Over taarten gesproken, ben ik erfelijk belast?

to en marie Oostermeijer

To (midden) en Marie (rechts), de zussen Oostermeijer.

OVER TAARTEN GESPROKEN….……
Gisterenmiddag nog trok ik een grimas vanwege de zure smaak van het extract dat we hebben gemaakt van citroenen uit Sicilië. Nadat de taart uit de oven kwam verscheen er al een glimlach. De geur van cake en citroen kwam je tegemoet. En dan is het avondeten en als toetje? Juist ja, een stukje taart! En nog een stukje en om het af te leren en dan het allerlaatste om de taart weer gelijk te maken. Het ene reepje na het andere reepje ging van de grote taart af. Gelukkig zit er geen boter in, dus … wat maakt het uit. En terwijl we aan het lachen waren om dit feit moest ik aan mijn oma denken.

il tramonto vlaai 4

Ik kan er niets aan doen, mijn oma deed het vroeger ook al!

Mijn oma, Marie Oostermeijer, ging (ik spreek over 60 of 70 jaar geleden) met de trein van Roermond naar Rozendaal. Naar haar zus To (Cato) Oostermeijer (de oma van Guus Meeuwis). Dat deed ze een paar keer per jaar. En wat nam ze dan mee? Een overheerlijke verse echte Limburgse vlaai! Speciaal voor To. Echter wat gebeurt er onderweg? Bij Weert gaat die doos open om even te ruiken en te kijken of alles goed gaat. Mmmmm, wat is dat toch lekker. En voor een moeder van 13 kinderen, even rust aan de kop. Helemaal alleen, de tijd voor zichzelf. En dan een verse sappige kersenvlaai op schoot. Juist ja. Vóór Eindhoven was er al een flinke punt uit die vlaai. Tussen Tilburg en Breda nog maar een puntje en uiteindelijk tussen Breda en Rozendaal dan maar de vlaai gelijk maken zodat het precies een halve wordt.

To staat Marie op het perron op te wachten en krijgt met een dikke kus de vlaaidoos in handen gedrukt. “To, mien leef kindj, ich höb dich ein vlaai mitgebrach, mèr ich kòs d’r neet van aaf blieve! Mèr good dets du mich kins! Ich mòs de sjpanninge van mich aaf aete!”

[Voor de niet Limburgers onder de lezers volgt hier een vrije vertaling: “To, lieve zus, ik heb een echte Limburgse vlaai voor jou meegenomen maar die heeft de treinreis niet helemaal overleefd. Ik heb geproefd of hij wel goed was en ik wist het niet zeker, dus ik moest nog een keer proeven om het zeker te weten. Hij is goed!]

Vanmorgen was het weer zo ver: de zondagsbrunch! En nu nog een lekker bakje (espresso) caffè met……. Juist ja!

il tramonto eindproduct

Rechts en links minder? Leg hem in het midden van het plateau en doe er poedersuiker overheen, dan valt het minder op!

Wat is verstandig? Sjaak koos er voor om nu maar aan de linkerkant een flinke reep eraf te snijden. Het gebeurt ook wel eens dat hij een taart in het midden doorsnijdt en dan een reep ertussen uit haalt en daarna de twee helften weer aan elkaar plakt. Nu dan maar niet. Inmiddels wordt een kleinere taartschotel tevoorschijn gehaald om onze snoepkunsten minder te laten opvallen. Maar dat past niet, dan zou ook aan de derde kant een reep eraf gehaald moeten worden. We laten het hierbij. Het bezoek dat straks komt leest dit bericht sowieso dus het is geen geheim dat we onze eigen baksels zelf ook graag vooraf willen proeven!

Op zoek naar foto’s kwam ik tot de ontdekking dat wat mijn oma overkwam, regelmatig bij ons al op de foto is vastgelegd. Nog een klein puntje of een klein stukje en dan is er niets meer….. De foto’s spreken voor zich!

Ciao a tutti ! 🙂

4 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *