Als je een derde been echt nodig hebt

il tramonto_0088_sjaak verweijIn Friuli Venezia Giulia, de regio waarin wij flink netwerken voor ons digi magazine en blog ‘il Tramonto’, zien veel wijnboeren het als een soort maatschappelijke plicht om diverse keren per jaar iets speciaals voor hun omgeving te organiseren. Een muzikale avond, een cultureel samenzijn middels een boekpresentatie of een wetenschappelijke lezing.

Er zijn er maar weinigen die een Columbiaanse prinses uit de rimboe uitnodigen of een culinaire avond organiseren voor vijftig genodigden. Om eerlijk te zijn, we kennen al heel wat wijnhuizen en alleen Azienda Agricoltura Paolo Ferrin doet dit. En met ongelooflijk veel succes. Van heinde en ver komen ze aangereden. Maar al te graag accepteren ze de uitnodiging! Een avond bij Ferrin staat garant voor kwaliteit.

il tramonto_0107La Panarie
Deze keer een speciale avond in het teken van een oer oud Friuliaans magazine, La Panarie. Ooit een gigantische oplage en vanaf het moment dat de subsidie kwam te vervallen gereduceerd tot 3.000 abonnees. Daar waar wij met onze blogs op www.iltramonto.eu volgend jaar richting 100.000 lezers gaan kan men zich afvragen hoe het mogelijk is dat een tiental mensen zich met dit papieren blad professioneel kunnen bezighouden.

Culinaire rubriek
Een rubriek in dit tijdschrift wordt verzorgd door Daniela Barone, een rijpe mevrouw met een lange geschiedenis als het gaat om kokkerellen. Directeur van de uitgeverij, Vittorio il tramonto_2965_fabiola tilattiZanon, wilde het oer Friulaanse blad eens op een andere wijze onder de aandacht van het publiek brengen in de hoop op meer lezers en zocht Fabiola Tilatti van Wijnhuis Ferrin op. Fabiola staat in Friulië echt bekend als iemand die deze unieke wijnregio op een bijzondere wijze op de wereldkaart plaatst. Een paar jaar geleden is zij door de Italiaanse regering gewaardeerd met een speciale oorkonde. Een echt grote eer!

Toeval of niet?
Op het moment dat er een brainstorm moment was gepland, kwamen wij toevallig uit bij Ferrin en zaten, zoals dat in Italië gebruikelijk is, gewoon aan tafel en mochten volop meedoen met de vergadering.

Wat kunnen we doen rondom de recepten van Daniela en de wijnen van Ferrin? De jongeivan_il tramonto_2_0082 kok, Ivan D’Alvasi van trattoria CaffeTaj in een aangrenzend gehucht Belgrado di Varmo, zat erbij om zijn visie op de plannen te geven. Het ei moest centraal staan, want Daniela had diverse eiergerechten beschreven in de laatste editie van La Panarie.

Nadat wij een uur lang getuige waren geweest van de mogelijkheden kozen wij het hazenpad en lieten wij het gezelschap in wijsheid achter om het tot een geslaagd evenement te brengen.

Een paar weken later kregen wij zelf de uitnodiging om als gasten erbij aanwezig te zijn. Vrijdagavond 29 juli was het dan zover. Gewapend met de camera en een lange broek wachtend in een warme auto waren wij al ruim op tijd aanwezig om waar nodig te helpen bij de voorbereidingen.

il tramonto_0113Na wat kleine klusjes was het tijd om ons om te kleden ondanks nog steeds temperaturen van ver boven de 30. De eerste betalende gasten arriveerden, sommige zelfs in chique limousines. Het zullen zeker de aanwezige senatoren geweest zijn die vanuit het politieke bestuur acte de présence kwamen geven. Al met al was het een ander soort publiek dan we gewend waren bij een evenement op het ‘platteland’. Deze mensen waren anders gekleed en gedroegen zich ook op een wijze die wellicht meer thuis hoort bij het stadse leven van Udine of Triëst.

Niettemin weten we uit ervaring dat als er enkele glazen genuttigd zijn, men allemaal weer één grote familie wordt. De verschillen worden minder groot en het kan zelfs doorslaan dat de stadse mensen grotere zwijnen worden en waarbij wij – normale dorpsbewoners – uiteindelijk meer fatsoen blijken te hebben en onze grenzen eerder weten te trekken.

Welkomstdrank
Bij de ontvangst werden verschillende wijnen geschonken. Twee bubbels, de Rivus en de cena_il tramonto_0094Plaebis Rosae. Verrukkelijke Italiaanse ‘Champagnes’ van een hoge kwaliteit en verfijnde smaak. In Friuli is het niet mogelijk om geen Friulano te schenken, vroeger de Tocai genoemd, dus mochten we ook genieten van deze stille wijn uit 2015.

Een hapje erbij, polpettine al merluzzo, gefrituurde kabeljauwballetjes. Erg smakelijk en niet vet. Onze Belgische kennis uit Brussel, Frans sprekend, noemde het een soort beignet. Wij denken dat dit zeer wel correct is geformuleerd. Smeuïg, ietwat sponsachtig!

Uiteindelijk werden we vriendelijk aan tafel geleid. Iedereen had een toegewezen plek, je mocht niet zomaar ergens plaatsnemen. Sjaak en ik zaten aan de internationale tafel. Mensen uit België en Duitsland met een stel uit de aangrenzende stad Codroipo. Laat de gekke Hollanders maar aan die tafel zitten, dan kunnen ze hun talenkennis weer eens goed praktiseren, niet wetend dat bij het voortdurend schakelen in diverse talen onze kop dreigt te barsten.

cena_il tramonto_0122Als antipasto (starter) kregen we een quiche ai fiori di zucca e gamberi, dus een hartige taart met garnalen in de bloem van de courgette gewikkeld en met verschillende soorten kaas gegarneerd.

Smakelijk en kleurrijk al vonden wij persoonlijk dat het een te groot stuk was wat we kregen voorgezet. Het was zeker lekker doch ook ietwat machtig. Minder kaas was wellicht verfijnder geweest. Echter we zijn niet in Nederland maar in Bella Italia.

De fantastische Pinot Grigio van Ferrin was een perfecte keus om hierbij te drinken. Paolo maakt al jaren een erg lekkere Pinot Grigio en natuurlijk geldt ook voor deze wijn dat 2015 haast een uniek jaar is.

Pure smaken
Als primo, voorgerecht, kregen we een geweldige lasagne van courgette en zalm (zucchinecena_il tramonto_0130 e salmone). Een stuk waar wij zeker twee dagen van konden leven. Echter wat doe je als alle dames niet alleen aan onze dis doch ook alle omringende tafels het smakelijk oppeuzelen? Juist ja, dooreten en niet zeuren! Jongens, wat was dit lekker! Zoveel verse groente en een super kwaliteit zalm. Het was een verrukkelijk en puur smaakpallet. Ivan, de kok, gebruikt alleen plaatselijke en verse producten van het seizoen, vandaar. De Friulaanse keuken staat bekend als een ‘arme’ keuken hetgeen ook inhoudt dat ze weinig andere kruiden en toevoegingen gebruiken. “Seizoensproducten hebben van zichzelf al voldoende smaak, dat toevoegingen feitelijk niet nodig zijn”, zegt niet alleen Ivan maar ook Andrea van ristorantino Agli Angelo in ons eigen dorp Pertegada.

Het komt door onze eigen wijze van koken, met zo min mogelijk zout, dat onze enige opmerking was dat wij de lasagne aan de zoute kant vonden. Kniesoren, zul je denken!

Houtgelagerde Tocai
Speciale opmerking om de wijnkeuze bij dit gerecht, de Hespèrus! Dit is een Friulano (tocai) die 18 maanden op hout gelagerd wordt en wel in vaten van acacia hout. Tot op dit moment is dit de enige wijnboer die wij kennen die deze combinatie toepast. Zonder dat we kunnen spreken van een te zware wijn, krijgt dit witte vocht een raffinement aan smaak mee dat je al snel het woord ‘goddelijk’ in de mond neemt. Let wel, het is zeker geen terraswijntje, echter in combinatie met deze groente en zalmlasagne een puike aanvulling.

cena_il tramonto_0149We zijn ongeveer aanbeland bij het hoofdgerecht, il secondo. Te weten tartaar met een soort ratatouille en natuurlijk ……. de gefrituurde eidooiers. Maar eerst kregen we door Daniela een uitleg wat een vers ei is en wat het ook in Italië betekent als je ei koopt van een vrije en blije uitloopkip (met minstens 12 kippen op een vierkante meter). Je kunt namelijk met een simpele methode zien of het ei vers is.

De ei-test
Dus werden er twee glazen met water op tafel gezet. In het ene glas een vers en in het andere een oud ei. Wat denk je dat er dan gebeurt, wat het verschil is?

il tramonto_0128Juist ja, het oude ei was niet oud genoeg om het verschil met het verse ei te laten zien. Hilariteit alom. Weet dat een oud ei van de bodem afkomt. Met veel gelach en zeker veel gekakel aan iedere tafel kregen we uiteindelijk het hoofdgerecht – een waar schilderijtje – voorgezet. “Maar lieverds, wat een portie?” Dat was mijn commentaar toen ik tussendoor in de keuken kwam om wat foto’s te maken. “Wat, het is slechts 130 gram tartaar!” Aldus chefkok Ivan.
Zeventig gram zou meer dan voldoende zijn geweest. En ook al zou ik het willen, ik kreeg het echt niet op. En wederom zag ik alle dames alles verorberen. “Hoe doen ze dat toch”, vroeg ik nog aan Sjaak. Dit is het geheim van de Friulaanse vrouw, ze hebben ergens verborgen hulp- en zijmagen annex buikjes.

Persoonlijk vonden wij het jammer dat er nu geen peper en zout op tafel stond om de rauwe tartaar op smaak te brengen. Een scheut olijfolie zou ook erg lekker zijn geweest. Echter los daarvan moeten we erkennen dat het een verrukkelijk gerecht was. Bovendien bijzonder gaaf om naar te kijken. En wat betreft de gefrituurde eidooier, een plaatje en heeeeel erg lekker. Kijk even naar ons recept.

Tijd voor rode wijn
Wij kregen er de Varamus bij te drinken. Dit is een Merlot wijn die 18 maanden op het vat gaat, deze keer eikenhout. Een werkelijk fantastische wijn die door een plaatselijke wijncriticus die aanwezig was en tussendoor toelichting gaf, echt in de spotlight werd gezet. Wil je meer weten over deze wijn en waarom dit rode druivensap deze naam heeft, klik hier. Als je het niet hebt gedaan, weet je dus ook niet dat Sjaak deze naam heeft verzonnen voor wijnhuis Ferrin!

cena_il tramonto_0167Hoe later op de avond, hoe zwaarder je voeten worden en je denkt: “och als dat toetje is geweest dan gaan we lekker naar huis, nemen we een koude douch en gaan we plat!” Echter met dit toetje, beter te spreken over een toet, kon nooit meer sprake zijn van plat. De magerste mens zou na dit dinertje gestrekt op bed tegen een berg van een buik aankijken. Schmarrn alle ciliegie, of te wel een lichte, gekaramelliseerde pannenkoek met kersen. Een portie die voor een zondagmiddag voldoende zou zijn om na een uitgebreide lunch door te komen tot een laat avondeten.

Lekker, zeker ook de kersenjam. Alles vers en huisgemaakt. Terwijl ik deze keer van mijn Duitse tafelgenoot het bord kreeg toegeschoven toen mijn eigen bord (helaas) toch leeg was, moest ik bekennen dat ik inmiddels toe was aan een derde been, ter ondersteuning van mijn buik. De dames? Je vraagt je af wat de dames aan onze tafel hebben gepresteerd? Alles op! Echt waar, en ik heb aan de andere tafels gekeken, alles op! Er was een echt mager sprietje van een vrouw uit Triëst, met een ielig en ooit modern jurkje, en ook zij had alles verorberd.

Hoe doen ze het!?
Natuurlijk werd het geheel gecombineerd met een glaasje Verduzzo, dé Italiaanse dessertwijn. Deze druif wordt alleen in dit deel van de wereld verbouwd.

il tramonto_0172Bijna middernacht, de sterren fonkelen hier sterker dan in Nederland waar de lucht te verontreinigd is om het ware schouwspel te kunnen aanschouwen. Diverse gasten hebben zeker het dubbele aantal gezien, maar dat even terzijde. Het was genieten en laat ik eindigen met een advies die ten volle door Sjaak wordt gedeeld:

Als je zelf de kans krijgt om zo’n evenement mee te maken, doe het dan. Kijk niet op die laatste Euro, ervaar het ware Italiaanse culinaire leven, geniet van alles om je heen en laat het je vooral smaken.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *