Pens, je kunt er last van hebben of het wegeten!

In het dorpje Camino Al Tagliamento komen de mannen één keer per maand bijeen. Vrouwen hebben geen toegang al gaan de gesprekken wel geregeld over dit andere geslacht. Van moppen tappen tot overdreven en eenzijdig gekleurde en meestal verzonnen verhalen over hun vrouw waarmee wij wel moeten lachen, echter ook omdat we er lekker niets mee te maken hebben en zij ons tevens geregeld schalks aankijken zo van: ‘oh, wat hebben jullie het makkelijk, wat hebben jullie het goed!’

Doch ook buiten het onderwerp ‘vrouw’ hebben de mannen echt geen gebrek aan gespreksstof en geregeld kijken wij elkaar begrijpend aan: ‘Jeetje, wat kunnen die lullen! Een vrouw is er niets bij!’

2016: ik mocht een paar kilo asperges schoonmaken!

Wat nemen wij mee?

Iedereen neemt iets mee om de avond goed door te komen, de ene een paar flesjes wijn, de ander wat te knabbelen en ga zo maar door. Normaliter kunnen wij er maar één keer per jaar bij zijn. Dat is de keer dat we tevens kamperen aan de oever van de Tagliamento, een van de mooiste en meest natuurlijke rivieren van Europa. Tijdens ons winterreces konden we er toch een extra keer bij aanwezig zijn. We hadden twee fusten tapbier uit Nederland meegenomen. Iets wat gretig aftrek vond.

De keuken van oma, la nonna!

Krijgen we normaliter echt geweldig lekkere gerechtjes en typisch Friulaanse liflafjes voorgezet zoals eigengemaakte kaas, salame, prosciutto, frittate of diverse zelfgevangen visjes, inktvissen of krabjes, deze keer stond de echte Friulaanse bonensoep op het ‘menu’. Een stevige soep waar je gedurende de nacht ook nog van kon nagenieten!

Vervolgens kregen we trippe in tomatensaus voorgezet. Ik heb jaren terug – zonder te weten wat het was – van dit gerecht een keer – achteraf bleek het ietwat overmoedig te zijn – opgeschept omdat het lekker rook en er best smakelijk uitzag. Nadat ik ervan had geproefd, wist ik niet wat ik ermee moest doen. Het was een soort gestoofd plastic, taai en zelfs nog glibberig. Toen ik vroeg wat dit was, werd het ons duidelijk. Dit is de wand van de netmaag die schoongewassen is en dan wordt gekookt. Het was niet netjes, echter ik heb mijn portie in een onbewaakt moment op het bord van mijn buurvrouw weten te droppen. Zij slorp toch alles gretig op, alsof ze jarenlang te kort kwam in haar huwelijk, iets was waarschijnlijk ook waar was want ze is een paar jaar later gescheiden. Overigens naar volle tevredenheid van haar man!

Badmatje met zuignappen: PENS

Trippa (pens), het is voor de meeste Friulanen een lekkernij, echter ik kan het niet wegkrijgen, alsof je een vieze taaie kauwgum constant moet doorslikken in ietwat te grote porties omdat je het niet echt kapot gekauwd krijgt. Bovendien smaakt het nergens naar, een soort plastic dat slechts smaak krijgt door de tomatensaus die er in je mond meteen afglijdt waardoor je het geglibber in pure vorm overhoudt. Dat maakt ook dat je niet weet wat je ermee moet doen: doorslikken of uitspugen! Heel begrijpelijk dat zelfs een beroemde kok – wiens naam ik helaas niet meer weet – dit gerecht beschrijft als een portie zuignappen onder een anti-slip badmatje.

Je krijgt geen pens van trippa, het schijnt licht verteerbaar te zijn! Sjaak heeft het deze keer toch weer geprobeerd: met moeite kreeg hij 2 stukjes naar binnen gewerkt!

Het was even uitzoeken wat je eet als men het over trippa heeft, echter het gaat meestal over de tweede maag van een rund, de netmaag. Deze heeft een honingraatstructuur. De eerste maag, de pens, wordt ook wel gegeten, echter die is wat gladder van structuur. Okay, dat wetende, nu even kijken of je de andere twee van de vier magen van een rund nog weet. Onderaan het artikel heb ik de oplossing geschreven.

Het nieuwe fornuis van la nonna (de oma)

La serata dei maschi, MANNENAVOND

Mannenavond is iets heel bijzonders (klik hier voor een eerder verhaal). In de winterperiode vindt het evenement plaats in het oude huisje van één van de organisatoren die bij de laatste verkiezingen net geen burgemeester van het dorp wist te worden.

Het huisje is helemaal in tact / origineel, zoals oma er 8 jaar geleden nog in woonde voordat ze op 98 jarige leeftijd met haar man werd verenigd in het Paradiso. Niet alleen de riante woonkamer van 12 vierkante meter met een piepklein raampje, doch ook de keuken is een bezichtiging zeker waard. Hoe is het mogelijk dat iemand in een ‘modern’ westers land, één van de G-7 zijnde, er acht jaar geleden zó in kon en mocht wonen? Dit is niet alleen primitief, het is minder luxe dan wat bosnegers tegenwoordig hebben!

In een van de ouwe stallen staat ‘zoiets’ nog!

Los van het primitieve wat Italianen ‘rustiek’ noemen en wij sfeervol vinden, het is gezellig en er worden absoluut ook interessante onderwerpen besproken en wie weet zijn verschillende verhalen ook nog eens waar. Er wordt voldoende gegeten en zeker genoeg gedronken. Feit is dat ik daarna weer 32 kilometer moet rijden richting Golf van Venetië, dus zeker oplet met wat er in mijn glas uitgeschonken wordt.

2016: ook toen namen we bier mee!

Los van de vele soorten wijnen waarvan menigeen beweert dat dit het summum is en wij elkaar slechts bedenkelijk aankijken, ben ik toch altijd wel een beetje dronken na zo’n avond. Niet van de alcohol echter wel van de emoties die ik opdoe. Het is zó geweldig en zó anders dan wat je in Nederland kunt meemaken. Het is niet alleen supergaaf om dit mee te maken, het is geweldig om zo opgenomen te zijn in een dorpsgemeenschap!

De vier magen op een rij: 1) Pens, 2) netmaag, 3) boekmaag, 4) lebmaag


L’amore, een boek over twee Nederlanders die een nieuw bestaan opbouwen in Italië

Klik hier voor alle blogs ‘il Tramonto’,© www.iltramonto.eu – redactie Sjaak Verweij, foto’s: Ad Smets

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *