Als de hemel op aarde neervalt

il tramonto_08614Het was al weer bijna zes weken geleden dat we naar het strand waren geweest, dus met 38 graden een logische stap om de reis weer eens te ondernemen. Niet het strand op 6 km afstand van ons huis maar ons ‘eigen’ strand in de Veneto op 40 km afstand. Waarom makkelijk als het ook moeilijk kan!

Afkoeling van de zee is ver te zoeken, het water is 33 graden. Na een uurtje hielden wij het daarom ook voor gezien, bovendien was het al bijna half zes. Wij Nederlanders krijgen dan een gat in onze dikke buik.

Verpozen bij de familie Milan
Dus onderweg even aanwippen bij Agli Alberoni (Castello di Brussa), een goed visrestaurant waar wij altijd een aperitiefje nemen op hun overdekte terras. Je krijgt er altijd iets lekkers bij, deze keer eigengemaakt volkorenbrood met gorgonzola met huisgemaakte zongedroogde tomaten. Deze familie verwent ons altijd en wij mogen van alles en nog wat proeven.

il tramonto_0027

Er waren inmiddels al wat donderkoppen dichterbij gekomen. “Och, het zal zo’n vaart niet lopen”, zeiden we net tegen wat Italianen die al naar binnen gingen. Echter het noodweer kwam zó snel opzetten dat we nauwelijks ons glas witte wijn konden redden van omwaaien. Stoelen en tafels vlogen de lucht in, planten vielen om. We hebben wel nog geholpen om tafelkleden te redden. Uiteindelijk moesten we snel naar binnen, zo ging het tekeer.

Lekker warm
Bijna donker, de stroom viel uit en het was alsof de hemel op aarde neerviel. De eerste regen sinds zes weken. Bij ons thuis in Pertegada is het er minder heftig aan toegegaan, zo konden we de hele avond lekker buiten op het terras zitten. Om heel eerlijk te zijn, het is weer eens goed vol te houden, al kunnen we nog niet denken aan een T-shirt. Less is still more! Hieronder enkele foto’s en klik hier voor een klein filmpje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *