Vele ogen op je gericht en dan eten?

ad smets 1Italiani al ristorante ….
Enrico Galiano is een jonge schrijver die in de prachtige Friulaanse stad Pordenone is geboren. Om in zijn onderhoud te voorzien heeft hij vele jaren als ‘ober’ gewerkt in vele delen in Italië. Ook in de mooie badplaats Lignano waar wij ongeveer tegenaan wonen. Uiteindelijk is hij leraar geworden. De ervaringen in de verschillende restaurants lieten hem echter niet los en uiteindelijk heeft hij zijn verhalen aan het papier toevertrouwd:“Italiani al ristorante”.

Een spiegel voorhouden
Schokkend, lachwekkend en amusant zijn de verhalen in dit boek. Een Italiaan die vooral aan de Italiaanse lezers meegeeft hoe zij zich in een restaurant gedragen. Wellicht zou ik hier het woord ‘misdragen’ mogen vermelden, want de essentie van ieder verhaal is toch wel dat hij zijn eigen mede-Italianen een spiegel voorhoudt. Hoe ‘ongelooflijk’ egocentrisch ze zich gedragen en dat ze zo weinig rekening houden met het personeel of andere gasten. Of je een Duitser, Oostenrijker of welke mensen met een andere nationaliteit dan ook vraagt, ze herkennen ‘dé Italiaan’ in deze verhalen. Geweldig!

Hebben ze 60 pizza’s op de kaart staan, dan wil een Italiaan toch net een combinatie die niet op de kaart staat. Hebben ze een voorgerecht besteld, na 10 minuten willen ze toch iets anders. Och, dan worden ze ook nog boos als ze bestelling niet kosteloos kunnen wijzigen! Het gaat er bij hen niet in dat de kok al bezig is met hun bestelling.

ad smets 7

zeeslakken als hapje vooraf

Het woord ‘wachten’ bestaat niet in het Italiaans
Wachten, ook zo’n prachtig onderwerp dat veel aan de orde komt. Men komt om 22:30 uur binnen, het restaurant zit bomvol en men is boos als niet binnen 10 minuten het gerecht op tafel staat. Het draait toch om hén! Hoezo andere mensen!? Waar?

Een leuk voorbeeld dat de schrijver geeft en dat ook voor ons bijzonder herkenbaar is: een tafel met Duitsers. Die zijn bijna klaar met het hoofdgerecht en ze zien dat er een enorme rij wachtenden is voor een tafeltje. De Duitsers bieden aan om aan de bar de koffie en eventueel het toetje te nuttigen. Hoe gaat het dan bij Italianen? Vier pizza’s en een flesje water dat ze delen. Als het restaurant geluk heeft zijn er 2 bij die een birra piccola (een klein biertje) bestellen. De pizza staat normaal gesproken binnen 4 minuten op tafel. Een gemiddelde Italiaan heeft een pizza binnen 10 minuten ‘verslonden’. Vervolgens nippen ze de komende anderhalf uur aan het glas water. Ho maar dat ze plaats maken voor anderen. Verveeld zitten ze op hun eigen mobieltje te kijken en te chatten. Vette winst voor een restaurant?! Bedankt, ragazzi!!!

Wij maken echt hetzelfde mee bij ristorante Agli Angeli in Pertegada. Het gebeurt geregeld dat wij ‘ons’ tafeltje 8 aanbieden. Echter, na het lezen van dit boek denken wij wel eens stiekem zo van ‘stort in elkaar, akelige egoïsten!’ Wij vinden het echter gênant om ook hetzelfde gedrag te vertonen. Bovendien gunnen wij de eigenaren een puike omzet. Ze moeten er zó hard voor werken en de marges zijn al zo laag.

ad smets 9

al die ogen die me aankijken………..

Snel, snel, snel
Feit is wel dat we minder in een restaurant zijn te vinden. Wij verafschuwen de haast en hectiek aan de zijde van het personeel. Okay, we begrijpen nu beter wat er bij een ober in het hoofd omgaat. Maar toch, de gemiddelde sfeer in een restaurant in Italië is echt anders dan in Nederland en vele andere landen waar wij geweest zijn. Wij vinden de haast waarmee je het eten krijgt, waarmee je lege bord wordt weggepakt terwijl je tafelgenoten nog bezig zijn, vreselijk! We hebben zelfs meegemaakt tijdens een dinertje in een best duur restaurant dat wij nog aan het voorgerecht bezig waren, terwijl iemand van ons eigen gezelschap al ‘zijn’ koffie bestelde. Een etentje ter ere van de verjaardag van onze vriendin die 70 werd. Dan denk je toch dat je een avondvullend programma hebt? Niets is minder waar. Na nog geen anderhalf uur stonden we weer buiten. En ‘oh-zo-geweldig’ dat ze dan gegeten hebben!!! Uit schaamte voor mijn trage eten heb ik nog niet eens een toetje besteld. Koffie drink ik dan dadelijk thuis in alle rust.

Toch weten we dat de haast die ook schrijver Enrico Galliano navrant beschrijft niet iets is dat alleen in een restaurant wordt beleefd.

ad smets 3

Capesante, de overheerlijke St. Jakobsschelpen

Vis, vis en nog een visje
Vandaag waren we voor de lunch uitgenodigd bij een wijnboer in Rivolto. Snel een paar plakjes salame proeven, huisgemaakt door een van de gasten. Daarna snel een paar zeeslakken, die ik overigens met de ogen dicht heb gegeten. Ik had het voorgerecht, de pasta met ‘vongole’, nog niet eens op of ik kreeg al 3 gegrilde vissen op het bord gelegd. Drie paar ogen keken me aan. En voordat ik de kans kreeg om de laatste graten in de bak te gooien, had ik de vierde vis op mijn bord liggen, nota bene met open vissenbek. Het werd me teveel! Ik moest denken aan een of ander stom Nederlands TV programma dat we met zappen tegenkwamen. Daar was een man die levende goudvissen doorslikte om een geldprijs te winnen. Die laatste vis keek mij dus aan met open mond en ik kon niet meer eten. Ik kreeg ook de tijd niet meer. Inmiddels werd de taart – die Sjaak had gemaakt – geserveerd. Meteen gevolgd door een caffè en grappa. Ik kan zeggen dat ik honger had na de maaltijd omdat ik vergeten was te proeven. Beetje overdrijven is niet erg, de capesante had ik laten smelten op mijn tong….. Oh, die vind ik zó lekker!

2 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *