Afvallen, dan moet je wel koers houden!

Afvallen, dan moet je wel de juiste koers varen! Een relaas over koers uitstippelen, de lijn / rode draad in je leven, lijnen en toch ‘aan de maat’ of ‘aan de lijn zijn’…… In ieder geval wel genietend!

Veel mensen nemen op zondag de agenda van de komende week door en gaan voorzichtig de nieuwe week plannen. Wij ook en doen dat tijdens de evaluatie van de voorafgaande week; wat hebben we allemaal gedaan, wie hebben we ontmoet, hoeveel lezers hebben we gescoord, wat was leuk en wat vonden we niet zo fijn. En wat komt daar nu uit waar we voor de nieuwe week iets aan hebben?

Duidelijk is dat we bijna iedere week met ongelooflijk veel plezier terugkijken op de momenten die wij beleven. Het is echt niet zo dat we iedere dag ergens heen gaan, een bezoek brengen aan een wijnboer dan wel ons volproppen met culinaire hoogstandjes.

Carpe Diem – Pluk de dag!
Het gekke is dat wij bijna iedere ochtend lachend wakker worden en vol moed en nieuwsgierigheid opstaan. Okay, de ochtend staat in het teken van de arbeidsmarkt en werken we voor het werkgeversnetwerk SAM. We plaatsen vacatures en schrijven over successen, onderzoeken en noem zo maar een hele riedel op. We lunchen en maken daarna ons dagelijks fietstochtje waarna er óf in de tuin gewerkt wordt dan wel dat we verder gaan met schrijven en foto’s bewerken voor ‘il Tramonto’, onze verhalen over Italië.

Niets spannends, zul je zeggen. Is het ook niet, echter als je open staat voor iets nieuws, grappigs dan wel iets moois, dan kom je het ook spontaan tegen.

Met dit uitzicht werken we, het kan slechter!

Gewijzigde plannen
Terwijl ik deze keer de dag gepland had om echt de ganse dag te schrijven aan ons boek, kregen we telefoon van een bevriende Nederlander die wijnen importeert vanuit onze streek naar de lage landen. Of we zin hadden om een wijnproeverij bij te wonen in de buurt van waar wij ons huis hebben. Hij zat er de middag met een groep Nederlanders die via zijn bedrijf een cultuur & wijn-trip maakte door ‘onze’ regio.

Ik kijk Sjaak aan zo van ‘wat vind je daarvan?’ en zonder een woord uit te wisselen weet ik dat het goed is. Oh heerlijk, we kennen elkaar zó goed. Dus programma omgegooid en meteen gestart met onze voorbereidingen. Website bezoeken, Facebook afstruinen en informatie vergaren over deze wijnboer.

De trip verliep voorspoedig. Zo kwamen we te vroeg aan, want we zijn echte Hollanders: ‘sehr Pünktlich und Ordentlich’! De wijnboer is dicht bij het dorpje waar Pim Fortuyn heeft gewoond, op 60 km afstand, in de richting van de Prosecco streek, waar je heel dicht bij de hoge bergen zit. De Piancavallo (hoogste berg in deze regio) staat zowat in de wijngaard van deze wijnboer.

Een sloep zonder water is als een wijnboer zonder wijn

Terwijl ik een foto in hun tuin aan het schieten was van een sloep op het droge, kwam de vrouw van de wijnboer, een echte heerlijke volslanke boerin, op ons af. De vriendelijkheid zelve: “Oh, wat leuk dat jullie er zijn? Wat komen jullie doen?” Zonder ons antwoord af te wachten gaf ze aanwijzing dat ik ook de rozen moest fotograferen. “We hebben een uitzonderlijk goed rozenjaar!”

“Neem me niet kwalijk, ik moet nu grasmaaien want er dreigt onweer. Maar mijn man komt zo en die laat jullie alles zien.” Iedere keer weer verbaast het ons hoe ongelooflijk vriendelijk de mensen hier zijn. Met 30 hectare grond en 6 boerderijen erop is er veel werk te verzetten en toch merken wij dat deze hard werkende mensen telkens weer tijd vinden om een of andere gekke toerist alles te geven wat ze er hopen te vinden. Geweldig!

Benvenuti – Welkom!
Terwijl de eerste druppels het lef hadden om te vallen, een vervaarlijk gegrom van achter de door donkere en zware wolken omhulde hoge berg te horen viel, liepen we richting ‘la Cantina’ van waar wijnboer Sergio Gelisi kwam aanlopen en ons al spontaan toeriep: “benvenuti!”

Roberta & Sergio Gelisi (broer – de boer – en zus – de marketing directeur), de eigenaren van wijnhuis Gelisi

Wat een hartelijkheid, wat een welkom! Terwijl we hem de hand drukten kregen we een stortregen van woorden over ons heen. Hij nam ons mee het veld in en wilde ons de buurt laten zien. Op één van de wijngaarden van het 30 hectare tellende landgoed moest hij een kraantje opendraaien om het veld te kunnen beregenen.

Daar zaten we dan in zijn bestelbus, met z’n drieën naast elkaar, en al waggelend en stotend vervolgde Sergio langzaam diverse paden over zijn landerijen. “Daar heb ik de Glera staan (Prosecco) en hier begint de Pinot Grigio. Oh, hier heb ik de Sauvignon-aanplant van vorig jaar! Kijk eens wat ze gegroeid zijn!”

Na 10 minuten kwamen we bij een wijngaard waaraan je goed kon zien dat dit het DOC Grave Friuli is. Niets dan (flinke) kiezelstenen, waar ook de Franse ‘Grave’ de naam aan ontleent. “Meer dan 40 meter diep is deze kiezelsteenlaag, als het hier hard regent zie je er binnen 5 minuten niets meer van!” Hij stopte de bus en we stapten uit om naar een putdeksel te lopen. Hij opende die en verschillende padden sprongen geschrokken om ons heen eruit. “We zouden er een computer op krijgen, maar blijkbaar hebben de technici gebrek aan kennis en doorzettingsvermogen. Dat zouden ze eens van jullie Nederlanders moeten meekrijgen! Nu moeten we iedere twee uur met de auto de wijngaarden in om weer een kraantje open of dicht te draaien!”

Zie je kiezelstenen, zo bepalend voor de DOC Grave Friuli

En met de hand zette hij wat kraantjes om die eigenlijk computergestuurd bediend moesten kunnen worden. “Wel verdraaid, geen water!” Op bepaalde tijden krijgen boeren de mogelijkheid om hun land te laten bewateren / besproeien. Iedereen om de beurt. Het water komt van de hoge bergen, is van een geweldige schone kwaliteit, en vanuit overheidswege is een totaal irrigatiesysteem gebouwd om voldoende water op de juiste plaatsen te kunnen krijgen. Het water zakt dus snel naar diepere gronden, vandaar dat er geregeld gesproeid moet worden.

Vluchtelingenproblematiek
“Toen mijn vader begin jaren zestig hierheen kwam, als ‘vluchteling’ vanuit Istrië, was er helemaal niets in dit gebied, 220.000 hectare woeste grond die door een wel doordacht plan ontgonnen kon worden. Een vluchteling kon dan een huis met 6 hectare grond kopen. In 30 jaar tijd moest de aankoopwaarde worden afbetaald. Telkens een cluster van 4 kleine boerderijen, die een gehucht vormden met 4 keer 6 hectare landbouwgrond. Zo ontstond hun gehucht, Vollette, nu onderdeel van de gemeente San Quirino.

Op deze wijze konden deze ‘vluchtelingen’ een nieuw en onafhankelijk bestaan opbouwen. Zijn vader, helaas op 1 mei van dit jaar gestorven, heeft het goed aangepakt. Van 6 naar 30 hectare grond en vele boerderijen doorgegroeid. Met een zoon en een dochter die beiden hun hart verpand hebben aan wijn. En de opvolgende generatie staat al klaar. Kleindochter studeert voor oenoloog en reist de hele wereld af om op verschillende plaatsen ervaring op te doen. Fantastisch!

Antonio Gelisi was boer nummer 19

“Och, kom, ik laat jullie onze buurt zien en dan gaat mijn vrouw straks de kraantjes maar openen als ze klaar is met grasmaaien, als er wél water is!” Niet boos te krijgen die beste, goedlachse Sergio.

Zo werden wij het komende half uur rondgereden door velden en gehuchten. Tachtig families uit Istrië zijn hier als vluchteling beland. Vollette kent straatnamen die allemaal herinneren aan Istrië en heeft een dorpsleider die ze ‘onze Istrië-burgemeester’ noemen. Sergio: “de oudere bewoners spreken nog het oude Veneziaans met elkaar. Ik heb op school ‘gewoon’ Italiaans geleerd maar doordat alle buren in de brede omgeving deze oude taal met elkaar spraken, kan ik het wel verstaan.” Oeps, en wij maar denken dat in Friulië de eigen taal het Friulaans is. Niets is minder waar.

Istrië *1) was tot aan het eind van de Tweede Wereldoorlog onderdeel van Italië. Daarna kwam het onder de heerschappij van Joegoslavië. Honderdduizenden Italianen zijn toen gevlucht, waaronder pappa Antonio Gelisi en zijn vrouw Giorgina. Na vele omzwervingen in Italië konden zij hier hun nieuwe bestaan opbouwen. En hoe!

Net als bijvoorbeeld in Marano, ook zo’n havenplaats die in directe verbinding stond met Venetië, sprak men ook in Istrië het Venetiaanse Italiaans. Een taal die echt heel anders is dan het standaard Italiaans en zeker anders dan het Friulaans wat bijna al onze buren spreken. “Rare jongens, die ‘Romeinen!’”

En Sergio gaat gewoon enthousiast verder met vertellen

“Je moet nu echt naar huis komen”, aldus Roberta de zus van Sergio, “de Hollanders zijn gearriveerd!” En zoals een echte Italiaan betaamt deed hij het rustig aan en nam de duidelijke woorden van zijn zus met een korreltje zout, al bemerkten wij even later toch wel dat het gaspedaal beduidend dieper werd ingedrukt. Het telefoontje sorteerde dus wel degelijk het beoogde effect!

Een groep van 14 rasechte Nederlanders stond vol verlangen te wachten op de wijnboer, die met net zoveel enthousiasme het hele verhaal opnieuw begon te vertellen. Geweldig, daar kunnen wij toch nog eens van leren, van die openheid, de spontaniteit en het enthousiasme van deze Italianen.

De rondleiding startte en wij kregen de mogelijkheid om met de organisatoren van deze cultuurreis te praten en nader kennis te maken met hun wijnimport activiteiten. Daarover weldra meer. Aansluitend aan de rondleiding mochten wij meedoen aan het proeven van de wijnen van wijngoed Podere Antonio Gelisi. Ik verklap het nu al dat zij een fantastische Pinot Grigio en een geweldige Cabernet Franc hebben. Toen wij onze reis wilden voortzetten, kwam Sergio naar ons toe en nodigde ons uit voor een hoogstaand diner dezelfde avond. Zo zie je maar dat het goed is om een flexibele instelling te houden en niet te star vast te houden aan lijnen. Oh, en onze lijn? Gewoon een derde been erbij nemen zodat we niet omvallen en overmorgen starten we er pas echt mee, met lijnen.

Lees zeker het verhaal over ons aansluitend dineetje in de avond met foto’s van prachtige gerechten, klik hier. Ciao ciao!

*1) Toelichting Istrië: Het hele gebied ten oosten van Venetië is eeuwenlang het ‘speelveld’ van grootmachten geweest. De Longobarden hebben er enorm huis gehouden, evenals de Kelten. De Turken hebben dood en verderf gezaaid en wel zo erg dat deze gebeurtenissen nog steeds worden herdacht. Turken worden hier vaak nog als onbetrouwbare en onwenselijke subjecten gezien. Napoleon heeft recentelijk veel ellende gebracht en niet te vergeten de Habsburgers. Dat betekent dat het vreemd kan gaan. Een bevriende wijnboer is in Italië geboren, zijn vader in Joegoslavië en zijn opa in Oostenrijk. En dat allemaal in hetzelfde ouderlijke huis. Zo was Istrië na de Eerste Wereldoorlog toegewezen aan Italië. Mussolini stelde de Italiaanse taal verplicht voor iedereen. Joegoslavische achternamen moesten veritaliaanst worden. Zelfs de namen op de grafstenen moesten aangepast worden. Iedereen was verplicht om Italiaan te zijn. Zo niet dan werd je een kopje kleiner gemaakt. Na de Tweede Wereldoorlog deed Tito het weer over en zo moest iedereen Slavisch worden. Toen Triëst in 1954 aan Italië werd toegewezen (in 1975 pas definitief ook de gebieden rondom) en het gebied ten zuiden van Triëst definitief aan Joegoslavië, zat er voor de tot ‘Italiaans’ gehersenspoelde mensen niets anders op dan hun ‘Heimat’ te verlaten. Een imposante geschiedenis en het viel ons dan ook erg op dat deze mensen zulke trotse, blije en gelukkige mensen zijn gebleven en trouw aan zichzelf en hun eigen cultuur! Die varen een juiste koers!

KLIK HIER VOOR MEER RECEPTEN OP ‘IL TRAMONTO CULINAIR
EN KLIK HIER VOOR ALLE BLOGS OP ‘IL TRAMONTO’

One comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *