Met de camera geboren?

Fotograferen is mijn hobby, mijn passie. “Volgens mij ben je geboren met een camera in je hand” hoor ik regelmatig zeggen. Ja, ik was er vroeg bij en heb veel foto’s gemaakt, maar dat ging wel met vallen en opstaan. Aan één van mijn ervaringen besteed ik deze blog.

AEPKE KIEKE

Niet dat ik een mooi baby’tje was, helemaal niet. Toen mijn oma, de moeder van mijn moeder, mij voor het eerst zag schijnt ze tegen haar dochter gezegd te hebben: “Maar kiendj, waat ein lilk aepke höbse gekrege!” (Maar kind, wat heb je een lelijke aap gekregen!)

Ik lijk veel op mijn oma

Ik was mollig (dikke acht pond) en had een rond kopje vol zwarte haren! Eigenlijk ben ik nauwelijks veranderd, nog steeds mollig, een ronde kop via een volle onderkin aan de romp verbonden echter de haren die al vanaf mijn 18de grijs waren geworden heb ik gemakshalve maar afgeschoren!

Of ik echt lelijk was, die bevinding laat ik aan mijn oma over! Overigens noemden wij haar dikke oma! Moge daarmee haar persoonlijke omstandigheden duidelijk naar voren komen! Haar ‘kóm-ins-veur’ (boezem) had een nogal betamelijke omvang en haar servet die omgehangen moest worden voordat ze met de maaltijd kon beginnen, benodigde een lange zilveren ketting om de spanwijdte van een flink bos hout te overbruggen. Door het stevige korset had dikke oma een rechte rug waardoor haar voorgevel onverbloemd in de spotlight kwam te staan.

Ik ben echter op een natuurlijke wijze geboren en zonder camera in mijn handen!

Mensen om mij heen denken er anders over, aangezien ze mij al jarenlang met de camera in de aanslag zien. Of ik nou op een partijtje of een vernissage ben dan wel door het dorp fiets, de camera vergezelt mij altijd. Voor mij is het een gebruiksvoorwerp en dat kun je aan de camera zien, ook al ga ik er erg voorzichtig mee om. Ik vind het echt heerlijk om te fotograferen en leuke momenten of mooie dingen vast te leggen.

Jong geleerd is oud gedaan

Ik ben jong begonnen met het schieten van kiekjes, zoals dat toen nog genoemd werd. De eerste keer tijdens de zomervakantie van 1970 met de camera van onze overburen, de familie van de Port, die mij vol vertrouwen hun dure camera uitleenden. Ik was toen net 10 jaar oud! Er zat een simpele beschrijving bij met tekentjes (zonnetje / wolkje / half wolkje) zodat je wist bij welk weertype je welke tijd en diafragma moest instellen. Volgens diverse mensen om mij heen had ik oog voor het onderwerp en de compositie. Da’s natuurlijk altijd meegenomen. Belangrijk was dat ik het erg leuk vond.

Rialtobrug jaren 70

Diverse camera’s en objectieven heb ik in de loop der jaren gehad en uiteindelijk ben ik redelijk snel overgegaan tot de wereld van de digitale fotografie. De digitale fotografie bood tevens de mogelijkheid er lekker op los te schieten, terwijl ik vroeger geremd werd door de 36 foto’s op een ‘rolletje’. En omdat ik uit de grote hoeveelheid digitale foto’s geen keuze kon maken, ben ik gestopt mijn foto’s te laten afdrukken. Ik ben nu 100% digitaal! Vrienden vonden het belachelijk, want zij geloofden er niet in: je wilt toch gewoon een foto of fotoalbum in de hand houden!

Uiteindelijk mocht ik een prachtige Canon digitale spiegelreflex camera kopen. Helaas had ik in die tijd een verantwoordelijke baan te Voorburg waardoor ik standaard 12 uur per dag werkte en onderweg was. De foto’s die ik in mijn werkbare leven geschoten heb, heb ik nauwelijks bekeken noch bewerkt. De resultaten waren sowieso bar en boos! Het lukte me niet om op de juiste momenten van mensen scherpe foto’s te maken. Natuurlijk riep Sjaak mij duizenden keren op om eens de manual te lezen, maar ja ….. ik ben een man en hou niet van handleidingen: SENSE AND SIMPLICITY, zoals alle mannen het willen!

Onscherp was wederom het motto!

Omdat ik een hekel had gekregen aan de camera heb ik hem na 6 jaar voor weinig geld aan familie verkocht en kocht ik een nieuwe. Echter ook de eerste foto’s van mensen met die nieuwe camera waren echt slecht. De verkeerde delen van het beoogde onderwerp waren scherp: onscherp was wederom het motto! Ik durfde er thuis niets over te zeggen en ik liet hem geen foto’s zien, bang voor zijn commentaar, die van mijn boosaardige man! Uiteindelijk heb ik de handleiding, een waar boekwerk van 450 pagina’s, erbij genomen. Sjaak viel zo wat van zijn stoel! “Wat is dat nou? Voel je je wel goed?” Ik legde hem – onder het genot van een prosecco’otje (dat werkt altijd positief) – uit dat ik iets niet snapte en het deze keer echt wilde gaan onderzoeken. Waarom zijn sommige (de meeste, maar dat zei ik hem niet) foto’s ook bij deze nieuwe dure camera onscherp?

Wat blijkt (dankzij de beschrijving)? Als je bij dit type spiegelreflexcamera’s de camera op de automaatstand gebruikt, stelt de lens zich via de vele scherpstelpuntjes scherp op het onderwerp dat zich het dichtstbij bevindt. En dat hoeft natuurlijk niet het beoogde onderwerp te zijn. Aha, daar kom ik dus achter na lezing van de handleiding! “Dus je had helemaal geen nieuwe camera hoeven te kopen!” , was het antwoord van mijn lieve wederhelft.

Neem je camera maar mee

Iedere dag maken we een ‘ommetje’ per fiets. En geregeld (bijna altijd) hangt de camera om m’n nek echter er zijn van die dagen bij, met zo’n warme zomer als we in 2018 hebben gehad, dat ik er even niet aan moest denken! Motto is koelte vinden en alle overbodige extra bewegingen voorkomen om het enigszins draaglijk te houden. Als ik op zo’n moment twijfel, geeft Sjaak aan dat ik het toch maar moet doen. Maar ja, ik luister niet altijd naar hem en dan gebeurt het dat ik mijn camera niet meeneem. FOUT, HELEMAAL FOUT. Tip voor iedereen: luister naar je partner!

Wie niet wil luisteren, moet maar voelen

Er is een of ander duiveltje dat mij stiekem zit te plagen en zorgdraagt voor de mooiste voorvallen tijdens deze fietstochten, precies op die dagen dat ik mijn camera níet bij me heb. Natuurlijk maan ik aan tot stoppen en Sjaak haalt een van onze iPhones uit de tas in zijn fietsmandje. Echter voordat dit prachtige hulpinstrument klaar is om te schieten, is er niets meer te fotograferen, zoals een havik die allengs is weggevlogen. De slang is al ‘overgestoken’!

Een ander punt is dat het echt moeilijk is om met één hand te fotograferen en scherp te stellen, zeker als je op de andere hand een kruipende rups probeert bezig te houden. Bovendien mag gezegd worden dat de camera’s van onze 5C niet echt kwaliteitsfoto’s opleveren. En dan krijg je dus zulke resultaten!

 

het resultaat als ik een foto maak met de iPhone

Overstekende rupsen en slangen

Rupsen die we helpen met oversteken en daarbij Italiaanse bolides tegenhouden door onze fiets midden op straat te leggen. Een processie van rupsen, noem het maar op. Inmiddels al zoveel mooie natuurmomenten gemist om met de goede camera vast te leggen, het is niet eerlijk.

het resultaat als ik een foto maak met de iPhone

Gelukkig zijn er meer momenten dat ik de camera wel bij me heb dan niet en gelukkig zie ik toch nog voldoende mogelijkheden om onze lezers via de foto’s een goede indruk te geven van hoe mooi Italië is.

Sjaak, die kan er wel wat van!

Oh ja, als je twee handen ter beschikking hebt om te fotograferen met een iPhone, dan kan het best nog wel lukken, zie maar welke mooie foto Sjaak heeft weten te maken, terwijl ik de rups vasthoud.

Het lukt Sjaak dus wel …..

De techniek schrijdt voort en er komen steeds geavanceerdere camera’s en lenzen op de markt. Ik overweeg iets nieuws aan te schaffen, maar ik zie zó op tegen die 450 pagina’s handleiding

Klik hier voor alle blogs ‘il Tramonto’

© www.iltramonto.eu – redactie: Ad Smets – foto’s: Ad Smets & Sjaak Verweij

 


L’amore, een boek over twee Nederlanders die een nieuw bestaan opbouwen in Italië

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *