Opera Buffa – een Italiaanse klucht

Wij hebben voor de eerste keer in ons leven in Italië een Opera Buffa bijgewoond, een operagenre van de Commedia dell’arte wat in de 18e en 19e in zwang was. De Opera Buffa (buffa = grappig) was aanvankelijk kort en komisch als pauzestuk van een ‘serieuze’ opera.

Na verloop van tijd ontwikkelde de Opera Buffa zich tot een zelfstandig operagenre en werd het populairder dan de in verval geraakte serieuze opera en werd het ook bekend buiten Italië. In het midden van de 18e eeuw was de Opera Buffa zelfs het toonaangevende genre in Europa.

Een opera in de openlucht met Villa Beltrame als toneel en decor.
De sopraan Francesca Scaini, onze bevriende Friulië-diva, stond dit keer niet zelf op het toneel, maar had de regie over een eigen variatie op ‘La Serva Padrona’ (Giovanni Battista Pergolesi – 1733) één van de eerste in het genre Opera Buffa. De dialogen die bij een opera gewoonlijk worden ‘gezongen’ werden in deze interpretatie daadwerkelijk ‘gesproken’, waardoor het een luchtige afwisseling was van zang, acteertalent en kluchtachtige dialogen.

In het midden, de lange burgemeester van Varmo, Sergio Michelin, en tussen hem en Ad Smets de wethouder van cultuur, Michela De Candido

Inmiddels zijn we zo bekend in onze regio dat zo’n avond voor ons een feest van herkenning is. Bij aankomst werden we hartelijk omhelst door Claudio Beltrame, de eigenaar van Villa Beltrame. Bij zo’n bijzondere avond zijn natuurlijk de burgemeester, de wethouder van cultuur en paar raadsleden aanwezig van de gemeente Varmo waar dit evenement werd georganiseerd. Twee Oostenrijkse TV-persoonlijkheden (in ruste) die in Varmo wonen konden deze avond niet aan hen voorbij laten gaan. Van onze bevriende wijnhuis Umberto Baccichetto was directeur Roberto De Nicolò met zijn vrouw aanwezig. Hij kende Villa Beltrame niet eens en moest zelfs de weg vragen. Hij had onze ‘opkomst’ gade geslagen en riep “Het is werkelijk ongelofelijk, het lijkt wel of jullie hier al 20 jaar wonen, jullie kennen écht iedereen in deze regio!”.

de opkomst van de sopraan die later Ad omhelst

Grappig moment was de opkomst van de sopraan Stefania. Van achteren kwam ze door het publiek naar voren lopen en sprak iemand uit het publiek aan. “Scusa signore, mi pardoni, mi potrebbe dire la strada verso Villa Beltrame”. Zeg mijnheer, kunt u mij weg naar huize Beltrame wijzen? Waarop ze weer verder door het publiek haar weg naar voren vervolgde. Totdat ze heel toevallig Ad aansprak en hem dezelfde vraag stelde. Ad was een moment stomverbaasd en ik begrijp niet dat hij op dat moment toch met een opmerking wist te komen waarop iedereen in het publiek zich omdraaide en verbaasd naar Ad en de sopraan keken. Met zijn duidelijke en verrijkende stem galmde hij over de cour: “Oh mevrouw, ik begrijp uw vraag niet aangezien ik geen Italiaans spreek. Ik ben slechts een toerist!”

Waarop de actrice hem om de hals vloog en in het Italiaans kraaide ‘Oh Ad, wat leuk je hier te zien. Natuurlijk spreek jij Nederlands net zoals ik Zwitsers maar je hebt me heus wel begrepen dat ik de weg kwijt ben en ik naar Villa Beltrame moet om op te treden, kun je mij de weg wijzen?” Waarop Ad, met nog steeds Stefania om z’n hals hangend antwoordde: “Ma cara, vai sempre dritto!” Alsmaar recht door!

Achteraf bleek dat wij haar ooit eerder meegemaakt hadden maar dat was even weggezakt. Via Facebook volgt ze ons op de voet. Vandaar de spontane of wellicht …..geplande herkenning.

Villa Beltrama vormde letterlijk en figuurlijk het toneel en decor. De bariton zingt een aria vanaf het echte balkon…

Una serva? Si, ma padrona!
Naast de hoofdrolspeler Federico Scridel die het overgrote deel van de teksten voor zijn rekening nam, hebben we genoten van de zang van sopraan Stefania Cerrutti en bariton Giorgio de Fornasari. En dat alles onder de begeleiding van Orchestra Ensemble Serenissima van dirigent Mario Zanette. Aan de piano zat onze vriend Francesco Zorzini, waarvan we al meerdere concerten hebben bijgewoond. Het oorspronkelijke pauzestuk was nu een avondvullend programma.

Na afloop was een netwerkmoment. De heer des huizes bood de bezoekers een drankje en een hapje aan. Gewapend met de fotocamera werden er door Ad diverse kiekjes geschoten van de aanwezigen die gewillig poseerden voor ‘die rare Hollander’. Natuurlijk ook een foto van Ad en Stefania die hartelijk terugkeken op dit gezamenlijke ‘optreden’ !

 

 

Klik hier voor ons eerdere bezoek aan Villa Beltrame

Klik hier voor alle blogs op ‘il Tramonto’

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someonePrint this page

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *