Waarom wij trots zijn dat we toch nog 4 ons zijn afgevallen in 8 weken

ad smets_lorenzonetto_3733Wij hebben 2016 uitgeroepen als het jaar waarin we echt starten met een gezondere levensstijl. Minder eten en drinken en meer bewegen. We zijn al 4 ons afgevallen. Neen, niet per dag, maar in een periode van bijna twee maanden!

En we zijn er trots op dat het gelukt is. Lees de rest van het verhaal maar, dan weet je meteen waarom. Wij hanteren daarom ook de stelling: wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd.

Fietsend evalueren
Als het niet regent (vaak gepaard gaande met de Scirocco), gaan we ‘s middags rond drie of vier uur de fiets op en laten we ons heerlijk uitwaaien als de Bora z’n best doet. In ieder geval is het een moment dat we onze zinnen kunnen verzetten en met elkaar delen wat we die dag allemaal al beleefd hebben.

Ik hoor je denken: “die twee werken toch iedere dag tegenover elkaar aan hun bureau! Wat kunnen die nog met elkaar delen wat ze nog niet van elkaar weten?”

Dat zou je kunnen denken, echter we zijn vaak zó intensief bezig dat we niet alles van elkaar meekrijgen. En dan is het heerlijk om dat tijdens het fietsen te doen. Okay, met de Bora gebeurt het geregeld dat de tong een stukje eruit hangt en dat praten wordt uitgesteld tot we de wind weer in de rug hebben

Geen fietspaden
Veel Italiaanse dorpen worden gekenmerkt door lintbebouwing. Dat betekent dat er weinig keuzemogelijkheden zijn voor fietsers van onze soort. Echter, in ons dorp is een aantal jaren geleden een weg aangelegd met Europees geld en niemand weet waarom en wat het nut van die weg is. Voor ons is dit traject eigenlijk de enige mogelijkheid om een paar kilometer te fietsen. Met weinig verkeer! De enkele auto die je ziet, zie je ook maar heel kort aangezien die over de weg vliegt ook al staat 50 km duidelijk aangegeven als maximum snelheid. Het maakt niet uit of een man of vrouw achter het stuur zit: óf ze hebben haast omdat ze slecht gepland hebben, óf rijden zo snel omdat ze te laat zijn! Ha, ha, dit is Italiaanse logica, sorry!

IMG_3744Mini wijnroute
Dit stukje ‘autobaan’ loopt van wijnboer Mauro Lorenzonetto (Battista II) tot wijnboer Guido Lorenzonetto. Inderdaad, familie! We zeggen ook wel eens ‘het traject van de Rosato tot aan de Ribolla Gialla Spumante’. Wijnen die je zeker eens geproefd moet hebben!

Bijna bij Guido Lorenzonetto gearriveerd zagen we de wijnboer met een van z’n knechten op het land bezig. Als je veel wijngaarden hebt, moet er ook veel gewerkt worden, zoals het wegknippen van oude en verkeerde takken. In het Italiaans noemen ze dat ‘potare’. Net als Nederlandse tuinders, zeggen ook de Italiaanse wijnboeren dat je de vruchten echt áán de boom/struik moet knippen. Het is een kunst die je moet verstaan om voldoende druiven aan de takken te krijgen.

Deze wijngaard (met Malbech wijnranken die maar liefst 27 jaar oud zijn) met z’n pergola-groei is een van de weinige van deze soort die je tegenwoordig nog ziet. Prachtig, maar ook arbeidsintensief. Onze Oostenrijkse vriendin en dorpsgenoot in Pertegada – Christa – woont naast een wijngaard en zou zó graag eens een dineer willen organiseren onder de met druiven begroeide pergola’s. Met chique gedekte tafels, romantisch geklede mensen en uiteraard met de wijn van díe wijnboer. Of haar droom nog gaat uitkomen?

Wijnboer Guido heeft eigenhandig een soort werkplatform op twee tractoren geconstrueerd om de hoge takken te kunnen knippen, om te buigen en te leiden (niet met touw of plastic, maar met wilgentenen). Hij zag ons aankomen en riep ons meteen toe: “bevete un taj?”, drinken jullie een glas wijn mee? We zagen geen flessen staan en in de veronderstelling dat ze hard aan het werk waren, vermoedden we dat hij ons verwees naar la cantina, ‘de zaak’ iets verderop. Wanneer op deze wijze een glas wijn wordt aangeboden, vergeten we even waarom we ook alweer iedere dag een rondje fietsen….  Dus wij op weg naar la cantina van het wijngoed.

Wijnwinkel en proeflokaal
Moeders zelf was er evenals dochter en kleindochter. “Mogen we een glaasje drinken?” vroegen we netjes en vertelden dat we al met ‘vader’ in het veld gesproken hadden. “Weet je wat, neem deze fles en drink die samen met hem en met de knecht op het veld!”
Dochter was druk bezig achter bij de wijnvaten en had een heerlijk kleurrijke overall aan. Ze nam toch even de tijd om charmant op de foto te kunnen en pakte een plastic zak. Met een rode viltstift schreef ze groot: laat het jullie smaken maar let daarna wel op jullie vingers!”

“Is dit de eerst wijn die ze vandaag drinken?” Vroegen wij. Een logische vraag toch aan ad smets_lorenzonetto_3731iemand die bezorgd is om het welzijn van hun mannen. “Het punt is dat ze beiden geen water drinken maar alleen wijn. Dus dit zal zeker niet de eerste fles zijn, vandaar dat ik hen erop wijs dat ze voorzichtig aan moeten doen.”

Bepakt met een heerlijke fles bubbels, Ribolla Gialla Spumante, en wat plastic bekertjes starten we onze terugreis. Sjaak had al ergens lege kratjes gevonden, dus die waren achter op zijn fiets vastgebonden. Altijd handig om aanmaakhout te hebben voor onze kachel waarmee wij we s’ winters ons huis opwarmen. De fles mocht niet teveel schudden, dus leek het ons het beste om de plastic zak maar in de hand houden tijdens het fietsen.

We fietsten even later de wijngaard op en de wijnboer begon al te glimlachen. “Ha, moeder de vrouw heeft jullie wat meegegeven, perfect dan hebben we nu pauze!”

ad smets_lorenzonetto_3738Toch teveel geschud tijdens het fietsen!
Ik reikte hem de fles aan om deze open te maken. Na enig gehaspel knalde de fles met volle kracht open. De bubbels spatten weldadig om ons heen. Hij schrok er zelf van!

En dan ben je als Nederlander getuige van een ritueel, een Italiaans gebruik onder wijnboeren: het eerste bekertje glijdt in één teug naar binnen, het tweede in twee slokken. “Lekker, nu kunnen we er weer tegen!” En ze gaan weer verder, want er is nog veel te doen.

De boerenknecht liet op ons verzoek wel nog even zien welke voorraad ze hadden en we waren werkelijk verbaasd. In een houten kist stonden flessen witte en rode wijn, prosecco, een dessertwijn en een fles grappa voor ‘t geval ze het koud zouden krijgen. Dat zijn nog eens arbeidsomstandigheden en secundaire arbeidsvoorwaarden waar een Nederlander alleen maar van kan dromen.

Half teut kropen we op de fiets want wij zijn het niet gewend om twee volle plastic bekers wijn in vijf minuten achterover te slaan. Met een glimlach op ons gezicht en met nog meer plezier dan op de heenreis, vervolgden wij ons pad richting huis. De wind gelukkig in de rug. We moesten namelijk nog boodschappen doen, dus nog een extra stukje fietsen om de calorieën eraf te fietsen zat er deze keer niet in.

Wat een geweldige ervaring weer!

Snap je dat het dan knap is om toch nog een paar grammetjes af te vallen!

Klik hier voor al onze blog’s over Italiaanse wijnen

Klik hier voor een overzicht van onze wijnwaarderingen

3 comments

  • Marijke Pellegrino-Kanters

    Ad, wat een leuk verhaal weer. Het is heel herkenbaar en het zou zo mijn schoonfamilie kunnen zijn in Puglia. Ik zie op de foto dat de vigneto opgebouwd is, en onderhouden wordt als vele druivengaarden in Puglia dat Tendone heet (ik zou niet eens een fatsoenlijk Nederlands benaming daarvoor weten, ik kom niet verder dan de vertaling als een zeildoek en dan van bladeren en druiven). Het voordeel ervan is dat de mensen niet gebukt hoeven te werken. Hier in Umbria helemaal niet bekend, althans ik zie het hier nergens.

  • Louk

    Weer een mooi verhaal!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *