Wijnproef estafette van 48 uur

Ad Smets & Fabiola Tilatti van wijnhuis Ferrin

Het leven van een journalist is niet zo eenvoudig als het lijkt….. Het evenement Cantine Aperte, waarbij wijnboeren een weekend lang hun deuren open zetten, betekent hard werken, kilometers maken, foto’s maken en vooral doordrinken!

Als wijnproevers en –beoordelaars is het natuurlijk een jaarlijks hoogtepunt als de wijnboeren opendagen houden. Twee keer per jaar is het hard werken geblazen en moeten we alle zeilen bijzetten op basis van een strenge strategie. Enerzijds willen we leuke verhalen kunnen schrijven voor onze trouwe lezers, anderzijds willen we ervan leren en ……. voor het netwerken in Noord-Italië is het natuurlijk ongelooflijk belangrijk dat we nog bekender in de regio worden. “Wat, ze kennen jullie nog niet allemaal?” hoor ik je denken. “Nee, we zijn eigenlijk van nature heel bescheiden mannen en lopen zeker niet naast onze schoenen!”

“Netwerken is net…. werken!”
Vanuit onze inzet voor de Nederlandse arbeidsmarkt weten we echt wel wat netwerken is. Ik heb het al vaak genoeg aangegeven, toch wil ik nogmaals benadrukken dat het een constante inspanning van je vergt om ‘herkend’ dan wel ‘gezien’ te worden. Dat verdien je echt niet met een eenmalige publicatie, een enkel bezoekje aan een wijnboer dan wel het bijwonen van één evenement.

Daarom moeten we onze getalenteerde bescheidenheid van ons afzetten en extra energie zetten op onze latente extroverte natuur, want op momenten als deze is het een bittere noodzaak om wijnboeren te bezoeken waar wij nog niet zijn geweest. Zo had Sjaak de route gepland voor zaterdag, verschillende wijnboeren tegen de grens van Slovenië, op zo’n 50 kilometer afstand van ons huis.

De eerste was een chique ‘tent’ in een prachtige stadsvilla met een joekel van een tuin, wat heet: een compleet park. Bij de ingang een privé kapelletje van honderden jaren oud. Ondanks dat we ons bezoek hadden aangekondigd, was het proefdeel van de ‘tent’ gesloten. Jammer maar helaas. Daarop hebben we de Italiaanse folder nog eens goed bestudeerd en pas toen kwamen we tot de ontdekking dat je de tekst anders moest interpreteren. Dus niet op een Nederlandse wijze doch op de Italiaanse waardoor het duidelijk werd dat sommige wijnboeren niet op zaterdag, maar alleen op zondag geopend zijn.

Opgewekt zijn we toch naar een volgend wijngoed (Vigneti Conte) gegaan en nadat we de verbinding gelegd hadden kregen we niettemin een korte rondleiding en konden we aan de bar drie wijnen proeven:  een spumante (bubbel) van Malvasia, een ‘stille’ Malvasia en een rode Merlot die 18 maanden houtgelagerd was.

Door een wijnfles wandelen
Gaaf dat het ons toch gelukt was ondanks hun drukke voorbereidingen voor ‘la cena con il vignaiolo’, het avondeten met de wijnboer, waar deze wijnboer ook aan meedeed. Het vinden van de juiste ingang – het raken van de juiste snaar – is vaak het moeilijkste deel van netwerken. Hoe kun je de aandacht van iemand die ons niet kent, winnen? Wij zagen aan een van de wanden een leuke foto van de eigenaar, hij kroop net uit een INOX vat. Komisch en aanleiding om een hilarische opmerking uit te lokken dan wel zelf te maken. Daarnaast zagen we ook dat de doorgang van het proeflokaal naar de hal van de wijnproductie een grote wijnfles was. Ons enthousiasme opende dan ook de deur naar de ‘cantina’ en hupsakee, het ijs was gebroken.

Na dit korte en leuke bezoek hebben we besloten huiswaarts te keren en ons rustig geestelijk te gaan voorbereiden op de avond. Want wij waren uitgenodigd voor ‘la cena con il vignaiolo’ (vrijvertaald ‘aan tafel met de wijnboer’) bij Azienda Paolo Ferrin. Wij hadden zelf vier andere mensen gevonden die als (betalende) klanten meegingen, in totaal zes mensen met 4 nationaliteiten (Nederlands, Duits, Amerikaans en Thais). Als ik het Limburgs als een aparte nationaliteit neem – zoals veel HOLLANDERS denken te moeten verkondigen als ik mijn mond open doe en ik zo mogelijk wat zangerig praat – dan waren het dus 6 mensen met 5 nationaliteiten. Het werd die avond nog internationaler. De gasten kwamen van heinde en ver. De Italianen kwamen van wel 200 kilometer afstand om zo’n dineetje met een wijnboer te beleven. Doch waren er diverse Oostenrijkers, iemand uit Zwitserland en zelfs een mevrouw uit de Oekraine.

terrine van brandnetel & gerookte en gemarineerde forel

Fabiola Tilatti, de vrouw van wijnboer Paolo Ferrin, had deze keer ook weer een jonge chefkok gestrikt om te koken. Ivan D’Alvise (26), chefkok bij CaffeTaj (een restaurantje in Belgrado di Varmo), had al eerder de sterren van de hemel gekookt. Een speciaal dineer waar we ook voor waren uitgenodigd. Deze keer een gevarieerd menu met verschillende visproducten van een ‘biologische’ forellenkweker. De zalmforel hadden we al eerder uitvoerig geproefd en ook nu weer was het smullen van deze aangenaam gerookte vis van een bijzonder hoge kwaliteit.

Royaal wijnarrangement
Als je bedenkt dat je 5 gangen krijgt met 9 soorten wijnen, los van de appetizers vooraf, en je daar dan 35 euro voor betaalt, is dat iets wat je zeker niet moet afslaan. Alleen al de ervaring om samen met andere bezoekers – je zit met onbekenden aan lange tafels – bij een wijnboer te eten en drinken, is uniek hetgeen je vakantie speciaal maakt.

Wij hebben genoten! Wij zaten aan de grote tafel met meer dan 20 mensen waarvan we de meesten al kenden. Van zien dan wel van eerdere culinaire of culturele evenementen. Sjaak en ik hebben ons ‘werk’ weer goed gedaan. We hebben de foto’s gemaakt voor Ferrin, hebben gasten lekker gemaakt om toch vooral thuis nog eens een wijntje te proeven waarop men na afloop een doosje of wat kocht. En we hebben weer met nieuwe mensen contacten gelegd die mogelijkerwijs leiden tot nieuwe verhalen.

Wat? Of we ‘the day after’ hoofdpijn hadden? Natuurlijk niet, men schenkt eerlijke wijnen zonder al te veel sulfiet en nauwelijks nog chemische bestrijdingsmiddelen, je kunt dus gerust met de Italianen meedoen. Zij stappen daarna met gemak en zonder gêne achter het stuur. Wij werden gereden en wel door de vrouw van een Duitse wijnhandelaar die het niet erg vond om de bob te zijn. Ze zat toevallig tegenover mij, zo kon ik bijhouden wat ze dronk. Het was een bob waardig, zo ongeveer net zoveel als ikzelf had gedronken. Want nogmaals, als ik moet (net)werken, drink ik absoluut niet ….. meer dan de doorsnee Italiaan. Ha ha!

Je zou denken dat de zondag qua wijnen de zaterdag niet kon overtreffen. Niets is echter minder waar, maar dat kun je lezen in de blog van Sjaak over ‘Cantine Aperte 2017’ die binnenkort gepubliceerd wordt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *