Als je leven in een MONTAGNA RUSSA (ACHTBAAN) terecht komt

Parc Astérix, Gaudurix (7-looper van Vekoma), zomervakantie 1993

Ons leven was plotsklaps in een achtbaan terecht gekomen. Wel heel passend bij een van mijn vroegere banen. De liefde voor Vekoma, ’s werelds toonaangevende achtbanenbouwer waar ik vele jaren bedrijfsjurist en directiesecretaris was, is altijd blijven bestaan. Echter het is verre van aangenaam als je leven in een rollercoaster (montagna russa in het Italiaans) terecht komt.

Helaas heb je niet te kiezen en zo werden wij onverwacht opgeschrikt door de dood van Sjaak’s moeder. Drie dagen vóór haar 81ste verjaardag is ze helaas komen te overlijden.

Sjaak schreef op zijn blog de volgende lieve en verdrietige woorden:

Mijn lieve moeder is niet meer..

Ze had de nodige fysieke problemen en was echt broos geworden. Tot zondag stond ze mijn ernstig zieke vader bij. Ondanks dit alles bleef ze dapper en positief. Een probleem met haar hart noodzaakte een verandering in de samenstelling van medicijnen met als gevolg een ernstig herseninfarct. De complicaties daarna werden haar fataal, het vechten is voorbij. Overmorgen zou ze 81 zijn geworden. Dag lieve mamma!

Voortijdig werd ons zomerreces afgebroken en daarmee ons werk voor ‘il Tramonto’ en ‘SAM International Business Network’. Terwijl we net gestart zijn om de draad op te pakken, wel nog hevig vervuld met verdriet, zorg en moeheid, weten we ook dat onze werkzaamheden zorgen voor een gezonde afleiding. Zo schreef Sjaak op z’n blog de volgende woorden waarmee het afscheid van zijn moeder een link kreeg naar ons kokkerellen voor ‘il Tramonto’.

BITTERBALLEN, EEN LACH EN EEN TRAAN……

Mijn moeder was dol op bitterballen. Iedere week ging ze naar de sportwedstrijden van haar kinderen en kleinkinderen. Waarschijnlijk niet vanwege de sportieve prestaties, maar meer voor de bitterballen na afloop in de kantine. Ze heeft altijd geroepen ‘Op mijn uitvaart geen koffie met cake, maar een wijntje met bitterballen’.

Gisteren (5 sept.) was het zover en hebben we definitief afscheid genomen van mijn moeder. Na afloop van uitvaartdienst hebben we als naaste familie rondom haar kist gestaan met een bitterbal in de hand en een bitterbal voor ma op de kist.

Tijdens het condoleance-uurtje stond iedereen met een glas wijn en een bitterbal in de hand. Met een traan, maar ook met lach vanwege de bitterbal. Zo heeft ma het gewild.

Ook langs deze weg wil ik iedereen nogmaals hartelijk danken voor al het medeleven via Facebook-berichten, apps, telefoontjes en kaarten en aanwezigheid tijdens de uitvaartplechtigheid.

Ad – die ook idolaat is van bitterballen – en ik hebben 1 september omgedoopt tot Bitterballendag. Op haar verjaardag zullen we ieder jaar bitterballen eten. Gezien ons verblijf in bella Italië wordt dat nog een hele uitdaging aangezien bitterballen in Italië niet verkrijgbaar zijn. Ik beloof dan ook dat het mijn eerste zelfgemaakte bitterballen gaan worden. Ad verheugt zich nu al op de keren dat ik moet gaan oefenen om mijn eigen recept – publicatieproof voor il Tramonto – te volmaken. Komen jullie ook proeven?

We hebben weliswaar gekookt deze week, maar toch…

Zo hebben Sjaak en ik deze week verschillende gerechten gemaakt, mooie en smaakvolle gerechten echter het ontbrak ons aan kracht om de bordjes mooi op te maken en er bruikbare foto’s van te maken. Dat lukte even helemaal niet.

Rob samen met Ad bij de gondel van wijnhuis Pittaro

Onverwacht moesten we ook nog eens afscheid nemen van een goede vriend en trouwe lezer van il Tramonto. Rob Boerboom (net 55 geworden) overleed plots ten gevolge van een ernstige hartaanval. Rob was getrouwd met een van mijn beste vriendinnen die ons zelfs in Italië zijn komen opzoeken waarna onze blogs voor hen nog meer gingen leven. Een week met extra tranen dus.

De glimlach van een trieste week

En dan eindigden wij deze trieste week met een bijzonder gezellig moment. Onze gastkok, Sandra Kemna, was met haar man een weekje in Limburg op vakantie geweest. Vanuit Reuver hebben zij Limburg onveilig gemaakt. Jammer dat ze geen zuur vlees hebben geprobeerd maar kijkende naar de vele foto’s die ze op Facebook geplaatst hebben (maar liefst 247) hebben ze volop genoten van deze mooie Nederlandse provincie. Leerzaam was het ook want nog steeds zijn er Limbo’s die geërgerd reageren als deze lieve mensen spontaan bij een voetbalwedstrijd ‘Hup Holland, hup!” zingen. “Wij zijn geen Hollanders, wij zijn Limburgers!” In ieder geval zijn Sandra en Frans op de terugweg bij ons in Eindhoven op bezoek gekomen. Om persoonlijk kennis te maken. Wat een verrassing en wat leuk, het was net alsof we elkaar al eeuwen kenden. Voor mensen die niet op Facebook zitten of geen heil zien in de Social Media: JAMMER! Want voor ons allen was het een bevestiging dat het wel degelijk positief werkt.

Sjaak had voor dit bezoek een Tiramisù gemaakt. Geen gewone want hij had Griekse yoghurt gebruikt om de mascarpone minder machtig te maken. Frans was meteen laaiend enthousiast. Sandra proefde nog een tweede keer kritisch en gaf eveneens haar volledige enthousiaste waardering voor deze variant. We wachten het moment af dat Sjaak zijn recept nader bekend maakt.

Beste lezers, geniet van het leven! Maak plezier en wees lief voor elkaar en zorg dat je zelf alles doet om ’s avonds te kunnen zeggen: ‘wat een leuke dag, welterusten!’

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someonePrint this page

One comment

  • Sandra Kemna

    Wat een mooie , ontroerende, vrolijke en gezelloge blog. Tja, er zit van alles in verwerkt wat ook in het leven zit. Wat erg dat jullie naast jullie moeder en schoonmoeder ook nog een goede vriend zo plotseling zijn verloren en nog zo jong ook! Heel veel sterkte voor jullie maar ook voor alle andere nabestaanden, mochten ze dit lezen.

    Verder vond ik de uitnodiging van jullie om vanaf Limburg even langs te komen vreselijk leuk en spontaan! Dat is ook de reden dat ik op de uitnodiging ben ingegaan. Jullie zijn precies zoals ik jullie uit de blogs en foto’s haal, super leuke, gastvrije, lieve mensen zonder enige vorm van kapsones (terwijl ik vind dat jullie dat best mogen hebben met wat jullie allemaal bereikt hebben door keihard werken)! De koffie was lekker, de tiramisu verrukkelijk, de mensen gastvrij. wat wil een mens nog meer. Heel erg bedankt namens Frans en mij en kom gerust eens een bakkie terug halen als jullie in de buurt zijn.

    Ik sluit af met een dikke knuffel voor jullie beiden. Top dat we elkaar “live” hebben ontmoet. XXX

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *