Polenta : de honger snel gestild…

Polenta

witte en gele polenta op de grill met sardientjes

In het – vroeger zeer arme – noodoosten van Italië is polenta al eeuwenlang een basisvoedingsmiddel. In de arme streken moest men van weinig ‘veel’ zien te maken. Polenta is een dikke maïspap (als Nederlanders zouden we aangeven dat het lijkt op een hartige variant van griesmeelpudding).

Omdat het bereiden zeer arbeidsintensief en zwaar werk is (‘was’ moeten we eigenlijk zeggen, want tegenwoordig kent men ook instant-versies) wordt polenta vaak in grote hoeveelheiden gekookt. De eerste keer wordt de pap warm gegeten. Wijzelf vinden het verrukkelijk.

De volgende dagen, als het een stijf geworden is, wordt de polenta in plakken gesneden en gepresenteerd bij het secondo (hoofdgerecht).

Ook zien we mensen de plakken opwarmen in een grillpan of op de bbq. De polenta was oorspronkelijk bedoeld als vulling, zodat de honger snel gestild werd. Vlees en vis waren vaak te duur voor het gewone volk. In deze dagen stond polenta bij hen praktisch drie keer per dag op tafel. Tegenwoordig minder. Niettemin gebeurt het nog geregeld dat je geacht wordt een stuk vis, vlees of kaas op een plak polenta te leggen dat dan ook uit het vuistje wordt opgegeten.

Er zijn drie soorten polenta: de klassieke gele polenta, de witte polenta van licht maïsmeel, die vaak gegeten wordt bij gegrilde of gebakken vis en de zwarte polenta. De zwarte variant is gemaakt van boekweit en is waarschijnlijk uit beeld verdwenen. Wijzelf zijn deze variant in de afgelopen 10 jaren nog nooit tegengekomen bij de ‘gewone’ Italianen.

Wij staan er versteld van dat polenta dat vroeger tot het armelui-voedsel behoorde nu nog steeds prominent op het menu staat. En let wel, niet alleen bij de ‘gewone man’ thuis, maar in ieder Italiaans restaurant (van doorsnee kwaliteit tot sjieke tent) in ‘onze’ regio maakt het nog steevast onderdeel uit van de Italiaanse maaltijd.

Tegenwoordig hebben we deze stevige maagvulling niet meer nodig en is polenta meer een onderdeel van de traditie geworden. En toch, ondanks de immer groeiende obesitas in dit land van oorspronkelijk kleine Italiaantjes met schoenmaat 39, blijft het bij het dorpse publiek een niet te versmaden onderdeel van het hoofdgerecht. Die traditie staat hier als een huis, weliswaar nu veelal in schoenmaat 49 met zijstukken.

 

3 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *