Dan maar wijnproeven bij Anselmi

il-tramonto_4828De zonovergoten novemberdag nodigde ons uit om in de middag op zoek te gaan naar nooit eerder bezochte wijnboeren. Wij hanteren daarbij een speciaal boekje van een van onze bevriende wijnboeren, waarin alle producenten staan.

We wilden deze keer niet al te ver rijden, wij wonen tenslotte in het Latisana DOC gebied met ongelooflijk veel wijnvelden. De lezer die ons volgt weet dat we succesvolle wijnproevers zijn en er veel over schrijven. Mocht de lezer denken dat het allemaal van een leien dakje gaat en het geen energie noch moeite kost om input te krijgen voor onze verhalen, dan mag onze beleving van deze heerlijke novembermiddag een kleine doorkijk geven in ons ware en zware ‘werk’.

il-tramonto_4837We hebben met beleid drie ‘wijnboeren’ uitgezocht en met onze gebruikelijke opgewektheid zijn we de auto ingestapt.

Drie keer is toch scheepsrecht?
Na 11 kilometer kwamen we bij het eerste adres. Een leegstaande, vervallen boerderij. Weliswaar omringd met wijnranken, maar geen bord noch een aanwijzing dat we ergens het product van deze velden konden proeven.

Op weg naar adres twee, een paar kilometer verderop. De asfaltweg was inmiddels een onverharde weg met kiezelstenen geworden. Toen de landweg overging naar twee sporen door het boerenland, zijn we gestopt voor overleg. “De eerste boerderij aan de rechter kant was nummer 1, en de eerste aan de linker was nummer 24. Denk je dat als we door het land rijden, we straks rechts huisnummer 3 tegen komen?” vroeg ik aan Sjaak die onze auto – als die vuil is ‘mijn’ auto noemt, en als hij gewassen is de ‘zijne’.  Wat denk je dat zijn antwoord deze keer was?il-tramonto_4829

Juist ja, goed geraden: “ik zou doorrijden, wellicht straks na de volgende bocht en bosschage, dat we dan bij het adres uitkomen!”

Onze trouwe bolide werd rustig langs de kuilen geloodst, de sporen werden met beleid ‘genomen’ zodat de onderkant van de auto niet te veel geraakt werd door de middenstrook vol hoog gras en god weet wat nog meer.

Na tien minuten werd duidelijk dat er echt geen boerderij meer kwam. Wij konden alleen nog een nieuw pad op naar rechts en vervolgens verklaarden wij ons op weg naar adres nummer drie.

Het gebeurt geregeld dat een adres niet bestaat uit een straatnaam maar dat het gehucht geldt als adres, gevolgd met een nummer. Waarschijnlijk van het huis. We zijn er nog niet achter want de huizen hebben hier bijna nooit een nummer. Adres drie was ook zo’n adres, dus op weg naar het gehucht, slechts vier kilometer verderop. Na maar liefst alle straten in het gehucht te hebben gehad (één hele met zes huizen en een doodlopende straat met drie huizen) werd het ons duidelijk dat er voor ons ook hier geen proeverij zou zijn.

Een uur verder….
Inmiddels waren we een uur onderweg. We hebben een prachtige route gehad, een fantastische natuur gezien maar geen druppel wijn geproefd. Waarschijnlijk zijn het kleine keuterboertjes die over wijngaarden beschikken en hun druiven doorverkopen aan een buurman-wijnboer of aan een coöperatie. Formeel staan ze in de boeken als wijnproducent, maar feitelijk zijn het druivenleveranciers. Dus zó kan het ook gaan, beste lezer!

il-tramonto_4823

Onze kelen voelden steeds droger aan….
Wie ons kent, weet dat we niet voor één gat te vangen zijn, dus meteen op weg naar de proeflocatie van een grote wijnboer in de nabijheid waar we vaak met gasten van Villa Greta, ons gastenverblijf dat we ook verhuren, heen gaan. Het is een fijne plek waar je de zon echt helemaal kunt zien zakken.

Wijnhuis Anselmi
Deze wijnboer, Anselmi, heeft drie wijnlijnen. De laagste categorie met eenvoudige wijnen, waaronder veelal IGT’s vallen (dus géén DOC), een middenklasse met wijnen uit DOC Latisana Friuli en hun toplijn (Reguta) met wijnen uit hun wijngaarden in de Collio, het meest bekende wijngebied uit deze regio wat ongeveer op 55 km afstand ligt. Aangezien wij rondreden in DOC Latisana, wilden we uit deze lijn twee wijnen proeven. De wijnen uit deze lijn zijn geen hoogvliegers, kosten slechts € 4,- per fles en zijn eerlijke wijnen, waar je gegarandeerd geen hoofdpijn van krijgt.

il-tramonto_4826

De dames die er werken denken heel aardig te zijn. De vele oude mannetjes komen speciaal om naar hun – laten we het netjes uitdrukken – voorgevels te kijken, iets waar niet direct onze belangstelling naar uitgaat. Wij vinden de dames verre van klantvriendelijk en zelfs niet eens sympathiek. Wij komen er gewoon voor de plek en om telkens een andere wijnsoort te proeven. Deze wijnproducent heeft namelijk echt een giga lijst van wijnsoorten, onder andere de Tazzelenghe, een druivensoort die alleen in deze regio voorkomt en die je bijna nooit als wijn aantreft.

Wij kozen deze keer voor een Chardonnay DOC Latisana 2015 en een Traminer Aromatico van het zelfde jaar en hetzelfde DOC gebied. Lekker buiten op het terras kijkend naar de zakkende zon. Wij waren niet echt onder de indruk van deze wijnen al waren ze zeker niet ondrinkbaar te noemen. 2015 bood alles wat een excellent wijnjaar nodig heeft, dus wijnboeren die echt vieze wijnen hebben gemaakt zijn er volgens ons niet. Een wijnjaar waarvan je alles met een gerust hart kunt drinken.

Onze wijnwaarderingen tref je hier onder aan. De eindscores (op een schaal van 1 tot 5) behoeven geen toelichting.

anselmi_giuseppe-e-luigi_chardonnay_2015_il-tramonto

anselmi_giuseppe-e-luigi_traminer_2015_il-tramonto

Kijk hier voor een overzicht van alle ‘il Tramonto’ wijnbeoordelingen.

Klik hier voor al onze blog’s over Italiaanse wijnen

 


Regelmatig bezoeken we het proeflokaal van Anselmi met familie, vrienden of gasten. De onderstaande foto’s tonen allemaal blije gezichten.

Met de familie Van Veluw bij Anselmi

 

il-tramonto_9842

Samen met Mieke en Piet bij Anselmi

Samen met Els & Bert

Samen met Els & Bert

 
il-tramonto_8772

Met Nynke en Ernst bij Anselmi

 

3 comments

  • Per toeval kom ik op Facebook via mijn favoriete recept crema di melanzana op jullie site terecht. Als half Italiaanse (vaderskant) kan ik genieten van jullie verhalen Mijn Italiaanse juf en goede vriendin mevr. Anselmini (gaf hier in t zuiden les via het consulaat en de Dante) weet alleen niet of ze familie is van het wijnhuis. Ook mijn vader kwam uit Veneto dorpje bij Vicenza in de buurt. Ik ga jullie met veel plezier volgen.

    Ciao e si spera un conoscente mai
    (En al is het maar om een keer mijn schilderijen te promoten haha..)
    Yvonne Taks-Pasquale

  • Wat een schitterend verhaal weer Ad. Ik heb me rot gelachen over dat stukje van mijn auto en jouw auto……!!! Ik zeg niets…… 😉 Ik geniet altijd enorm van je verhalen en er zijn zoveel verhalen/voorgevallen zó herkenbaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *