Ora et labora, dat geldt ook voor dit ‘haantje’

Ik heb weinig op met insecten. Ze zijn vaak mooi, soms heel erg mooi doch vaak oerlelijk en zelfs griezelig. Bovendien zijn ze vaak lastig, vervelend zelfs. Doch moeder Aarde kan zeker niet zonder.

Met de aankoop van Villa Valetudine, waarmee we nóg meer buiten leven dan we al deden en bijna één zijn met de natuur, beleef ik deze ‘kleine’, wonderbaarlijke en ingenieuze wereld van nabij.

Mijn moeder vond mij mooi!

Er gaat geen week voorbij of ik heb wel een of ander insect digitaal vastgelegd. Onze vaste lezers weten dat ik een haat-liefde verhouding heb met ‘farfalle’ (vlinders). Óf ze fladderen net weg, óf houden ze prompt hun vleugels dicht waardoor je het soms rijke caleidoscopische pallet aan kleuren niet ziet. En daar is het mij nou net om te doen. Óf ze komen op mijn duim zitten waardoor ik de camera niet kan bedienen (lees hier de blog).

Le mosche‘ (vliegen) heb ik nog niet vaak ‘geschoten’ en wellicht maar goed ook want ik heb een oer hekel aan die vieze, vervelende beesten. Het ene moment zitten ze op een hondendrol en het andere moment op mijn boterham met druivenjam. Geen betere straf dan morsdood slaan op een andere plek dan de tafel. Zonder pardon!

Kijk die dikke onderbuik van deze sprinkhaan

Over ‘zanzare‘ (muggen) praat ik niet, die zijn hier gelukkig niet! Ze steken ook niet en als ze steken, dan jeukt het niet. Ik garandeer je dit en ik lieg bijna nooit! We kennen hier niettemin de kleine inheemse mug echter veelal zie je de tijgermug die ook in Nederland flink z’n opgang gaat maken. Met het verstrijken van de maanden, ik was tot voor kort bijzonder allergisch voor muggensteken, denk ik dat ik wel enigszins immuun ben geworden. Ik heb mijn aandeel geleverd aan de mug-groepsimmuniteit 🙂 Als je maar wilt, dan lukt het ook! 🙂

Hier zie je ook de dikke buik, wat gaat ze hier doen?

Over de veel voorkomende ‘cimici‘ (wantsen) praat ik je in een aparte blog bij. Met de komst van de vele soja-velden heeft dit insect zijn intrede gedaan en is verworden tot een ware plaag. Jaar op jaar enorme schade aan landbouwproducten, als voorbeeld: vorig jaar ging 60% van de perenoogst verloren door deze wantsen. Italië loopt voorop in het zoeken naar natuurlijke doch alternatieve oplossingen, wantsen hebben namelijk geen natuurlijke vijanden. Ook Nederland zal over een paar jaar geconfronteerd worden met eenzelfde landbouwramp door toedoen van de steeds maar toenemende sojavelden, dankzij de opdringende vega-cultuur! Mind my words!

Niks te bidden, gewoon persen! Dit is een bevalling en daarvoor is kracht nodig!

Naast een ongelooflijke hoeveel soorten insecten, waaronder schorpioenen, vlinders en joekels van duizendpoten (helaas nog geen foto van want voordat ik de camera heb ingesteld zijn ze al weer weggerend), zie je hier ook veel ‘cavallette’ (sprinkhanen). En laat deze keer de bidsprinkhaan nou voor mijn lens geraken! Ik was de lunchtafel, een lekker handige en voor velerlei doeleinden bruikbare biertafel met twee banken, aan het verschuiven zodat we lekker van de herfstzon konden genieten van de broodmaaltijd. Ik zag op een van de poten een bidsprinkhaan. “Och, voordat Sjaak het eitje gebakken heeft, heb ik wel een paar bruikbare foto’s van dit oerlelijke beest genomen!” was mijn gedachte.

Oeps, wat is bevallen vermoeiend, ik druk mijn ogen zowat uit mijn kop!

We gingen uiteindelijk aan tafel, het eitje werd flink bedekt met een net laagje Calvé mayonaise, wat ketchup en peper. Een stukje Limburgs roggebrood erop en smullen maar. Echter in mijn ooghoek zag ik dat dit monster nog steeds in onze nabijheid was. Het had zich in een hoek van mijn bierbank geplaatst. Denkend aan die andere sprinkhaan, waar een worm uitkwam, kreeg ik geen hap meer door mijn keel. “Het is goed geweest, en nu spelen in de tuin!” Sjaak keek me aan, zo van ‘tegen wie heeft ie het nu?’  Ik tilde de ‘panchina’ (bankje) op en nam hem mee naar de ‘cortile’ (binnenplaats). Ik probeerde de sprinkhaan netjes aan te manen om elders heil te zoeken, echter het leek alsof hij was vastgeplakt.

blijf zitten waar je zit en verroer je niet!

Even met de schoen een beetje meewerken en het beest liet los. Het leek alsof hij een behoorlijk jasje had uitgedaan en dat de helft nog maar verder huppelde. Toen zag ik het pas: een deel van het beest zat vast aan de poot van het bankje. “Maar wat is dit nu, getver” Bah, zo onsmakelijk!

Op datzelfde moment liep Sjaak met de deksel van onze blender naar de zomerkeuken en schrok. “Bij mij zit er een groene sprinkhaan op die niet loslaat!” Hij stootte het dier eraf. Er zat precies zo’n rare substantie op de deksel als bij mij op de poot van het bankje. Ik nam de deksel van hem over en raakte het spul voorzichtig met mijn vinger aan. Het was een soort blubber en het kleefde meteen aan de vinger en spoelde niet makkelijk onder de kraan (de waterpomp in de tuin) weg.

De bevalling: cocon met eitjes!

Uiteindelijk hebben we ’s avonds, dankzij Wikipedia, achterhaald wat hier aan de hand was. Beide exemplaren, zowel de groene van Sjaak als de beige van mij waren vrouwtjes. Vrouwtjes die aan het bevallen waren. Terwijl ik spotte met de houding van de mijne – ‘kijk Sjaak, ze zit daadwerkelijk te bidden’ – was ze blijkbaar uit alle macht haar eitjes aan het leggen. Een flinke klus waar zij alle aandacht voor nodig had en zelfs mijn boude gedrag voor lief nam. En het product van haar krachtinspanning? Een gigantische cocon die bestaat uit een opgeklopte massa ter bescherming van de eitjes. Eerst is de massa super schuimig en kleverig maar heel snel door de wind en zon wordt het een harde cocon die de eitjes beschermt en toch luchtdoorlatend is.

Zo, tijd voor andere zaken: wie heeft mijn piano gejat?

Zestig lentes jong en nog nooit zoiets gezien noch geweten. Nou dan, dat weten we dus nu ook weer, terug naar de mensenwereld, terug naar dat broodje ei. Oeps, dat had ik toch al verorberd. Lekker smeuïg dankzij de mayo, het gleed erin zonder verdere problemen.

Een deel van mijn verzameling Italiaanse insecten😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *