Als de lente komt, dan stuur ik jou: TULIPANI DA AMSTERDAM

Nu hebben we al zoveel jaren een huis in Italië, maar nog nooit hebben we de kans, mogelijkheid gehad of genomen om tulpen in de tuin te poten. En dit jaar is het er eindelijk van gekomen. Echte Hollandse tulpen in Bella Italia, een geweldig geschenk!

Laten we eerlijk zijn, alle planten die teveel aandacht eisen om te blijven leven komen niet in aanmerking voor onze tuin. Natuurlijk hebben we het wel eens geprobeerd. Leuke bloeiende seizoensplantjes, in een pot of in de volle grond. En natuurlijk zouden de buren ze wel water geven in de tijd dat wij in Nederland vertoeven. Bij terugkeer vonden we ze verschroeid (oh, het is zó warm geweest, er was geen redden aan, ondanks het feit dat we ze dagelijks water hebben gegeven) of troffen ze helemaal niet meer aan (iemand had ze gestolen). In het begin hadden we ook een grasveldje in de achtertuin van Villa Greta, onze mooie bungalow voor vakantiegasten. Men zou – zelfs tegen betaling- het gras maaien en als we terugkwamen stond het gras geregeld 20 centimeter hoog. “Oh, het groeit zó hard in deze tijd, je kunt het wel dagelijks maaien!”

Onderhoudsvriendelijke tuinen
Zo gaat het als je een huis in het buitenland hebt en let wel, gelijke ervaringen delen wij met Oostenrijkers en Duitsers die ‘hier’ een huis hebben. Je moet er rekening mee houden en wij raden je dan ook aan dat je je tuin dusdanig inricht dat die functioneel is en makkelijk te onderhouden, ook al ben je er niet het gehele jaar door. Daarom ook geen tulpen in het voorjaar en bijvoorbeeld geraniums in de zomer, viooltjes in de winter en potten chrysanten in het najaar. Jammer maar helaas. Je kunt niet alles hebben, toch?

Vandaar dat wij de tuinen bij onze huizen onderhoudsvriendelijk ingericht en dusdanig ontworpen hebben dat we makkelijk weken of zelfs een paar maanden weg kunnen. Tja, dan hoop je natuurlijk niet op super gekke omstandigheden zoals bittere kou in de winter. Helaas zagen we ons dit voorjaar genoodzaakt om meer dan 30 cactussen, aloë vera’s en vetplanten weg te gooien. Verrot door slechts drie bitter koude nachten in januari.

Op de dag dat de koude z’n intrede deed kregen we een telefoontje van een trouwe lezer van il Tramonto, die tegen de Italiaanse bergen aan een huis heeft. “Jongens, met veel vreugde lees ik jullie verhalen en ik zou het erg leuk vinden om eens kennis te komen maken!” Nou, daartegen zeggen wij niet snel ‘nee’. “Vinden jullie het goed dat ik vanmiddag eens even binnenwip?”

Lekkere rode Merlot van Ferrin als basis voor de Vin Brulè en een kunstwerk ‘Tulpen’ van Ad van Hassel

En zoals het gaat met afspraken met landsgenoten, klokslag afgesproken tijd zagen we zijn auto de ‘strada bianca’ – de oprit met kiezelstenen – oprijden.

Hoog bezoek…
Hij paste nog net door de deur, niet dat hij zó dik is maar qua hoogte (over de 2 meter) wel het voorbeeld van een echt uit de kluiten gewassen Hollandse man. Hans Dekkers, de vriendelijkheid zelve. En we mogen zeggen, hij kan zich met ons meten als het gaat om ‘op de praatstoel zitten’. De verhalen volgden elkaar in snel tempo op en het geplande uurtje duurde voort tot in de avond. Gelukkig had Sjaak er voor gezorgd dat er wat te ‘naschen’ viel bij de glaasjes Friulaanse wijn.

Hans heeft een eigen zaak in houten vloeren, hij is een kunstenaar als het gaat om het leggen. Of het om visgraat gaat, Hongaarse punt dan wel om verstek, hij kan alles. Topkwaliteit en goede service. Zijn vrouw was reeds met het vliegtuig naar Nederland teruggegaan, Hans moest nakomen, aangezien zijn bolide een mankement had en het onderdeel helaas in de brede omgeving niet te verkrijgen was. Hem restte niets anders dan wachten op het speciale transport van ‘the missing part’, waarna de auto gerepareerd kon worden. Met wat geluk kon hij een Italiaanse huurauto – waar hij nog net inpaste – bemachtigen en was daarmee afgezakt naar de kust, naar Pertegada waar wij onze huizen hebben. “Had ik een puike kans om jullie eens te ontmoeten!” Een positieve instelling waar wij wel van houden.

Van de ene naar de andere RIMBOE
Hoe komt Hans erbij om in de ‘rimboe’ van Italië een huis te zoeken? En dat terwijl hij – naar mijn persoonlijke idee – in Nederland ook al aan de rand van de beschaving woont, te weten in Den Helder!!!

Daar heeft ‘adoptie’ zoon, Renzo Rosa Bian, zeker iets mee te maken! Renzo werkt al heel wat jaren bij Hans in de zaak. De relatie tussen Renzo en de familie Dekkers is inmiddels uitgegroeid tot een hechte band en als afstammeling van Italianen uit Maniago (bij Udine) is het te verklaren dat Hans en z’n gezin ook deze kant van Italië optrokken om er hun vakanties te vieren. En laat die Renzo nou toch zijn gestart om ‘onze’ Friulaanse wijnen in  Nederland te verkopen! Wat een unieke kans voor al onze lezers, die via Renzo en Hans de mogelijkheid krijgen om ze te proeven en te drinken. In de komende zomermaanden willen Hans, Renzo en wij een formule vinden waarmee wij onze lezers op een eenvoudige manier kunnen koppelen aan hun wijnimport. Gaaf om zo’n afspraak aan te gaan en mensen in Nederland de mogelijkheid te geven om met ons mee te genieten.

Villa Greta met sneeuw

In het gesprek – dat met veel gelach plaatsvond – hebben we als rechtgeaarde Nederlanders eens lekker ongegeneerd ervaringen kunnen uitwisselen over onze belevenissen in het Italiaanse leven. Hoe anders het ‘hier’ toegaat en hoe onlogisch en inefficiënt het er vaak in onze ogen aan toegaat. Zijn we zelf knettergek dat we nou net kiezen voor dit (te) gekke land? Niet dat wij Nederlanders ‘Übermenschen’ zijn, verre van dat maar wij hebben wel tulpen! Zo concludeerden wij aan het einde van het bezoek van Hans, hetgeen hem eraan herinnerde dat hij voor ons tulpen had meegenomen.

EINDELIJK TULPEN
Hij liep naar de auto – na maanden van droogte (in november en december helemaal geen regen gevallen wat de boeren toch echt wel serieus bezig hield en zelfs zorgen baarde) begon het licht klam aan te voelen, er dreigde sneeuw – en kwam terug met een joekel van een krat vol met tulpenbollen.

765 tulpen zaten er uiteindelijk in !

“Oh, wat gaaf, zoveel bollen hebben we nog nooit bijeen gezien!” sloegen wij verrast uit. “Hiermee kunnen jullie PR bedrijven en mensen erop attent maken dat ze via jullie tulpenbollen kunnen kopen.” En terwijl de eerste lichte stuifsneeuw begon te vallen zwaaiden we enthousiast Hans uit en startte voor ons de avond met nadenken, wat wij met die honderden bloembollen zouden gaan doen. Voor de mensen die hebben meegedaan aan de ‘quiz’ in onze FB groep: het goede antwoord was: 765.

Nog vóór we het bericht kregen dat hij goed was aangekomen – Hans had er maar liefst bijna 3 uur voor nodig om door de vallende sneeuw zijn huis in de Voor-Alpen te bereiken – hadden wij onze plannen gesmeed. Wij hadden etiketjes ontworpen die we aan zakjes met tulpenbollen zouden bevestigen, enkele teksten stonden klaar om op verschillende Facebook groepen te plaatsen en we hadden al een boodschappenlijst gemaakt van spullen die we nodig hadden om er een ‘evenement’ van te maken.

Ad samen met Alessia & Massimo

Allereerst wilden wij als afsluiting van onze winter ‘periode’ de dorpsbewoners danken voor de leuke tijd, waarin we het mooie feest van de heksverbranding – la befana – hadden gehad. Weliswaar was de heks met brandstapel en al door de storm richting zee afgedreven. Het vuurwerkspektakel was door de harde wind niet doorgegaan en toch was het weer een prachtig feestelijke periode geworden. Sfeervolle, warme en zonnige kerstdagen en feestelijke mensen alom. Dan is het toch een leuk gebaar om de dorpsbewoners te danken met een zakje echte Hollandse tulpen. Wij hadden de zondag voor het evenement gepland, en wel na de mis van 11 uur. De glühwein (vin brulè) stond klaar en Sjaak had een overheerlijke Italiaanse gevulde cake (pinza) gemaakt. De zakjes tulpenbollen lagen klaar en nu wachten op de mensen. Wat grappig en wat leuk dat een jong stel uit het dorp voor ons kadootjes had meegenomen. Een lekkere bodylotion, een potje jam van moeders, eieren van de kippen van oma en een fles zelfgebottelde Verduzzo (een zoete dessertwijn uit deze regio). Is dat nou niet geweldig lief. Grazie tante Massimo & Alessia!

Uitdelen die handel!
Maar ja, als je zoveel tulpenbollen krijgt, meer dan je op dat moment kunt uitdelen, wat doe je dan? Meenemen tijdens toertjes, naar bevriende wijnboeren en daar ‘fare la bella figura’, de show maken. Wat zijn Italianen blij als ze tulpen cadeau krijgen, geweldig leuk om mee te maken!

Inmiddels zijn we weer enkele maanden verder en in Nederland bereikten ons de eerste spontane mails met foto’s van de bloeiende tulpen. Op verschillende Facebook groepen deelden de mensen foto’s van ‘onze’ tulpen. Trots en blij dat ze echte ‘tulipani da Amsterdam’ hebben.

En wij, hadden wij ook bloeiende tulpen? We hadden er maar liefst 60 in een grote pot gezet, een pot waarin eerst een palm stond maar die daarvoor te groot werd. In de weken dat we in Nederland waren had het helemaal niet geregend, zo bleek. Water hadden de bollen dus niet gekregen, logisch dat ze ver achter waren in het groei- en bloeiproces. Het voordeel was dat we er nu bij terugkeer optimaal van konden genieten en met eigen ogen hebben kunnen zien hoe mooi het is om tulpen in de tuin te hebben staan.

Dank aan Hans die dit allemaal mogelijk heeft gemaakt. Natuurlijk hebben we plannen opgevat om aandacht te schenken aan ‘onze Nederlandse trots en exportproduct – de tulp’ tijdens ons jaarlijks evenement van de uitreiking van Gondola Award. In mei hebben we de eerste vergaderingen met de prijswinnaars uit 2015 en 2016. Inmiddels hebben ook zij goed in de gaten dat zo’n evenement waar ook één van de ministers bij aanwezig is, goede promotie betekent voor hen en natuurlijk voor Friuli Venezia Giulia als belangrijke Italiaanse wijnregio. Dan is het toch fantastisch als we op die avond uit volle borst zingen ‘quando viene la primavera, ti manderò i tulipani da Amsterdam’ (als de lente komt, dan stuur ik jou tulpen uit Amsterdam!).

5 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *