Italianen eten graag verse vis

il tramonto_andrea regeni_foto ad smets_7969

Andrea Regeni verkoopt verse vis op het marktplein van Pertegada

Italië, visland?
Veel Italianen om ons heen eten best veel vlees. Maar op z’n tijd staat ‘vis’ op het menu. Maar dan moet die wel echt héél vers zijn!
Als je 20 km van de kust af woont, dan kan de vis (bij wijze van spreken) al niet meer ‘vers’ zijn. Met 7.600 km aan kustlijn wonen de meeste Italianen echter nooit echt heel ver van zee af. In onze ogen is de vis dan altijd vers. Maar ja, de gemiddelde Italiaan is ‘molto delicato’.

 
Roermond aan de Maas
Sjaak, mijn man, die uit Vinkeveen komt is het van huis uit gewend om vis te eten. Ik, een echte Bourgondische Roermondenaar, ben met vlees opgegroeid. Ja, ook met paardenvlees waarmee je lekker echt Limburg ‘zoervleis’ (zuur vlees) bereidt. Limburg ligt dan ook ver van de zee. Verder dan de gemiddelde Italiaan. Wellicht daarom toenmaals minder verse vis. Al was er af en toe op vrijdag, zoals een goed katholiek gezin betaamt, wel verrukkelijke kabeljauw.

sprinkhaan eten_il tramonto_foto ad smets

Wormentaart en gefrituurde sprinkhanen gegeten bij de Universiteit van Wageningen

Vis kijkt me aan….
Het was dan ook wennen om een man te krijgen die je met alle gemak van de wereld een vis met ogen en een open mond op het bord legt. Bah, vreselijk! Als ze mij aankijken, dan gaat de trek over. Niettemin, in de 24 jaar dat we nu samen leven, heb ik mijn leervermogen aangetoond. Ik eet nu bijna alles wat uit de zee komt. Okay, ik ben eerlijk. Soms duurt het even omdat niet alles even ‘smakelijk’ eruit ziet en uit ervaring weten we dat in mooie vijvers ook lelijke vissen zwemmen. De onwennigheid kan een vervelende spelbreker voor het leervermogen zijn. Het oog wil dus nog wat en niet alles ziet er meteen elegant of uitnodigend uit. Zo heb ik nog last van ‘cozze’ (mosselen), want die doen mij aan iets denken waardoor ik ze alleen maar gegrild met olijfolie, knoflook en kaas kan eten. Vongole (venusschelpen) gaan er met gemak in. Je moet dus soms het verstand op ‘nul’ zetten en gewoon denken: “het is lekker”. Zo heb ik spruitjes leren eten en zelfs olijven. Of ik ooit met het gemak sprinkhanen of wormen ga eten? Ik heb het geprobeerd maar vond ze erg smaakloos met harde schillen.

Zien eten doet eten
Inktvis in alle maten en soorten verorber ik nu met een ongekende wellust dat zelfs Sjaak ervan opkijkt. De ‘polpo con patate’ van Fabiola Tilatti (Azienda Paolo Ferrin) gaat erin als koek. De verrukkelijke schelpdierschotel bij Agli Angeli, ons plaatselijke restaurant, is volop genieten. Deze schotel staat niet op hun menu. De kok, Andrea, heb ik gezegd wat ik die avond allemaal wilde eten en toen hebben ze voor 2 personen een prachtige schotel bereid. Sindsdien bestellen ook anderen deze schotel, omdat ze de foto’s zien via onze website. Leuke bijkomstigheid voor dit ‘ristorantino’.

Vroege vogel verkoopt vis
Iedere dag worden we om 06:30 uur wakker geschud door de kerkklokken van Pertegada en op woensdag worden we om 07:30 uur nogmaals wakker geschud. Dan is het de beurt aan de luidspreker van Andrea Regeni, om ons definitief aan de nieuwe dag te laten beginnen: “pesce, pesce fresco”, schalmt het over ons dorp. “Vis, verse vis”. Deze visboer uit het prachtige havenplaatsje Marano laat ons en onze dorpsbewoners weten dat hij er is. Eerst staat hij met z’n koelwagen tegenover de kerk en later trekt hij nog even door enkele straten.

andrea regeni_foto ad smets_7971

Andrea voelt zich als een vis in het water…

Een bijzonder gepassioneerde man. Als hij over zijn vissen praat dan glinsteren zijn ogen. Hij voelt zich in dit vak als een vis in het water. Zijn vis ligt er prachtig bij, dood, echter de versheid straalt er echt vanaf. In tegenstelling tot Kostunrix, dorpsgenoot van Asterix en Obelix, heeft Andrea nog niet meegemaakt dat ze hem uitscholden vanwege een rotte vislucht.

Zijn moeder deed het al lang vóór hem, echter Andrea zit dit jaar zelf al 25 jaar in het vak. De familie leeft voor en van de vis. Heel vroeger, in het begin van de vorige eeuw liepen zijn familieleden met lange stokken over hun schouders – met daaraan de vis hangend – naar de andere dorpen om vis te verkopen. Later, net na WO-II deden ze dit met de fiets en daarna een fiets met een motortje erop. De Vespa en Piaggio Ape deden hun intrede en nu gebruikt hij een prachtig vrachtwagentje met alle faciliteiten die nodig zijn om de vis vers te houden.

Mensen, het is een genot om bij zo’n viskenner zee producten te kopen. Als je de kans krijgt, moet je deze ervaring zeker aangaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *