Opmars Nederlandse dunschiller in Italië

We hadden het nog nooit eerder meegemaakt, dat een mesje van de dunschiller afbrak. Het was echt de eerste keer. Wel dat we de dunschiller moesten vervangen omdat hij te bot werd om asperges mee te schillen.

Voor aardappels is dat over het algemeen geen probleem, echter voor het witte goud heb je absoluut een goed functionerende dunschiller nodig.

Het witte goud

Aspergetijd, dus wordt er geregeld een beroep gedaan op de schilkunsten van de dunschiller. Een fantastisch simpel ‘ding’. Ik ben ermee opgegroeid, al heel jong ‘mocht’ ik van mijn moeder leren aardappels schillen. En dat mocht ik dan doen met precies zo’n handig handwerkmiddel.

In mijn studententijd heb ik er zeker twee versleten, aangezien aardappelen mijn belangrijkste voedingsbron vormden. Goedkoop, veelzijdig toe te passen en lekker. Vaak puree met een gebakken ei en sla. Soms puree met appelmoes. Gebakken aardappelen met volvette mayo en een ei. Stamppotten van allerlei soort: patatten vullen goedkoop een hongerige en nimmer verzadigende studentenbuik!

Italianen zweren bij onze dunschiller

Hoeveel soorten er in dunschillers ook zijn, ik zweer bij de onze. Simpel en onverwoestbaar, handig in gebruik en absoluut goed werkend. Om hem in een optimale conditie te houden moet je hem niet in de vaatwasser stoppen. Gewoon afspoelen onder de kraan en droog weer in de lade leggen. Meer niet.

Toen wij een paar jaar geleden voor de ‘mannenavond’ in het dorp Camino Al Tagliamento werden gevraagd – een avond met als thema ‘asperges’ – bedachten wij ons geen tweede keer en namen meteen onze dunschillers mee. In dit dorpje komen mannen op de eerste vrijdagavond van de maand bijeen om samen iets gezelligs te doen. Dit betekent veel eten en voldoende drinken, over ouwehoeren maar niet te spreken. Wij zijn per definitie uitgenodigd echter we wonen ook nog in Nederland. Deze keer waren wij toevallig in bella Italia zodoende dat we het ‘spektakel’ weer eens konden bijwonen.

Paulo Ferrin kijkt toe en probeert het uit: wat stoer zeg!

“Che cosa sono?” vroeg Paolo Ferrin, wijnboer in dit dorpje, aan mij toen ik de dunschillers op tafel legde. “Wat zijn dat?” “Dit zijn echte Nederlandse dunschillers speciaal ook voor asperges.” Paolo zat aan tafel met heel wat kilo’s ‘blanke piemels’ voor zich. Met een onmogelijk ouderwets Italiaans bot gevaarte was hij het witte goud aan het verkrachten. Ik ging tegenover hem zitten deed het met mijn simpel apparaatje voor. “Ma che commodo!” Jazeker, dit werkt goed hè!

Dat is toch niets voor mij, ik schenk wel een wijntje in. Die Paolo toch !

Hij pakte er ook een vast en probeerde het uit. Natuurlijk is het in begin raar en onwennig, zeker als het oude bekende werktuigje gewend bent. “Macché, fai tu!” en Paolo stond op en schonk voor ons een lekkere Rivus (een spumante van pinot grigio en chardonnay) in. Een ongeduldige Italiaan is net als een dikke Duitser een pleonasme in mijn ogen, dus Paolo die de draai met het Nederlandse gereedschapje niet onder de knie kreeg, liet de asperges voor wat ze waren. Gevolg: ik mocht het alleen doen.

Je hebt luxe paarden en je hebt werkpaarden. Sorry, bij welke categorie hoor ik nou eigenlijk?

Nederlander zijn is soms stom

“Siete sempre in orario!” Jullie zijn altijd op tijd, zo wordt van Nederlanders gezegd. Het is waar, wij zijn altijd op tijd. Maar hoe stom is dat? Nu ook, om voor minstens 20 mannen asperges te schillen is geen peulenschilletje! Meer dan dat: van 1 kilo asperges hou je 750 gram wit goud over, dus 250 gram schil! Ik zat dan ook meteen een dik uur te schillen. Okay, met steeds meer ouwehoerende mannen om mij heen en bij iedere nieuwe gast moest er geproost worden, was het geen zware straf.

Echt mannenavond: drinken, eten en heel veel ‘lullen’ !

Echter dit moment heeft het leven van de kokende Italiaanse mannen veranderd. We wisten het toen nog niet en we hebben evenmin zien aankomen. Nadien kregen wij steeds meer verzoeken om toch ook maar zo’n Nederlandse dunschiller voor hen mee te nemen. Voor Paolo zelfs al een herhaalverzoek. “Ma perché hai bisogno di così tanti dunschillers (uit te spreken als doenskielers) ?” Wat moet je met zoveel dunschillers? “Och, ze zijn zo makkelijk en ik kan nu mijn moeder, vrouw en dochter samen de aardappels laten schillen voor als we een feestje in onze cantina hebben!” En wij maar denken dat mannen ook koken!

Het gaat slecht met Blokker

Je zult je afvragen, wat heeft dit nu weer met het verhaal te maken, echter wij kopen onze dunschillers altijd bij de Blokker. Dus ook nu weer ter vervanging van onze kapotte. Op de markt 3 kilo kopstukjes asperges gekocht en het nieuwe mesje, de dunschiller, voor het eerst ingezet. Zo bot als het achtereind van een varken, zo werd er vroeger bij ons thuis gezegd. “Wat is dit nu?” riep ik uit richting Sjaak. Om goed en dichtbij te kijken heb ik in dat geval al een leesbril nodig. Ouderdom en aftakeling zijn onontkoombaar en soms bijzonder ergerlijk. Dus ik zet ME de bril op (een heerlijk Limburgisme in dit geval bewust toegepast) en keek uitvoerig naar de dunschiller. Zit er een plastic beschermlaagje over de mesjes!!! “Oh, dat was ik vergeten!” Ook al weer zo’n constatering dat hoe ouder je wordt je alles hernieuwd mag beleven!

En als een volleerd Limburger lekker aan de slag en in ‘no time’ lagen de kopstukjes ontdaan van dat vieze velletje in een flinke bak water. We hebben er lekker van gegeten, kijk maar:

Opruimwoede

Per ongeluk had ik de oude (kapotte) dunschiller weer teruggelegd in de keukenlade. Dus bij de eerste keer dat ik van Sjaak de aardappels ‘mocht’ schillen had ik het oude kreng in de handen. “Gooi het nu meteen weg!” was zijn constatering. En toen kon ik de nieuwe natuurlijk niet vinden. “Oh, je bent een echte man. Leest geen gebruiksaanwijzingen en kan nooit iets vinden!” Dus bemoeide Sjaak zich ermee. “Jeetje, wat hebben wij een troep in die lade!”

nooit mesjes voldoende, en maar kopen!

“Troep? Iedere keer als we bij de Xenos zijn, wil jij kartelmesjes kopen!” gaf ik hem als antwoord terug. Het is echt waar. Ze zijn zó geweldig dat hij ze niet kan laten liggen, er moeten er altijd weer enkele gekocht worden. “Tja, ze hebben natuurlijk weer nieuwe kleuren!”

Uiteindelijk lag de nieuwe dunschiller in het verkeerde vakje. Het was te vol en daardoor tussen de lepeltjes gevallen. Terwijl ik de ‘erpele’ (Limburgs voor aardappelen) ging schillen begon Sjaak de lade op te ruimen. Tja, het is ook zijn keuken, die van mij is veel ‘geordender’ .

“K.t, wat is dit nu?” Het woord vloog er zo uit! “Wat is er nu weer?” “Kijk eens naar deze nieuwe dunschiller.” En ik hield de schiller voor zijn gezicht. “Kijk eens heel goed!” “Ik snap het niet, wat is ermee?”

Valt het jou op? Kijk eens goed:

De ‘naakte’ waarheid

Er zit geen piemeltje aan de dunschiller. Zo’n haakje waarmee je de butsen uit de aardappels kunt halen. Het is een automatisme, een geconditioneerdheid om de dunschiller om te draaien om met dit haakje meteen de ‘pitten’ en vieze delen eruit te wippen. Super vervelend zeg en bijzonder ongemakkelijk nu ze het hebben weggelaten.

We laten ons allemaal naaien!

Dit beste mensen, is het gevolg van bezuinigingen waar wij Nederlanders aan onderhevig zijn. Zo hadden wij onze ziektekostenverzekering gewoon voortgezet – uit vertrouwen in de verzekeraar – en kwamen er bij het tweede bezoek aan de mondhygiënist achter dat de vergoeding helemaal was uitgehold. Die organisatie hebben we dus dit jaar van de hand gedaan: eikels! Echter zo gaat het ook in het bedrijfsleven. Uithollen en mensen nu een naakt mesje aanbiedend:

Ik wil er toch echt een met een piemeltje!

Wil je er een piemeltje aan, dan moet je meer betalen. Dus het adagium waar onze wereld om draait: minder voor meer geld. De bankencrises  betalen wij met z’n allen, dat wist je al. Echter nu mogen wij ook nog gaan meebetalen aan slecht management bij Blokker.
‘Tis maar dat je het weet!’

 

Klik hier voor de mannenavond in Camino Al Tagliamento.

 

 

Klik hier voor alle blogs ‘il Tramonto’

© www.iltramonto.eu – redactie: Ad Smets – foto’s: Ad Smets

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *