Druivenjam – Cabernet Franc

Jam van druiven ligt niet echt voor de hand. Kilo’s druiven kopen is vaak een dure aangelegenheid en dan heb ik het nog niets eens over de vele kleine pitjes. Maar wat doe je wanneer je de druiven gratis hebt. Als zuinige Nederlander kun je die kans toch niet aan je voorbij laten gaan….

Wat boffen we toch om tussen de wijnboeren te wonen. Niet alleen om op de meest voor ons Nederlanders rare momenten een lekker wijntje te drinken, maar er is nog veel meer. Bijvoorbeeld de napluk. Na ‘la vendemmia’, de druivenoogst, blijven in de wijngaard hier en daar druiventrossen hangen.

Wanneer met de hand geoogst wordt, nemen ze alleen de mooiste trossen en laten ze de lelijkerds hangen. Bij machinale oogsten worden sommige lastige hoeken overgeslagen, waardoor er onvoldoende blijft hangen voor de naoogst of napluk met de hand, echter wel voldoende voor ons nieuwe plan om ‘marmellata di Cabernet Franc’ te maken.

Met toestemming van wijnboer Paolo Ferrin struinden we zijn wijngaard met de Cabernet Franc druiven af. We moesten wel flink concurreren met de ongelooflijk vele insecten die afkomen op de overrijpe druiven en de druiven die door de machinale oogst op de grond zijn gevallen. Na een paar uurtjes hadden we niettemin een flinke oogst, ruim 15 kilo.

Thuisgekomen hebben we de druiven van de takjes geraspt en een flinke pan gevuld en daarna de druivenmassa gekookt. Toen het geheel flink borrelde ging de staafmixer erin om de rode massa flink te vermalen. Vervolgens mocht het rode genot door de ‘passa verdura’, het passevite, zodat er geen pitten en velletjes in de jam komen, want daar houdt mijn delicate man niet van. Ondertussen werden de jampotten in kokend sodawater gesteriliseerd. De pulp werd nog een keer opgekookt waarna de geleisuiker werd toegevoegd. Na drie minuten nagaren is dan de druivenjam klaar om in de potjes te doen.

Hoe de Cabernet Franc wijn van 2020 gaat smaken, weten we nog niet. Daarvoor moeten we zeker nog een half jaar wachten. De ‘MARMELLATA DI CABERNET FRANC’ kon echter direct geproefd worden en we mogen met trots zeggen: die smaakt meer dan voortreffelijk! Ad kwam al helemaal op dreef: “Oh lieverd, je proeft wilde bosvruchten, licht zoet en toch stevig van karakter, best wel pittig met een lange, aangename, friszure nasmaak op het pallet!”

Okay, laten we met beiden benen op de grond blijven staan. Niettemin zijn wij ervan overtuigd dat dit voor ons een fantastische lading ‘gratis’ jam is waarmee wij de winter vitaminerijk doorkomen. Bijna gratis dankzij de druiven en het stookhout dat we op Villa Valetudine hebben aangetroffen, waarmee wij de houtkachel hebben opgestookt. We blijven toch echte Hollanders, niet dan!

© www.iltramonto.eu – redactie: Sjaak Verweij – foto’s: Ad Smets

Klik hier voor alle blogs ‘il Tramonto’

L’amore, een boek over twee Nederlanders die een
nieuw bestaan opbouwen in Italië

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *