il Tramonto

In een eerdere blog schreef ik dat de kastelen in Friuli Venezia Giulia vooral in handen zijn van families, niet zijnde wijnhuizen, in tegenstelling tot de kastelen die Sjaak en ik in Frankrijk hebben bezocht.
Denk aan Chateau Rully, Chateau Aloxe Corton of aan Chateau de Meursault alleen al en het water loopt in de mond. De kastelen bij ons in de buurt zijn vaak in handen van rijke – of ooit rijk gewezen – adellijke families die hun deuren veelal gesloten houden. Een enkel kasteel opent één of twee keer per jaar hun tuin of het annexe kapelletje en daar blijft het dan ook bij.

Maar …… we hebben tegenwoordig gelukkig nieuwe kastelen. Niet zo groot als de paleizen gebouwd door puissant rijke nouveau riche Amerikanen maar wij zijn er wel absoluut trots op. Die nieuwe kastelen zijn veelal wijnhuizen en kunnen ook bezocht worden. Diverse wijnhuizen stellen hun ruimtes tevens ter beschikking als wedding location en vaak doen die niet onder voor de antieke en romantische Venetiaanse villa’s waarover wij al vaak hebben geschreven.

Het was tijd om wijnhuis Pitars te gaan bezoeken.

De zoon van onze vrienden Alexia en Rob was bij hen op bezoek, Laszlo, en hij wilde zó graag eens mee op bezoek bij een wijnhuis. Wij hadden met zijn ouders al eerder het wijnhuis Pitars willen bezoeken maar we stonden voor een gesloten deur. Het was 11 november, Sint Maarten, de patroonheilige van San Martino al Tagliamento, het dorp waar Pitars is gevestigd. Als we goed hadden nagedacht, dan hadden we het kunnen weten. Maar zoals het op onze ‘schoolreisjes’ samen met Alexia en Rob gaat, er wordt veel gelachen, gepraat en ook wat gedronken. Dus is er weinig tijd om na te denken over of een wijnhuis gesloten is of niet. Prachtig om het nu met z’n vijven te doen, samen met zoon Laszlo!

We spraken bij ons op Villa Valetudine af zodat onze lieve Nederlandse vrienden eerst de nieuwe tentoonstellingen konden bezoeken. De intense kleuren van de kunstwerken van Korfu, artiestennaam van Fabrizio Bidoli, werden bijzonder op prijs gesteld. Aansluitend werden we op een lunch getrakteerd door Laszlo, een tentje op weg naar onze bestemming, liggend aan de prachtige rivier De Tagliamento. We moesten eigenlijk ruim 2 uur overbruggen omdat het wijnhuis gesloten is tijdens de siësta, echter de antipasti, de pasta’s en de hoofdgerechten volgende elkaar zo snel op dat we op een gegeven moment drie gangen gelijker tijd op tafel hadden staan. We hebben er enorm om gelachen. Met een espresso toe hadden we alles verorberd binnen een uur tijd.

En nu, wat kunnen we nu doen tot aan het einde van de siësta?

Gelukkig kennen wij de omgeving goed en stelden wij voor om nog even naar het middeleeuwse dorpje VALVASONE te gaan en rondom de duomo te lopen, genietend van de originele gevels en romantische hoekjes. “Ongelooflijk dat je hier zó rustig en ongestoord kunt ronddolen zonder massa toerisme, zonder verstorende factoren van de toeristenindustrie!” Laszlo kon er niet over uit. “Tja, en toch wordt dit dorpje in september door wel honderdduizend mensen bezocht gedurende de twee weekenden dat de middeleeuwse feesten worden gevierd.” Het dorp is echt wijdverbreid bekend voor dit feest waar de bevolking gedurende het evenement in middeleeuwse kledij loopt en er diverse spektakels worden opgevoerd. Wijzelf hebben er een keer aan meegewerkt en het was echt een geweldige belevenis. “Oh, hier gaan we echt terugkomen en dan alles nog eens rustig bezichtigen, het is echt meer dan de moeite waard”, aldus Alexia.

Terug in de auto en verkoeling zoeken en op weg naar Provesano di Richinvelda, het dorpje waar Pim Fortuyn heeft gewoond en ligt begraven. Ook voor mensen die hem niet mochten blijft het iets bijzonders om te bezoeken; zijn huis Rocca Jacoba met het naastgelegen indrukwekkende kerkje met de prachtige vijftiende-eeuwse fresco’s van Gianfrancesco da Tolmezzo en zijn imposante graf op het kerkhof. De gehele omgeving is zó mooi en kent zoveel historische elementen en prachtige vergezichten, je raakt er niet op uitgekeken, het werkt zelfs verslavend. Je zult er niet van opkijken dat wij juist voor deze omgeving hebben gekozen. Friulië biedt nog echte pure, ongerepte natuur zonder dat het verstoord wordt door een overkill aan toeristen. Heerlijk.
Okay, een stukje Nederlandse geschiedenis achter ons latend, de siësta was voorbij en het was tijd om Pitars te gaan bezoeken.

We werden hartelijk ontvangen, met dikke kussen en warme omhelzingen door twee zonen van de eigenaar. We kregen de vrije hand om zelfstandig door het ‘kasteel’ te gaan dolen met een glas bubbelwijn in onze hand. Een fantastische moderne constructie op basis van oude bouwtechnieken. Gigantische houten balken, houten trappen die leiden naar diverse niveaus, telkens weer prachtig gedecoreerd om uiteindelijk in de ‘torenkamer’ te komen die je een prachtig vergezicht geeft aan de ene zijde de goudgele stranden van Lignano en Bibione, de andere zijde een open blik op de Piancavallo, de hoogste bergketen van deze regio en de andere zijde heb je de blik op Provesano aan de voet van de Alpen.

Imponerend en adembenemend mooi allemaal en eigenlijk een verrukkelijk ‘aperitief’ – letterlijk en figuurlijk – om in de sfeer te komen van het proeven van de goddelijke druivensappen van Pitars. Inmiddels had Nicola Pittaro zich bij ons gevoegd om de proeverij persoonlijk te begeleiden. Op zulke momenten zijn we er best trots op dat wij door een lid van de familie persoonlijk worden ontvangen. Dit is mede te danken door ons jarenlange goede relatie maar ook omdat dit wijnhuis enkele jaren geleden onze Gondola d’Oro Award heeft gewonnen.

Deze internationale onderscheiding kregen ze voor hun BRUMÂL, een cuvée van merlot en refosco, gerijpt in eiken vaten. Een wijn rijk aan smaak zonder dat de invloed van het eikenhout overheerst. In zoverre kan Brumâl gedronken worden zowel in de avond bij een goed gesprek voor de open haard als in combinatie met een heerlijk vleesgerecht. Een wijn die de Gouden Gondola waardig is.

Het is niet de eerste Nederlandse familie die de wijnen van Pitars waardeert, al vele andere families kopen hier hun voorraad voor de winter. Zo kochten ook onze vrienden en grote fans van il Tramonto, Aldo en Anke De Stefano die helaas beiden zijn gestorven, hun Italiaanse leven lang hier hun wijnen. Hun zoon Rico zet nu deze traditie voort als hij op vakantie is in het zomerverblijf van zijn ouders in Tramonti di Sotto, aan de voet van de Alpen.

Echter voordat we die wijn mochten proeven, volgden diverse witte wijnen. Zo was de sauvignon bijzonder verrassend, juist vanwege een verfijnde doch karakteristieke neus en een mooie zachte, lichtrijke afdronk. Natuurlijk proefden we ook de pinot grigio, friulano en de heerlijke chardonnay. “Kennen jullie onze pinot bianco eigenlijk?” Nicola keek Sjaak en mij vragend aan, “we zijn er bijzonder trots op, een juweeltje waar wij bijzonder trots op zijn. Het is een wijn die je bij alle gangen kunt drinken en zelfs bij gerechten uit de Aziatische keuken waar jullie zo gek op zijn!” Hij schonk ons meteen in en wij natuurlijk ruiken en proeven. Een fruitige, kruidige wijn wat ons deed denken aan rijpe appel, amandel bloemen met een vleugje karamel. Een geweldige ontdekking waarvan we natuurlijk later ook een doos mee naar huis namen. Voor de internationale markt hebben ze deze wijn speciaal uitgebracht met een schroefdop, een uitzondering binnen hun assortiment.

Na de witte wijnen volgden de rode. Denk aan de refosco dal peduncolo rosso en de cabernet franc met als sluitstuk de eerder vermelde Brumâl. Mmmmm, alsof een engeltje op je tong piest. Uiteindelijk werden onze bestellingen opgenomen en terwijl het personeel de dozen ging voorbereiden mochten we samen met Nicola het gehele productieproces gaan bekijken. Hij legde ons echt alles met groot enthousiasme uit. Hoe ze hun ‘champagnes’ maken, de spumanti. Maar ook hoe ze de vochtigheid in de enorme kelders onder controle houden om de kwaliteit van de rode hout gelagerde wijnen optimaal kunnen houden.

Het blijft interessant om deze informatie te horen. Wijzelf vonden het geweldig om te zien hoe Laszlo, de zoon van Alexia en Rob, echt aan de lippen hing van Nicola. Laszlo leert al jaren Italiaans via DuoLingo en deed enorm z’n best om vragen in het Italiaans te stellen. Hij zoog alle informatie, alle details, alle antwoorden met volle teugen op, werkelijk een dankbare gast om mee te nemen naar een wijnhuis.

Voor ons zat het bijna erop. Het ‘schoolreisje’ werd afgesloten met een overheerlijke gelato in Valvasone. Afscheid nemen en iedereen vervolgde zijn eigen weg, de auto’s meer dan vol. Een deel voor gebruik in Italië en voor onze Nederlandse vrienden een groot deel om mee te nemen naar Nederland om in de winter het zalige vakantiegevoel hernieuwd te beleven!

Dank aan de mannen, Stefano en Nicola Pittaro, van wijnhuis Pitars voor hun ongelooflijk hartelijke ontvangst. Dank aan onze vrienden voor een onvergetelijke dag, heerlijk om zoveel samen te lachen.

GRAZIE MILLE CARISSIMI AMICI DELL’AZIENDA PITARS