Waar wij onze inspiratie vandaan halen?

Waar halen jullie de inspiratie vandaan om al die lekkere gerechten te maken? Een vraag die we geregeld gesteld krijgen naast de vraag waar we überhaupt de tijd vandaan halen om al onze verhalen te schrijven. Terechte vragen! Laten we kijken of we ze weten te beantwoorden in deze blog.

Een dag heeft 36 vermeende uren –
Sjaak en ik zijn beiden van die doordouwers. Eigenlijk zijn we geregeld best wel moe, maar het werk moet af, dus niet zeuren, gewoon doorn..k.n. Of het gaat nu om het echte werk, poetswerk, freubelklussen dan wel om onze hobby’s: doorzetten en afmaken die handel. Gedane zaken nemen geen keer! We hebben altijd wel ergens een geheime voorraad energie. Dat betekent dat wij nu samen al 26 jaar bezig zijn om de 24-urige dag te beleven als een 36-urige.

Motto ‘aan de wilgen hangen’ –
Niet lullen maar doorpoetsen is een nobel streven en functioneerde lange tijd, op 2 burnouts en een flinke overspannenheid na. We worden ouder, het is een keihard feit. Zonder ons ervoor te schamen gaan we het ongemerkt toch rustiger aan doen en verklaar ik zelfs nu voor de wereld dat we onze lijfspreuk aan de wilgen gaan hangen. Lekker vroeg naar bed met de benen hoog en het verstand op nul! Zó, het hoge woord is eruit!

Hoe deden we dat in het verleden? –
We stonden lange tijd om 05:00 uur op en om 06:00 stonden we op het perron om de eerste trein richting Amsterdam-Sloterdijk dan wel Voorburg en Den Haag te nemen, dan wel de auto naar Wageningen. Om 19:30 uur waren we thuis en konden eindelijk met koken starten. Iedere dag koken? Eh, nou eigenlijk niet. In die tijd aten we twee tot drie keer per week buiten de deur. De andere keren kookten we echter zelf. En lekker, vaak iets nieuws of weer iets anders dan de doorsnee keuken. Ik heb mij zó vaak afgevraagd waar Sjaak (die toch de meeste keren onze kok was) de ideeën vandaan haalde om weer met iets verrassends op tafel te komen. Vaak zei ik dan: “Och lieverd, dit is goddelijk, maak er een recept van zodat we het nog een keer over kunnen maken!” Maar de tijd om recepten uit te werken ontbrak ons in die tijd.

Soms overkomt het ons ook nu nog –
Nu we een totaal ander leven leiden, nemen we meer tijd om wat we kokkerellen ook in recepten om te zetten. Ware het niet dat Sjaak onlangs met een vijgentoetje kwam, wel zó lekker, echter door de vele afspraken en (nare) gebeurtenissen die we in de maanden daarop hadden, toch niet tot het noteren van zijn inspanningen was gekomen. Aangezien we dit jaar vrij lang nog vijgen aan de boom hadden hangen, kon hij bij terugkeer in Italië een paar keer opnieuw oefenen om tot hetzelfde resultaat te komen. Heel erg jammer, maar het is hem nog niet gelukt om dat ene supergave toetje neer te zetten. “Wat heb ik toen toch gedaan dat het zo lekker was?” Tja, ook dat hoort bij het rijpen van onze leeftijd…..

Het ongeëvenaarde lekkere vijgentoetje!

Creatie ontstaat spontaan –
Zo waren wij ongewild toch nog getuige geworden van de spontane inspiratie die leidde tot een eenmalige geweldige creatie, een niet gepland gastronomisch hoogtepunt. Onze wens om het hernieuwd te beleven bleef tot op heden jammer genoeg onvervuld. Al waren de twee proefbaksels nadien voor Sjaak bijzonder leerzaam en heus lekker, het was het nét niet! Hij heeft er uren werk aan gehad en tevens zijn we er weer een paar onsjes zwaarder door geworden aangezien we evenzeer alles hebben opgegeten. Eten weggooien vinden wij ‘not done’ zelfs niet als het gaat om een toetje van onze eigen vijgen, goddelijke gratis vruchten doch ware caloriebommen: je krijgt het er echt van op je heupen! Oh ja, en ik erg veel wind, maar dat krijg ik van alles!

Spontaan of toch maar na-apen? –
Hadden wij in het verleden ieder onze eigen stapels literatuur om onze wetenschappelijke kennis op peil te houden, ook nu ontkomen we er niet aan om op de hoogte te blijven van trends en ontwikkelingen in de keuken. Al vind ik die blaadjes van nu veel leuker dan de stapels NRC’s, FD’s, Management teams, P&O bladen, Ars Aequi’s etc. Nu is het eerst een paar keer een magazine doorbladeren om alleen al de foto’s goed te bekijken. Er zijn zoveel mogelijkheden om een gerecht vast te leggen en ieder magazine heeft toch wel een eigen stijl. Prachtig om te zien en meteen start mijn lieve man met het becommentariëren. “Dit klopt niet: kijk eens naar de kleur, de groente is helemaal niet gekookt want anders zou het minder groen zijn.” Reden om meteen het recept te lezen. “Zie je wel, het klopt helemaal niet wat ze ons laten geloven met de foto!” Aldus een ‘boze’ Sjaak.

De discussies die stante pede ontstaan, leiden geregeld tot eigen recepten. “Dit vlees moet je anders prepareren, deze vis verdient een andere groente of die saus krijg je niet op deze manier romig en toch dik, in dit toetje moet je toch echt een scheutje van dit of dat erbij doen!” We pakken dan een schrijfblok en gaan het recept modificeren. In de praktijk blijkt dat het toch een nieuw, ergo eigen recept wordt dat we dan ook daadwerkelijk gaan uittesten. Klopt het wat we dachten? Smaakt het zoals we hoopten? Tja, en dan gebeurt het geregeld dat we al kokende het recept toch nog aanpassen. Zeker, omdat we proeven, proeven en nog eens proeven tijdens het koken. Zó belangrijk. Oh ja, meteen ook de wijn erbij gepakt waarvan we inschatten dat die er uitstekend bij combineert. Op deze wijze prepareerden wij ons in het verleden al als we thuis een dinertje gaven voor vrienden. Begrijp je nu dat we altijd op vrijdag een vakantiedag moesten opnemen als we op zaterdag het gewenste resultaat op tafel wilden zetten?

En wat leren wij bij de Sligro en de Hanos? –
Ja, ja, deze mooie bedrijven bezoeken we graag, het liefst op een dag dat we hopen dat er heel wat te proeven valt. Want, zeg eens eerlijk: alleen als je kunt proeven, weet je ook welke kwaliteit je in huis haalt. Aanrader voor iedereen die een relatie wil aangaan: eerst goed proeven, ha ha!
De Sligro laat ons nadien nog veel meer info absorberen door het fantastische magazine ‘Excellent’. Een blad dat door ons echt helemaal wordt uitgeplozen. Een mooi en interessant magazine dat ons laat inzien dat wij slechts beginnende hobbykokjes zijn. De technieken die zij daar uitleggen overstijgen onze culinaire kunsten.

Oh, als het over bijpassende wijn gaat, denken we niet echt meer voor hen onder te doen. Wij vinden het zelfs jammer dat deze grote reuzen niet kunnen genieten van een nichemarkt als het gaat om bijvoorbeeld de wijnen van Friuli Venezia Giulia, ‘onze’ regio. Ik denk dat wij nu op vele deskundigen voorlopen als het gaat om kennis van de wijnen van deze regio. Kijk gerust eens op onze pagina over de door ons beoordeelde wijnen.

Kwantiteiten –
Een wijn voor deze groothandelreuzen is pas interessant als ze er tienduizenden flessen van kunnen verkopen met een optimale winstverhouding. Voor ons is een wijn interessant als we er een vinden die als een pareltje kan worden beschouwd. Het kan voorkomen dat er dan slechts 1.000 flessen van gemaakt worden. Liefst een juweeltje voor weinig geld. Niet in Nederland te koop tenzij ze door onze vrienden van FriulVin worden geïmporteerd. Heb je zelf een wens om een van onze wijnen te proeven, vraag hen gerust om een proefpakket mee te nemen, want wij als ‘il Tramonto’ handelen niet in wijn. Met onze blogs en wijnwaarderingen proberen we zoveel als mogelijk neutraal te blijven.

Reuze lekker –
Natuurlijk hebben wij in onze regio heuse reuzen onder de wijnproducenten als het gaat om aantal geproduceerde flessen. En ja, recentelijk hebben we er bij eentje zelfs een wijn ontdekt die meer dan schandalig lekker is enne …… ook nog eens een wijn voor erg weinig geld. Meer hierover weldra, we laten het nog een verrassing zijn! 🙂

Kijken in de keuken van een ander! –
We leren erg veel door een kijkje te nemen in de keuken van een ander. Zeker weten, want Italiaans eten doe je toch echt in Italië en niet in Nederland of in België. Met alle respect voor de Italiaanse restaurants in de lage landen, de smaak is anders. De producten die men in Italië gebruikt zijn vaak beter en de gerechten worden bovendien puurder bereid. Ik licht het kort toe: dé Italiaan koopt over het algemeen een product dat behoort tot het seizoen. Hij let op de beste smaak en weet ook wanneer iets het lekkerste is. Ten tweede gebruikt dé Italiaan slechts weinig kruiden en andere toevoegingen. Het grappige is toch wel dat ‘men’ ons in de lage landen doet geloven dat ‘iets’ een Italiaans gerecht wordt door toevoeging van bijvoorbeeld oregano, terwijl wij in de elf jaren dat we onder de Italianen leven wellicht twee keer oregano op ons gerecht hebben aangetroffen. “Dan proef je toch de originele smaak niet meer van het vlees!”, zo wordt er dan gezegd.

Met veel argwaan en soms lichte walging aanschouwen ze onze kookkunsten als wij een lekkere lading knoflook hebben schoongemaakt voor onze Indische gerechten. Veel Italianen gooien in het begin van het aanbraden slechts één spicchio (teentje) in de pan en halen dat er na twee minuten weer uit: “anders overheerst de knoflook!”

slechts een paar teentjes knoflook ……..

Wij zijn behoorlijk goed geïntegreerd met de eigen bevolking en staan derhalve veel in de keuken bij vrienden en helpen ook mee. Met de neus bovenop de kunsten die de gemiddelde huisvrouw (het zijn over het algemeen de vrouwen die koken) rijk is. In een poep en een zucht zetten zij lekkere en vaak simpele schotels op tafel. Recepten die generaties lang zijn overgedragen. “La ricetta della nonna!” zo horen wij vaak. Het afkijken van deze kunsten maakt dat onze kookstijl ongemerkt aan het veranderen is. Gebruiken wij al heel lang minder zout dan de doorsnee Nederlander, we gebruiken nu ook veel minder kruiden. Slechts kruiden waarmee we de originele smaken willen accentueren. Hebben we Italianen op bezoek dan is dat voor hen toch nog te gekruid en krijgen we geregeld te horen dat we het vlees hebben verkracht.

Zo had Sjaak een tijdje geleden een erg lekkere antipasto gemaakt, een soort bruschetta op basis van een hele dunne pizzadeeg, verrukkelijk. Onze vriendin vond het echter afschuwelijk omdat het veel te pittig was en wierp het demonstratief in de prullenbak. Sjaak had niets bijzonders gebruikt, slechts een beetje van een Nederlands kruidenmengsel voor bruschetta (wat volgens de verpakking een Italiaans product zou zijn….). Natuurlijk waren wij verbaasd, zeker ook omdat zij ons vervolgens een pasta arrabbiata voorzette waarbij wij – sambalvreters – zelfs pareltjes op ons voorhoofd hadden staan. Okay, in combinatie met de 28 graden in de eetkamer. Wat maakt dan het verschil, zo vroegen wij ons toen af. We zijn er nu achter. Het ging ook hier om de puurheid van smaken. Dat beetje kruidenmengsel is voor hen niet puur, het zijn valse smaken omdat zij vinden dat bepaalde combinaties van kruiden niet kunnen.

Wat krijgen ze bij ons te eten? –
Uit ervaring zetten wij Italianen geen originele Italiaanse gerechten meer voor. Dat loopt op teleurstelling uit, want zij weten het altijd beter! Inmiddels nodigen wij hen in beginsel ook niet meer uit voor Indische gerechten waarvoor wij vaak toch twee dagen in de keuken hebben gestaan omdat ze er niet van durven eten op de witte rijst na. Oh ja, net zo min voor de Hollandse pot: een waar fiasco! Na zoveel jaren ervaring te hebben opgedaan kokkerellen we alleen nog voor Duitstalige vrienden die echt alles vreten, lekker makkelijke mensen! Okay, en voor een handjevol Italiaanse vrienden die – als ze Amsterdam bezoeken – bij een ander restaurant durven te eten dan een Italiaans.

Leren van onze buurvrouwen? –
We moeten vermelden dat wij niet alleen bij onze Italiaanse vrienden uit de regio veel kennis hebben vergaard van de Italiaanse keuken doch zeker ook bij onze buurvrouwen in Pertegada. Bij de ene buurvrouw leerden wij vooral de Friulaanse keuken kennen, dus van de regio waarin we wonen. En let wel, deze is anders dan de Italiaanse keuken die zij vooral uitlegt als de keuken van de zuiderlingen, de Terroni! Natuurlijk is de hare beter, maar dat had je al gedacht.

Een andere buurvrouw, die van schuin tegenover, is van de vegetarische keuken. Ja, ja, er bestaan ook Italianen die geen vlees of vis eten. Inmiddels heb ik al zeker honderd foto’s van de meest lekkere gerechten met groente en kaas gemaakt. De ongekende verscheidenheid aan bereidingen die wij van haar leren is ongekend. Zodra we meer tijd krijgen gaan we op basis van haar kookkunsten zeker meer recepten schrijven. Zij zelf is nu met pensioen en ze vindt het geweldig om ervaringen met ons uit te wisselen. Een paar keer per week laten we elkaar iets proeven. En dan merken we echt dat zij echt een geheel andere interpretatie heeft als het gaat om de bereiding en smaakcombinaties. Super interessant en leerzaam.

Meer tijd of een ander ritme? –
De momenten dat we in Italië vertoeven kennen we een ander levensritme dan het Hollandse. Niets moet doch alles moet wel kunnen, dat is Italiaans. Sowieso kun je je wel iets voornemen doch uiteindelijk loopt het meestal anders. De spontaniteit van het anders, zo noemen wij dat. Als buitenlander wordt jouw flexibiliteit regelmatig op de proef gesteld. Heb je deze competentie niet en is die ook niet te ontwikkelen, dan kun je beter niet naar bella Italia emigreren. In ons boek L’Amore gaan we hier nader op in.

Smoesjes d’amore –
Ook al denken wij in Nederland efficiënter met onze tijd om te gaan zodat we optimaal gebruik maken van de 24 uur die we hebben, we maken in Italië veel meer leuke dingen mee. We krijgen zelfs zoveel uitnodigingen voor evenementen en bijeenkomsten dat we helaas ‘smoesjes uit liefde’ moeten verzinnen om een avond thuis te blijven. Dat wat we nu al meemaken is teveel om in verhalen omgezet te krijgen. Een avondje thuis betekent dan ook dat we doorwerken tot we naar bed gaan en zelfs dan nog heb ik geregeld de laptop op schoot om foto’s te bewerken. Ik vermeldde zojuist al dat we ons motto aan de wilgen hebben gehangen. Dan begrijp je nu ook dat wij in dit zuidelijke land niet meer willen opteren voor 36 uur in 1 etmaal, in de 24-urige dag krijgen we al voldoende lessen in ‘flexibel zijn’. En we willen niet overdrijven, toch!

Klik hier voor meer recepten op ‘il Tramonto culinair’

Klik hier voor alle blogs ‘il Tramonto’

© www.iltramonto.eu – redactie: Ad Smets – foto’s: Ad Smets

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someonePrint this page

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *