesten proeven, wilde hij ons in de tussentijd een stukje geschiedenis laten zien, in het bijzonder over de Eerste Wereldoorlog.

il-tramonto_4902‘Slechts vier passen’ bleek kwartier lopen
‘Solo quattro passi’ van de wijnkelder vandaan, aldus Venceslav Černic, kasteelheer en trotse pappa van Nataša. Slechts vier passen het bos in. Hij wilde ons enkele grotten laten zien van waaruit bijzonder heftig gevochten werd tijdens de Eerste Wereldoorlog. We liepen iets verder het bos in en na een kwartiertje lopen over wat slingerpaadjes kwamen we uit bij een tra in het bos met een rotswand en diverse openingen. Hij liep ons voor één van die grotten in en scheen met zijn zaklamp door tralies (bepaalde delen zijn namelijk afgezet omwille van de veiligheid) om ons alles te laten zien. Waar de kanonnen stonden opgesteld, waar de gang liep naar de munitievoorraad en heel speciaal, waar de in dit gebied de beruchte FOIBE zijn.

Wie van Noord-Italië houdt, in het bijzonder van het gebied tussen Venetië en Triëst, kent vast en zeker wel de krimi ‘Donna Leon’ die zich in Venetië afspeelt en de krimi ‘Commissario Laurenti’ die de schurkenscene in en rond ‘Triëst’ weergeeft. Deze laatste commissaris, naar de boeken van de Duitse Italofiel die in Triëst woont, Veit Heinichen, voert het moordonderzoek in één van de delen (Die Toten vom Karst) naar aanleiding van de vondst il-tramonto_4907van een lijk in een van de veel voorkomende spelonken in de bergen van dit gebied.

Eindelijk zagen we dan met eigen ogen zo’n foiba (in het Nederlands ‘doline’), die alleen in de Karstplateaus voorkomen. Het zijn heel diepe trechtervormige spelonken die alleen hier voorkomen vanwege de samenstelling van het gesteente. In de vele oorlogen die zich hier hebben afgespeeld en in de tijd van de Fascisten (Benito Mussolini) werden ‘andersdenkenden’ gefusilleerd en in zo’n aards gat gesmeten volgens het opportunistisch adagium ‘opgeruimd staat netjes’!

Pappa kasteelheer, dochter directeur top wijnhuis
Inmiddels praat ik over heel veel woorden van pappa kasteelheer verder die ons garandeerde dat zoiets gruwelijks zich niet hier heeft voorgedaan maar meer in de binnenlanden van wat tegenwoordig Slovenië heet. Uiteindelijk kwamen we weer terug in de wijnkelder en maakten we kennis met Nataša. Een verrukkelijke spontane jonge vrouw, een waterval aan woorden. Zo vader zo dochter! Ze vond het zó leuk dat we hadden gekozen voor haar wijnhuis tijdens deze Cantine Aperte dat ze alles uit de kast ging trekken om ons een goede indruk te geven van haar gekoesterde product: WIJN.

il-tramonto_4931

Sjaak, Patrizia, amica, Nataša

En wat voor wijn, hier spreken we over een topproduct in Italië. Voor de Italiaanse wijnkenners tref je de beste Italiaanse witte wijnen aan in deze regio. In het bijzonder kwamen we voor de wijnen van drie soorten druiven, de Malvasia, de Vitovska en de Terrano. Laatste twee vind je alleen in deze karststreek en de Malvasia alleen in Friulië.

Jaaaaa, we gaan proeven!
Wijnproeven gaat naar opbouw van zwaarte van de wijn. Doe je het andersom dan kunnen je tong en palatum het niet aan en kun je de wijn niet goed beoordelen. Dus eerst de Malvasia: die van 2013, 2007 en 2009, de laatste een riserva die uit een magnumfles werd geschonken. Daarna de Vitovska 2013, de 2009 (vernoemd naar Primož Trubar, een protestantse predikant in de zestiende eeuw die helemaal in de ban was van Luther en Erasmus en hier ooit woonde).

Uiteindelijk de Terrano, de enige rode wijn die we bij dit wijnhuis proefden. Eerst jaargang 2013 en daarna 2012 (een riserva). Geweldig, dit was voor ons de eerste echt lekkere Terrano. Hij vermocht dan op voorschrift door de Romeinse artsen 2000 jaar geleden voorgeschreven worden, wij vonden de wijn bij onze eerdere speurtocht door de Carso echt niet te ‘zuipen’. Maar die van Castello di Rubbia was bijzonder, super zelfs. Een aanrader voor wijnproevers!

Rode wijn in een wit jasje
Een groot compliment voor deze jonge vrouw Nataša die met grote passie haar wijnen maakt. Wat een geweldige wijnen, wat een verfijnde smaken! De ene nog lekkerder dan de andere, alsof een duiveltje je op de tong pist! Bij de Malvasia Riserva 2009 gaf Sjaak aan dat dit een witte wijn was die zelfs bijzonder passend zou zijn bij rood vlees, waarop de sommelier, Patrizia Pitta, aangaf dat ze voor deze witte wijnen binnen haar branche een passende uitspraak hebben: “questo è un rosso vestito di bianco’! Een rode wijn verkleed als witte wijn. Daar waren we het helemaal mee eens.

il-tramonto_4929

Ad en kasteelheer Venceslav Černic

Na deze geweldige proeverij kregen we van pappa Černic een boek cadeau. Een boek geschreven over de rijke geschiedenis van hun kasteel. Het kasteel werd in de negentiger jaren door hem aangekocht en volledig gerestaureerd tot wat het nu is: een juweeltje!

Wij dachten toen nog dat de wijnkelder waar we twee uur de goddelijke producten geproefd hadden de uitlopers waren onder het kasteel, doch toen bleek dat deze sprookjesachtige joekel van een wijnkelder uitgehouwen was in de rotsen onder het ‘huisje’ van Nataša. Volledig nieuw gebouwd, gebruik makend van oude materialen en gemaakt volgens oude methoden. Het kasteel zouden we zes kilometer verderop wel tegenkomen als we onze route zouden vervolgen richting Gorizia, aldus pappa Černic.

Grazie cara Nataša, grazie tantissime!
Ons bezoek werd afgesloten met een hartelijke omhelzing en een paar spontane dikke pakkerds en nu al mag ik verraden dat we een andere keer zullen verhalen over het kasteel en ons tweede bezoek aan deze hartelijke en lieve mensen.

Bekijk onze wijnwaarderingen op de pagina Wine Rating (klik boven de eerste kolom, dan staan de wijnhuizen op alfabetische volgorde en kijk bij Castello di Rubbia)

 

Naschrift: De wijnen die wij geproefd hebben werden door ons ter plekke gewaardeerd. Wij doen dat als Nederlanders die op zoek zijn naar juweeltjes die mede door het gewone volk – waar ook wij toe behoren – kunnen worden aangeschaft. De wijnen die wij geproefd hebben zijn echter van een bepaalde prijsklasse, passend voor Italianen minstens rijdend in een Maserati Quattro porte. Of echte Nederlandse en Belgische wijngenieters met een Skoda die het weten te waarderen om een wijntje van dertig Euro open te trekken. Ons vraagpunt bij waardering is en blijft altijd: smaakt een wijn, als die 5 keer duurder is dan een andere lekkere wijn, ook 5 keer lekkerder?

Onze waardering is onze persoonlijke mening. Wij willen een wijnhuis nimmer te kort doen noch echte wijnkenners schofferen met onze waarderingen. Heel expliciet geven we aan dat werkelijk alle wijnen die we hier geproefd hebben meer dan bijzonder waren en zeker exclusief, passend bij een dineetje bij Da Vinci in Maasbracht of Librije in Zwolle. Bij onze waardering van de wijnen gaan we uit van de oorspronkelijke aankoopprijs. Je weet bij zulke juweeltjes van wijnen dat je na 5 of 9 jaar dat je een onbetaalbaar glas wijn op tafel kunt zetten. Nogmaals een groot compliment voor Nataša en haar team.

 Klik hier voor al onze blog’s over Italiaanse wijnen

3 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *