Wat scheelt er aan?

ennio furlan Udine

Friulaanse chefkok Ennio Furlan

WAT SCHEELT ER AAN?
Als wijzelf iets organiseren, in Nederland of in Italië, dan is dat altijd wel onder het genot van een hapje en een drankje. Naar ons idee heeft het niets te maken met het feit dat we Bourgondiërs zijn. Wij weten uit ervaring dat het makkelijker praten is met ‘iets’ erbij en dat de uitkomsten van een gezellige bijeenkomst altijd positiever zijn dan bij een bijeenkomst met ‘ein sjael tas koffie’ (‘schele kop koffie’ = Limburgs voor een kale kop koffie, dus zonder koekje).

Kunnen we ons gewicht in Nederland enigszins onder controle houden, in Italië is dat vreselijk moeilijk. Het aantal ‘aangeklede’ afspraken lig hier toch ietwat hoger, echter het ware probleem zit ‘m toch wel in de omstandigheid dat de eetafspraakjes erg laat op de avond plaatsvinden. En zoals onze ‘eigen’ Pieter van den Hogenband in zijn column van het managementblad Scope (september 2014) adviseerde: “ontbijt als een keizer, lunch als een koning en dineer als een zwerver”, bij de Italianen gebeurt precies het tegenovergestelde en geldt het avondeten als een hoogadelijke aangelegenheid. Die massa’s krijgen wij edoch niet meer verteerd en het advies van Pieter ten spijt, liggen we vervolgens half rechtop in bed uit te buiken met de Rennies in de aanslag.

Toen wij op donderdagmiddag, tijdens onze lunch, een telefoontje kregen van de ennio furlan anti pastiberoemde Friulaanse chefkok Ennio Furlan, om diezelfde avond in Udine te komen dineren, wilden we eerst ‘nee’ zeggen. Echter hij duldde geen tegenspraak! Er kwamen allerlei gasten die voor ons deuren konden openen en die had hij al geïnformeerd dat wij zouden komen. Hij prepareerde een diner rondom baccalà, zeg maar stokvis. “Wij beiden zijn niet echt gecharmeerd van dit gerecht”, gaf ik ruiterlijk toe. “Geeft niet, Gisela en Franz (2 TV bekendheden in Oostenrijk) houden er ook niet van en voor jullie maak ik konijn op z’n Friulaans.”

komjanc il tramonto

welkomstdrankje: een ‘bubbeltje’ van wijnhuis Komjanc

“Wat zeiden we gisteravond tegen elkaar, toen we na het late etentje thuiskwamen?”, vroeg Sjaak mij toen ik hem meedeelde dat we weer een avond aan de dis zouden zitten! Inderdaad, “zo, en nu doen we het voor de rest van de week rustig aan!”
Dat is Italië. Je weet niet waar je morgen aan tafel zit, laat staan vanavond. Heerlijk, ook wel vermoeiend, en helemaal tegen de regels van de topsport!
We waren de eersten die arriveerden. Ennio was er en stelde ons voor aan Claudio, de eigenaar van ‘Winebar Cucina’, het lokaal waar we het diner hadden. Verder zagen we meteen Roberto Komjanc. De wijnboer uit de Collio schonk zijn wijnen bij het eten. Heerlijk!
NB: in een eerdere blog schreven we over wijnhuis Komjanc uit het Collio-wijngebied. Klik hier voor het artikel

En dan is het wachten op de andere gasten. Je krijgt dus voldoende tijd om met de binnendruppelende gasten kennis te maken. Hele histories krijg je te horen, want het duurt even voordat iedereen er is. Eergisteren nog hadden we een etentje dat om 19:00 uur zou beginnen en de laatste gasten kwamen om 21:15 uur. ‘Sjael van de hònger’ (wat hebben die Limburgers toch met ‘scheel’) en oppassen dat je niet kachel bent voordat het eten begint.

Furlan_Baccala_il tramonto_ad smets_IMG_4640

Renata Capria D’Aranco (Unesco) en kunstenares Alessandra Maria Candriella poseerden maar al te graag voor Sjaak Verweij

Dames maken het een beetje bont
De stalpoten van het lange staan kregen eindelijk rust bij de eerste gang. Een prachtig pallet van groenten op z’n Friulaans. Verrukkelijk! De beide dames van het kaliber taart naast mij bleken minder timide te zijn dan ik dacht. Toen ze eerder op de avond – gehuld in weelderige bontmantels – hun entree maakten, had ik een andere indruk van hen: schapen met berenvellen. Echter het bleken beren met schapenvellen…… Díe konden eten, ze hadden een berehonger! We moesten er snel bij zijn om de ‘mini-hapjes’ die op tafel waren gezet te kunnen aanschouwen, laat staan ze te proeven. De flessen uit de Collio waren ook niet aan te slepen. Wees dus gewaarschuwd want aan de Italiaanse dis geldt het adagium: “ieder voor zich en God voor ons allen.” Het was bij de konijnen af.
Tijd voor het voorgerecht. Met de wetenschap dat alles rijkelijk was, vroeg ik de aardige vrouw van de eigenaar van de Winebar of ik een halve portie ‘risotto al erbe’ mocht. Had ik dus niet moeten doen! Helemaal fout! Ik werd pardoes getrakteerd op een dubbele portie. Ergo heb ik meer gegeten dan ik wilde. Okay, deze risotto was meer dan goddelijk. Fijn dat ik ook nu een beroep mocht doen op mijn tafelbuurvrouwen. Het is dat ik het hen vroeg, maar anders hadden ze ook spontaan hun deel wel ingepikt. Mijn bordje was dus leeg en we konden aan het hoofdgerecht beginnen.

ennio furlan winbar udine

Ennio Furlan – Claudio Cucina – Ad Smets – Valdina Paiero

Stokvis of konijn?
De 4 buitenlanders kregen het eerst en wel een kleine portie baccalà op 2 wijzen klaargemaakt. De traditionele alla Vicentina die meer dan verrukkelijk was. En dan een prutje op een andere wijze die zeker niet vies was. Compliment voor de kok!
Daarna kregen wij konijn met polenta. Lekker! Helaas kreeg ik de polenta niet meer op. Sjaak ook niet. Toch waren ook nu onze bordjes leeg. Waar laten ze het toch? Het leken zulke aardige dames, maar ik vond het nu toch wel erg gevaarlijk worden. Hun honger leek maar niet te stillen. Komen wij er nog wel ongeschonden van af?
Na het toetje was het napraten en ben ik voorzichtig naar de andere kant van de lange tafel gekropen. Het was gelukt, ik was even aan hun aandacht ontsnapt en durfde weer volop te praten, nu met mensen uit Rome. En nadat een groep Nederlanders zich daar misgedragen heeft, is er voldoende gespreksstof.

gisela hopfmüller winebar il tramonto

“Wij willen graag op de foto….”

Op de foto!
En dan is de tijd aangebroken dat de eerste mensen vertrekken, de dames die wij nu een beetje kenden. “Adriano, eerst nog een foto maken van ons, samen met de Oostenrijkse TV sterren.” Geen verzoek maar een vriendelijk commando! Ze kenden Gisela Hopfmüller en Franz Hlavac helemaal niet en vice versa. Dus die keken vreemd op dat de dames met een hand op hun schouders achter hen gingen staan poseren. Echter iedere kans in je leven om met bekende buitenlanders op de foto te staan moet je zeker benutten. Voor de ene dame goed voor de verkoop van haar kunstwerken en voor de andere (een professor) altijd nuttig vanuit haar belangrijke functie bij de Unesco.
Wat een avond en wat een belevenissen! Veel lachen en veel informatie om te verwerken. Wij zijn erg dankbaar voor de ongelooflijke gastvrijheid van de Italianen, de spontaniteit waarmee je wordt bejegend en voor de kennismaking met de niet te overtreffen keuken.

Fantastisch!

Er scheelt niets aan!

One comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *