UFO’s boven Italië

Ik ben niet de enige die ze ziet vliegen, goddank zijn er heel wat meer mensen die geloven in het bestaan van nog ander leven in het heelal. Ik overwin ieder jaar meer en meer mijn aangeleerde schaamte en kom steeds dichter bij mijn ware ‘ik’. Zo kom ik in de toekomst zeker nog te spreken over mijn ‘bovennatuurlijke ervaringen’. Deze keer pak ik de kans echter om mijn UFO ervaringen met de wereld te delen.

“Oh, hij heeft de kolder in de kop gekregen!” Hij is vast en zeker bevangen door de Italiaanse hitte! Niets is minder waar, ik schaam me zelfs niet om over dit onderwerp te schrijven. Denk wat je wilt denken, ik laat je er vrij in. Let me do so, please ! Bovendien roep ik al mijn hele leven dat er meer is dan dat we denken dat er is. Vaak een eenzame en niet geloofde roepende in een grote en inmiddels erg boze wereld.

Een boze pastoor

Op de lagere school – in de zesde klas – had ik al ruzie met de pastoor die ik moeilijke vragen stelde over zijn geloof dat hij ons wilde bijbrengen, wat heet: zelfs opleggen. “Hoe weten jullie dat?” Hoe kunnen jullie daar zo zeker van zijn als dat zolang geleden is en er niets van is opgetekend?” “Maar wat u gelooft, hoef ik toch niet zomaar aan te nemen en te geloven!” Wat betekent een van mond op mond overlevering, dat is toch drijfzand en toch niet wetenschappelijk hard te maken? Een razende pastoor tot gevolg hebbend en een verbod om nog langer mijn mond open te doen, laat staan vragen te stellen. En anders van school gestuurd. Ik denk dat ik als kind al ‘geloofde’ in het atheïsme en dat de kerk nooit onderdeel mag uitmaken van een staatsinrichting. Een kerkelijke geloofsovertuiging kan geen bindende factor zijn tussen mensen die met elkaar willen samenleven als je vindt dat de mens het belangrijkste is. Ik wil dan ook dat Nederland snel een geseculariseerde staat wordt.

Geloven doe je maar thuis en zeker niet op straat

Geloven is, zo vond ik als klein kind al, iets van jezelf wat je echt niet iemand kunt en mag opdringen. Als student rechtsgeleerdheid leerde ik inzien dat wet- en regelgeving eigenlijk onzinnige dingen zijn als je als mens met respect voor andere mensen en de hele wereld leeft. Maar ja, dat vanuit een utopie beredeneerd, een mens is en blijft het meest gevaarlijke roofdier, we zien het steeds sterker in de huidige tijd. In Italië houdt niemand zich aan regels en Nederland groeit snel naar een bananenrepubliekachtige staat.

Thuis mag je geloven zoveel als je wilt, op straat gedraag je je als goed burger vanuit respect voor anderen en de maatschappij. Dring een ander jouw geloof niet op. Laat de ander vrij om te geloven, op een eigen wijze! En ik zeg je, ook ik geloof in heel veel. Alleen praat ik er niet altijd over. Dat ga ik wel doen, later, als ik ‘groot’ ben en meer gelezen heb om er genuanceerder over te kunnen schrijven, zodat ik vergelijkingen kan maken en conclusies kan trekken. In ons boek ‘l’amore’ kom ik er wel nog op terug en laat ik zien hoe groot de leugens zijn van de katholieke kerk, doch voorlopig hou ik het veilig bij optekeningen van eigen waarnemingen en ervaringen.

Ik dacht dat de blog over UFO’s zou gaan?

“Maar kerel, begin je jouw blog vanuit de verdediging?” “Vraag je dat omdat ik eerst schrijf over geloof wat ik als kind heb meegekregen en vierkant van me heb afgeworpen?” Nee hoor, ik wil juist een vergelijking maken ter onderbouwing van mijn verhaal en daarvoor is het echt nodig om terug te blikken naar mijn jeugd. Aangezien ik vanuit mijn opvoeding (thuis, gezin, school, scouting, verenigingsleven) het geloof (de Kerk) heb opgedrongen gekregen. Mijn ouders wil ik niets verwijten, het was de cultuur en de maatschappij die daartoe heeft bijgedragen. Dus kon ik niet anders of moest het ook zelf geloven, al was ik er helemaal niet mee eens. Eerst onbewust en later bewust. Ik geloofde dat god mij zou straffen als ik een snoepje uit mijn vastenpotje haalde voordat het officieel mocht. Ik geloofde dat de klokken met Pasen uit Rome terugkwamen en stond uren voor het raam te kijken of ik ze zag voorbij vliegen. Ik was vooral bang dat ik voor mijn anders denken alleen al over wat geloof zou moeten zijn, door die ouwe man met lange grijze haren en baard, god, bestraft zou worden. Een hele riedel weesgegroetjes vóór het slapen gaan moest een ramp voorkomen, voor de zekerheid. Baat het niet, het schaadt ook niet! Bovendien slaap je er snel bij in!

Waar blijven de UFO’s?

En stilletjes schreed mijn andere leven voort, stiekem, het leven in een eigen wereld. Van méér dan we weten en zien. Een wereld vanuit vrijheid om het andere te ontdekken. Vrij van opgedrongen waarden en normen en moraliserende grenzen van ‘dat kan en mag niet’! Toen we de eerste zwart-wit-TV kregen zei ik wel eens dat we straks ook in kleuren zouden kijken. “Och, jij fantast!”

Ik roep nu tegen Sjaak dat we straks via www.iltramonto.eu de geuren van zijn kookkunsten kunnen meegeven. Persoonlijk denk ik dat veel mensen nu zullen zeggen: “het zou zo maar eens kunnen!”

Ik denk dat veel ontwikkelingen lang worden tegengehouden door deze ‘kan en mag niet’ mentaliteit. Ik heb het zelf ervaren tijdens mijn werkzame leven bij ’s werelds meest vooraanstaande achtbanenbouwer waar een kleine partij vond dat iets mogelijk moest zijn en dat goede doch niet creatieve ‘verlichte’ ingenieurs niet out of the box konden of wilden denken. Feit was wel dat het nieuwe gewenste niet kwam! Jammer, ik ben meer van het type: waar een wil is, is een weg! Buig je probleem om totdat wat je wilt wel mogelijk is, het huidige OMDENKEN genoemd.

De tijd van vasthouden van wat er is en wat we hebben is voorbij, beste mensen. Het is hoog tijd om ons verder te ontwikkelen en open te staan voor het nieuwe! Wees niet bevreesd voor het onbekende en omarm het liefdevol als een nieuwe kans, een kans om een betere wereld te krijgen.

Iets wat ik, door de persoon die ik van nature ben, mijzelf al vanaf kindsheid heb aangeleerd. Doordat ik openstond voor het nieuwe en andere, heb ik ook andere ervaringen mogen opdoen en hebben mij niet-gebruikelijke en zelfs ‘verboden’ verhalen en terreinen bereikt.

UFO landt in Roermond

Begin jaren zeventig had ik contact met een groep kinderen die op, aan een nieuwbouwproject (Donderberg te Roermond) nabijgelegen, velden en landbouwgronden speelden. Op een dag waren zij erg geschrokken door een vreemd vliegend object dat niet ver van hen landde. “Het was een soort schotel”, zo verklaarden ze nog helemaal in de ‘ban’ van hun waarneming!” “Dit moet een UFO geweest zijn!” Ouders trokken hun schouders op, “praat geen onzin” en verboden hun kinderen om er nog langer te spelen. De ervaring werd de kop ingedrukt zonder te onderzoeken wat ze daadwerkelijk ervaren hadden. Gemiste kans! Ik wilde het zó graag onderzoeken maar ik kreeg een duidelijk gebod om met die flauwekul te stoppen. Ik was toen elf jaar, denk ik. Dat was mijn eerste ervaring van nabij over wat we UFO noemen. Pas later begreep ik dat UFO stond voor ‘niet geïdentificeerde vliegende objecten’ wat dus helemaal niet een vliegende schotel hoeft te zijn. Dat wat we niet kunnen verklaren op basis van de huidige kennis noemen we gewoon zó, een verzamelnaam!

Nu zie ik ze echt vliegen….

In 1974 kreeg ik mijn eigen UFO ervaring. Ik was op zomervakantie in Rimini. Op een avond liep ik de campingingang op en keek toevallig naar de lucht. Wat was dat? Heel hoog tegen de wolkeloze donkere hemel een soort kleine kolk met allemaal rode lichtjes. Het bewoog zich geruisloos en met een gelijke snelheid aan de hemel, van Noord naar Zuid. Plots schoot het met een scherpe bocht en met ongekende snelheid weg, de duisternis in richting het Oosten. Het was geen vliegtuig, geen raket. Ik zag ook geen object. Het was een verzameling rode puntjes in een vorm van een spiraal, een soort sterrenstelsel.

Angelo Tria aan het werk: bijzonder kunstig om een pizza in de lucht rond te laten draaien

Via de website van een hoog aangeschreven Italiaanse UFO organisatie lees ik bij de voorstudie van deze blog dat in de zomer van 1974 bijzonder veel UFO waarnemingen hebben plaatsgevonden. Bovendien was de hoogst gemeten mate in de regio van Rimini. Ik was blijkbaar niet de enige die iets ‘vreemds’ gezien had!

Het is stil aan de overkant

Vervolgens gaan er tientallen jaren voorbij zonder iets te hebben waargenomen op dit vlak. Pas toen ik in Eindhoven ben gaan wonen en we in het begintijdperk van de mobiele telefoons waren beland, kreeg ik een nieuwe ervaring. Ik was met de fiets op weg naar de Italiaanse les, in het Van Maerlantcollege. Les van de fameuze grande dame van de Italiaanse taal, Giois Campagnolo. Toen ik net door de Bosdijktunnel was gefietst (let wel, de Mediamarkt was er toen nog niet) zag ik door de mist / laaghangende wolken diverse rode punten. Ik was, zoals altijd, aan de late kant dus door de haast wat laat met mijn reactie. Pas in tweede instantie merkte ik de rode punten (een stuk of 5) bewust in de lucht op. “Hela, wat is dit?” Ik stopte en zette de fiets aan de kant. De rode punten bewogen in mijn richting. Af en toe verdwenen ze en waren dan weer nauwelijks zichtbaar achter de mistwolken. En daar waren ze weer. Ik aarzelde niet en nam meteen de zakelijke GSM van Sjaak. Oh, wat vond ik het fijn dat ik meteen kon bellen, wat een luxe. “Lief, ik zie iets in de lucht wat ik niet kan verklaren. Het zijn rode punten die langzaam bewegen, ze hangen nu ongeveer boven mij. Oh, nu niet schieten ze weg richting PSV stadium!” Dit heb ik gezegd. Tja, wat moest hij ermee? In die tijd waren er geen camera’s in de Nokia, het was zo’n onverwoestbaar ding op diesel, een 6310. Al liet je hem in het water vallen, hij deed het altijd. Dat waren nog eens tijden! Een GSM was alleen een belachelijk luxe voor je werk! In ieder geval was ik erg blij dat ik een ‘live’ verslag heb kunnen doen aan iemand die mij gelooft. De stille getuige aan de andere kant van de draadloze verbinding!

Waarneming vanaf eigen Italiaanse balkon

Inmiddels hadden we ons buitenverblijf gekocht in Italië. De eerste meivakantie in 2007 met familie in onze vakantieresidentie, zoals we dat toen sjiek omschreven. Het was een zoele nacht en ik kon weer eens niet slapen. Ik liep vanaf de ‘master bedroom’ naar de badkamer en liep het grote balkon op. Even bijkomen en intens genieten van het feit dat onze droom werkelijkheid was geworden. Vakantie vieren vanuit je eigen Italiaanse woning, verrukkelijk! Dankzij het feit dat het bijna volle maan was, kon ik de bomen op de dijk van de Tagliamento goed zien. Ik zag wat laaghangende nevel vanaf de rivier onze kant opkomen. Ineens viel het me op. Witte punten tussen de nevel. Wederom een stuk of 5, nee het waren er veel meer. Langzaam kwamen ze rechtsboven aan ons huis voorbij en schoten toen abrupt een totaal andere kant op. Weg waren ze!

Waarneming vanuit de tuin

Het was op een stralende dag, een blauwe hemel die je nauwelijks nog in Nederland kunt waarnemen, in Italië wel. De intense diepblauwe kleur was een lust voor het oog. En dat in het voorjaar. Even na de lunch op het ligbed buiten in de tuin en lekker nagenieten. Wat is het toch fijn om vakantie te vieren in je eigen huis in een van de mooiste delen van Europa, het noordoost Italië, Friuli Venezia Giulia! In de lucht is veel loos, er lopen diverse lijnvluchtverbindingen en iedere paar minuten zie je op dezelfde ‘lijnen’ de vliegtuigen strepen trekken, het geluid hoor je pas later. Tegenwoordig kun je via een app zien welk vliegtuig het is en wat de bestemming is. In 2010 was dat futuristisch denken, onmogelijk dat je dat vanaf een ipad (een watte?) of een iphone (hè?) kunt volgen vanaf de aarde!

Aangezien ik in de richting van de zon lag, en de zon in april al bijzonder sterk is, draaide ik het ligbed om mijn blote lijf niet te lang aan die koperen ploert bloot te stellen. Dan maar even richting Noorden kijken, in ieder geval uit de zon. Dit deel van de hemelvlak is nagenoeg vrij van het hoge vliegverkeer, slechts een laag overkomend vliegtuig (5 keer per dag) maakt zich op voor de landing op vliegveld Triëst (Ronchi dei Legionari) dat zich op 45 kilometer van ons huis bevindt.

Wat is dat nou, heel hoog in de lucht een driehoekig glinsterend voorwerp, geen pijl met vleugels. Een driehoekje dat geen streep achter laat, geen geluid, van Zuid naar Noord zich voortbewegend totdat het wegschoot. Tja, geen camera bij de hand. Geen GSM, wat toen al een mobieltje heette, voorzien van een camera, niets om het vast te leggen. Och, wie zal me geloven nu ik weer geen bewijs kan aanleveren?

Dus jij gelooft mij pas als ik bewijs kan aanleveren?

En juist dat punt maakt me soms zó boos. Dat mensen die geloven in een god, zelf nooit een bewijs gehad hebbend noch nodig vonden om enig bewijs te vragen, slechts ‘aangeboren’ en opgedrongen een geloofsleer aanhangend en toch het ‘gore’ (excusez le mot) lef hebben om te beweren dat ik ze zie vliegen!

In het verleden heb ik slechts een enkele keer in een discussie rondom dit onderwerp geventileerd dat ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde en dat ik mij daarbij baseer op eigen waarneming. Meteen werd ik in een hokje van ‘gestoorden’ geplaatst. Mijn waarneming werd gebagatelliseerd en snel afgedaan met ‘kan niet’ of je hebt een of ander natuurverschijnsel gezien. “Er bestaat geen ander leven, de mens is uniek en is de schepping van god.”

Prima, denk wat je wilt. Sluit je op in dat ongenuanceerd harnas waarvan je vindt dat het geloof je dat kan en mag opleggen. Echter laat anderen en mij vrij om anders te zijn, te denken en te geloven. Veroordeel mij niet dat ik vol zelfvertrouwen en volmondig zeg dat ík mij NIET meer afvraag wie er echt gestoord is, ik ben eruit. En ik geloof ook dat er een tijd komt dat mijn geloven in dat andere bewaarheid wordt. Het heeft blijkbaar tijd nodig voor de rest van de wereld. Juist ja, ik zag ze vliegen en daarom geloof ik! En straks laten we de auto staan en vliegen we allemaal in een nieuwe variant op de nu nog speelgoed drones, net als de Jetsons, geloof me! Lekker poeh!

P.S.

Deze keer heb ik toch nog een zelfgemaakte foto met voor mij onverklaarbare rare voorwerpjes aan de hemel. Geheel onverwacht, want ik wilde van iets heel anders een foto maken, van het groot aantal populierpluizen dat in de lucht hing. En terwijl ik aan het kijken was hoe ik het beste de foto kon schieten, zag ik 6 rare zilveren balkjes in de lucht. Ik heb meteen een paar foto’s gemaakt. Helaas had ik de Canon standaard 18-55 mm lens erop. Bij de derde foto al waren de staafjes met een razende vaart weg, geen mogelijkheid dus om naar binnen te snellen om de telelens te halen.

Foto gemaakt op 9 april 2017

Binnenkort volgt hieronder een lijst met interessante boeken over UFO’s. 

KLIK HIER VOOR ALLE BLOGS OP ‘IL TRAMONTO’

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someonePrint this page

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *