Rafels gedroogd paardenvlees, een ware delicatesse

ad smets equinoWe vallen maar de deur in huis: wij hebben paardenvlees gegeten!

In Nederland zie je nauwelijks paardenvlees bij de slager of in de koelvitrines van de supermarkten. Toch vreemd, want het is zeer mager, mals vlees en rijk aan ijzer.

Toch zijn er heel veel landen waar paardenvlees wél regelmatig op het menu staat. Belgisch stoofvlees wordt veelal van paardenvlees gemaakt. Met uien, kruiden en trappistenbier maak je van het iets zoetere vlees een voortreffelijke stoofschotel. Maar toch willen de Nederlanders er niet aan.

Waarom eten we wel varken, rund, kip, geit en schaap maar geen paard?
Volgens ‘geleerden’ zou hier een historische basis voor zijn. Paus Gregorius III droeg in de 8ste eeuw een Duitse bisschop op om ‘deze heidense praktijk’ uit te roeien. In Ierland werd rond dezelfde tijd een wet van kracht die een einde maakte aan de Keltische en Germaanse gewoonte om paardenvlees te eten. Paarden zijn ook niet koosjer en worden daarom ook door Joden niet gegeten. Historici denken daarom dat het verbod op het eten van paard hielp om een herkenbaar onderscheid te maken tussen gelovigen en heidenen.

Toch werd vele eeuwen later het eten van paardenvlees weer populair in grote delen van Europa. Echter, Britten beschouwen het eten van paardenvlees als iets barbaars en wijzen met hun vinger beschuldigend naar de Fransen: “Alleen barbaren eten paarden, slakken en kikkerbillen.”

In Noord-Italië zien we overal paardenvlees in de supermarkten. Zelfs bij de – van Duitse oorsprong – Lidl staat paardenvlees regelmatig in de landelijke Italiaanse folder.

Sfilacci di Equino
Erg populair is sfilacci di equino, draadjes van paardenvlees. De naam komt van het woord sfilacciare, uitrafelen. Dit vlees is vooral in de noordelijke Italiaanse regio’s te verkrijgen en wordt bereid op traditionele wijze. Het magere paardenvlees wordt 8 dagen in zout water gepekeld, vervolgens drooggewreven en tot bijna 30 dagen droog gerookt in speciale droog/rookruimtes. Het bikkelharde vlees wordt met grote hamers platgeslagen en tot kleine draadjes gerafeld.

Sfilacci werd oorspronkelijk gegeten als voorgerecht met peper, citroen en olijfolie of als hoofdgerecht met polenta (maispap). Inmiddels wordt het vaker gebruikt in sausen en pastagerechten. Je vindt nu zelfs pizza’s met paardendraadjesvlees.

Nu wij!
ad smets sfilacci di equinoUit nieuwsgierigheid een pakje sfilacci gekocht bij de Lidl. Een bakje van 100 gram heeft door de flinterdunne vezeltjes al een aardig volume. Of voor de prijs van € 1,79 dit op traditionele wijze geproduceerd is……….?

Ik heb een salade gemaakt met rucola, tomaat, geraspte wortel, fijngesneden prei, mozzarella en uitgebakken spekjes. Bovenop op deze salade de rafeltjes paardenvlees. Een dressing van olijfolie, balsamico- en appelazijn, citroensap, mosterd, teentje knoflook en een theelepel honing maakte het voorgerecht compleet.

Het smaakte mij en Ad in ieder geval voortreffelijk en is zeker voor herhaling vatbaar.

En om de Engelsen te choqueren: het was barbaars lekker!

ad smets insalata di equino

Klik hier voor meer recepten op ‘il Tramonto culinair’

One comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *