“Koekoek” riep de vos en trouwde de dochter

il tramonto_2415VAN KOEKOEKSKIND TOT WIJNBOER….
Tijdens een rit door ons geliefde wijngebied ‘Collio’ op 55 kilometer afstand van waar we onze huizen hebben, kwamen we langs een ‘agriturismo’ – een boerderij – waar je lokale producten kunt kopen en waar je tevens een hapje kunt eten en drinken.

Het was rond een uur of één en we wilden kort pauzeren, na drie uur haarspeltbochten en landweggetjes gereden te hebben, hetgeen toch een zekere inspanning eist. Zeker ook omdat op de meeste plekken de wegen slechts één auto breed zijn en de afgronden – hoewel de vergezichten prachtig – niet echt lonken.

We zagen het terras met uitzicht op de heuvels vol wijnranken. Aan de ene kant Slovenië waar de Collio ‘Brda’ heet en de andere kant Italië. Je zit hier ongeveer op 250 meter hoogte. Het terras was omringd door olijfbomen waar doorheen een heerlijk briesje ons toch wat verkoeling bracht. Een uitgelezen plek om een glas gekoelde witte wijn te drinken. Kinderen zaten rondom op dekens en speelden met de mobieltjes en tablets van hun ouders, de kleren opgehangen in de olijfbomen. Het was inmiddels toch weer 36 graden geworden en dat in september.

il tramonto_2410

panorama vanaf het terras

Panorama
Terwijl we voldaan genoten van het adembenemende uitzicht én een glas Friulano voor de een en een glas Sauvignon voor de ander zagen we aan de tafeltjes rondom ons iedereen smullen van allerlei heerlijk geurende gerechten.

Zien eten, doet eten, niet dan? Alhoewel wij op zaterdag uitgebreid ontbijten en de lunch gebruikelijk overslaan, konden we ons niet inhouden om toch ‘een hapje’ te bestellen. Zeker ook omdat de wijn werkelijk verrassend goed was. Ad ging naar binnen om aan de aardige jongeman, die de eigenaar bleek te zijn, te vragen welke wijn we dronken. Met een brede glimlach antwoordde hij “dit is onze wijn en de wijngaard van de Friulano is al meer dan honderd jaar oud”. Ad vroeg meteen naar de menukaart, onder het mom van “Als de wijn zo lekker is, dan kan het eten niet tegenvallen”. “En zo wel, dan hebben we pech en hebben we toch een leuke ervaring gehad”, aldus Ad.

il tramonto_2418

overheerlijke ‘brecs’ met prosciutto (rauwe ham)

We bestelden de huisgemaakte ‘brecs’ hetgeen in hun lokale dialect ‘i mal tagliati’, oftewel foutgesneden pasta betekent. Daar waar bij andere pastasoorten elk stukje dezelfde vorm heeft, leek het erop alsof deze pasta lukraak in stukjes was gesneden met een zigzag rollertje. Geen enkel stukje pasta was hetzelfde. Ad bestelde – zoals bijna altijd – de variant ‘al ragu’, de overbekende Italiaanse pasta met een op ‘n bepaalde wijze gekruid varkensgehakt en een klein beetje tomatensaus. Ik nam de ‘brecs al prosciuto’, een werkelijk verrassende variant met stukjes uitgebakken rauwe ham in een saus van gesmolten zachte witte kaas, aangemaakt met melk en olijfolie. Het bord was gedecoreerd met een plak verrukkelijke rauwe ham. We waren het uitgebreide Nederlands ontbijt al snel vergeten en smulden van deze ‘foute’ pasta. En zoals de meeste Italianen, hebben we met stukjes brood onze borden helemaal schoongeveegd. De borden konden bij wijze van spreken zo de kast weer in. Nou, hier hadden we zeker geen spijt van.

Ondertussen genoten we van een tweede glas wijn. Tevens waren we nieuwsgierig naar hun Merlot en bestelden we één glas, zodat we wel konden proeven en meenemen in onze ervaring. En met recht kunnen we zeggen dat deze Merlot (2015) waarvan een deel van de wijn acht maanden op hout was gelagerd, met niet te veel ‘body’ zeker een elegante smaakvolle ‘nero’ (rode wijn) was. Mmmmm.

Ik schrijf deze blog niet alleen omdat de wijnen erg lekker waren, maar ook omdat er een leuk verhaal steekt achter de naam van dit wijnhuis dat we jou niet willen onthouden.

‘Il Cuc’ is Friuliaans (*2) voor il cuculo, Italiaans voor de koekoek. Echter, het woord koekoek wordt ook gebruikt als een uitdrukking c.q. benaming voor een man die na het huwelijk intrekt bij de familie van z’n echtgenote.

De jonge wijnboer vertelde ons dat hij na zijn huwelijk intrek nam bij zijn schoonouders. Omdat het koekoeksvrouwtje haar eieren legt in nesten van andere vogelsoorten en de jongen laat verzorgen door anderen, kreeg hij als snel de bijnaam Il Cuc, het koekoeksjong dat in de watten wordt gelegd door zijn schoonfamilie. Ook z’n schoonvader noemde hem gekscherend nostro Cuc, ons koekoekskind.

Wijnhuis De Koekoek
il tramonto_2413Na een aantal jaren nam hij samen met z’n vrouw het bedrijf over van zijn schoonvader. Vanwege deze (door)start wilde hij ook een nieuwe naam voor zíjn eigen bedrijf. Sluw als een vos wilde hij z’n schoonvader terugpakken voor alle keren dat hij ‘ons koekoekskind’ werd genoemd. Hij doopte het wijnhuis om in Il Cuc (*3), de koekoek, oftewel het koekoekskind. En om aan te geven hoe sluw de koekoek is en hoe sluw hij was om z’n schoonvader te revancheren staat op het etiket de afbeelding van een vogelnest met daarin een vos die een glas wijn nuttigt.

Soms zijn het kleine dingen die het leven zo leuk en afwisselend maken. Het simpele feit dat wij stuitten op dit verhaal van de koekoekswijn, sorry …… een koekoekskind, toverde een glimlach op ons gezicht en deed mij naar de pen grijpen om dit verhaal aan het papier toe te vertrouwen. Nou ja, in overdrachtelijk zin……we leven wel in een digitale wereld….

Onder de fotoreportage staan onze persoonlijke bevindingen van de wijnen van Il Cuc.

il cuc_sauvignon

il cuc_merlot

il cuc_friulanoKlik hier voor een overzicht van onze wijnwaarderingen

(*1)  Agriturimo Al Confine, loc. Plessiva di Cormons
(*2) Friulaans is de tweede taal van Italië. Alhoewel slechts 1% van de 60 miljoen Italianen deze taal beheerst, vormt dit ‘Fries van Italië’ wel de tweede taal van Italië
(*3) ‘Il Cuc’ , Azienda Agricola di Russian Aldo & C. s.s.

 Klik hier voor al onze blog’s over Italiaanse wijnen

One comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *