il Tramonto

Zondagochtend, brunchen buiten in de zon en even rust! Al betekent rust in het Italiaanse leven altijd ‘relatieve’ rust. We hadden nog niet onze laatste hap van het warm gekookt eitje naar binnen of de telefoon rinkelde al.

“Ik ben vergeten te zeggen dat jullie vanmiddag in Camino Al Tagliamento’ verwacht worden. Ik neem aan dat jullie nog niets op het programma hebben staan. We verwachten jullie tegen half vier“.

Mensen die bij ons op bezoek zijn geweest, weten nu dat ik het over Fabiola Tilatti heb. Toevallig spraken we later op de dag nog even half serieus over de positie van de Italiaanse vrouw die er helemaal niet zo rooskleurig uitziet maar dat even terzijde. Fabiola is daarentegen of juist daarom een krachtige vrouw met haren op de tanden, lange haren! En ze heeft heel wat noten op haar zang! En aan haar toon en wijze van optreden moesten we in het begin even wennen. Inmiddels is zij onze goede vriendin en we weten dan ook dat als zij belt met zo’n bericht en op bijgaande toon, het zeker ‘iets’ is om vooral niet in de wind te slaan. Verhalen maken ons leven op dit moment en bij haar zit er zeker muziek in!

Dus even later naar Rivignano om daar de grote en belangrijke straatmarkt te bezoeken in het kader van tutti i Santi & tutti i Defunti (Allerheiligen en Allerzielen) om aansluitend richting Bugnins (gemeente Camino al Tagliamento) te gaan, het dorp waar wijnboer Ferrin is gezeteld.

Toen nog steeds denkend dat wij met hen naar een middagconcert zouden gaan. Het bleek echter anders te lopen, op z’n Italiaans.

Een deel van het Australische koor dat zaterdagavond een optreden in de kerk van Camino Al Tagliamento had verzorgd, was nog bij hen aanwezig om de Scala van Ferrin te beleven (wijnproeverij). Startend met wit om via de rosato naar rood over te gaan. Hik!

“Allora, wat doen jullie hier? Hebben jullie je gedrukt, moeten jullie niet bij dat concert aanwezig zijn? “ Zijn jullie wel echte koorzangers?” Mijn vraag was duidelijk. “Als je op tour bent van Venezia naar Boekarest via heel wat andere plaatsen en zover van huis, dan wil je ook even nog iets anders beleven dan noten lezen”, zo luidde het antwoord van een van hen. Maar mijn uitdagende aanval werd liefdevol verdedigd door een klein a capella privé concert: 3 meiden en 3 jongens uit Melbourne zetten een meerstemmig prachtig lied neer en wel op een ongekend hoog niveau! Geweldig, wat een kwaliteit. Dit blijkt dus niet zo maar een koor te zijn, dit is ‘The Astra Choir’!

Uiteindelijk was het tijd om naar het bijzonder functionele en zeker niet al te kleine theater (een soort vierhoekige doos met Maria wakend aan de ingang) van Camino Al Tagliamento te gaan. Het grootse concert van een of andere mevrouw uit het dorp die een paar stukken zou zingen, begeleid op de vleugel door Francesco Zorzini, de zoon van Ennio, een van onze maten uit dit dorp.

In de concertzaal kregen wij op een gegeven moment de opmerking dat wij populairder waren dan de burgemeester die een rij voor ons zat. Iedereen kwam ons gedag zeggen en de burgemeester (die met 40 stemmen meer de verkiezing gewonnen heeft van een andere vriend van ons, Corrado Liani) werd gewoon helemaal overgeslagen. Die zat alleen! Gelukkig dragen we niet de titel ‘bekend als een bonte hond’, maar we weten dat steeds meer mensen ons kennen. We moeten ons dan ook altijd keurig en normaal gedragen! En dat is voor mij soms best moeilijk!

Licht uit, spot aan en het F&F concert (gesponsord door Ferrin Vini) gaat van start. Aan de vleugel Francesco Zorzini met daarnaast Francesca Scaini. Een flinke dame van, op het eerste gezicht, het kaliber ‘taart’. Het was dat ik stevig in de zetel zat, anders was ik er meteen vanaf gevallen bij de eerste noten van Turandot (Giacomo Puccini). Met ‘Signore ascolta’ (luister heer) was mijn mond van verbazing opengevallen en met vochtige ogen als gevolg van de emotie die ik ervaar bij mooie muziek, wilde ik ook nog eens wat bruikbare plaatjes en filmpjes maken. Met deze uitleg hoop ik op clementie voor de kwaliteit. Soms lukt het door omstandigheden niet beter.

Deze Francesca Scaini, een bijzonder schandere, zelfs bijdehante tante en toch vreselijk aardig, komt uit Bugnins, heeft aan het wereldbekende conservatorium Benedetto Marcello te Venetië gestudeerd, daarna aan de ‘Renata Scotto Opera Academy’. Debuteerde met Madama Butterfly in Italië en in Denemarken met het Requiem van Verdi. Zij werd ‘prima donna’ in het Opernhaus te Hannover en won tussendoor het Maria Callas concours. En die dame, inmiddels een echte diva, blijkt dus het buurmeisje te zijn van wijnboer Paolo Ferrin, en zingt voor een uurtje de sterren van de hemel in een gat van 800 bewoners. klik hier om een stukje van haar kunsten te horen.

Ik blijf me verwonderen hoe ‘gewoon’ het hier is om het bijzondere te ontmoeten en mee te maken. Mensen, deze ervaring valt weer onder de geschenken van ‘gene zijde’ en zeker als je bedenkt dat het op deze bijzondere dag is (tutti i morti / Allerzielen) dat we toch allemaal wel even denken aan hen die ons zijn ontvallen. Voor mij is dat in het bijzonder mijn vader en moeder wiens graf wij natuurlijk netjes in orde hadden gemaakt voor we naar Italië afzakten.

[Show slideshow]