Waarom nu net díe wijnboer…!!!

il-tramonto_4325Op bezoek bij wijnhuis La Sclusa.
Hoe meer mensen je kent, hoe kleiner de wereld lijkt te worden. Doordat we ons heel actief bewegen in een ander deel van Europa, komen we veel mensen tegen. Ook Nederlanders die in dit autonome land binnen Italië een nieuwe plek hebben gevonden.

Friuli Venezia Giulia, zoals deze autonome regio officieel heet, is groot (net iets groter dan Limburg en Brabant tezamen) en heeft slechts 1,2 miljoen inwoners. De mensen zijn trots op hun eigen land met eigen taal en keuken en willen het liefst zich helemaal afscheiden van Bella Italia, want zo bello is dat land helemaal niet volgens hen. Teveel politici, wetten en belastingen. Lijkt net Nederland!

De Nederlanders die er wonen en/of werken zijn vaak nog trotser op Friulië en kennen de regio tot in de kleinste hoekjes, vaak intenser en beter dan de gemiddelde noord-Italiaan.

Niet dat er veel Nederlanders wonen, een paar handjes vol waar wij weet van hebben. Belgen zijn er al helemaal niet veel. Wel diverse Italianen die Frans praten omdat ze in België gewerkt hebben.

Kennis maken ‘via via’
Zo woonden wij een boekpresentatie bij wijnboer Ferrin bij en leerden daar een echtpaar kennen, een psycholoog en dierenarts. Toen ze vroegen vanwaar ons accent (netjes gezegd voor alle fouten die we maakten) en vernamen dat we Nederlanders zijn, sprongen ze zowat op. “Oh, maar onze buurvrouw en beste vriendin is ook Nederlandse!”

De mobiele telefoon werd uit de tas gepakt en meteen werd ze gebeld. Want nu moesten we ook meteen met haar praten. “Pronto.” “Ciao Marja, sono Adriano!” “Ha ha, ik ben Ad en ik ben een Nederlander die met de telefoon van je buurvrouw belt. We zitten hier samen aan een lekker glas wijn en ik moest nu van haar een paar Nederlandse woordjes tot jou spreken!” Na 10 minuten was het gesprek beëindigd echter niet ons contact.

il-tramonto_4305-panorama

Een paar maanden later belde Marja ons op om een afspraak met ons te maken voor een bezoek aan een bevriende wijnboer. Wij bevonden ons toevallig op slechts 6 kilometer afstand van haar woonplaats want we maakten net een prachtige rondtoer in het gebied linksboven Triëst, met o.a. een bezoek aan het oorlogsmonument van Oslavia (klik hier voor de reportage). Een prachtig heuvellandschap waar Limburg bij verbleekt. Helaas had ze toen geen tijd, anders waren wij er meteen heen gereden om kennis te maken.

Uiteindelijk was nu het moment van ontmoeting aangebroken. Zij en haar vriend Ranieri wilden ons laten kennis maken met een bevriende wijnboer.

“Welke wijnboer?” Een logische vraag die ik haar stelde want we zijn al op vele plaatsen geweest en we slaan natuurlijk een gek figuur als we er net tevoren geweest zijn.

“Tja, dat weet ik niet, dat moet ik navragen!” De naam Maurizio Zorzettig kregen we uiteindelijk doorgegeven, de dag tevoren. In deze regio zitten verschillende vertakkingen van de familie Zorzettig in ‘wijn’, dus deze naam hoor je regelmatig noemen. Netwerkers als we zijn zochten we meteen die beste man op. Niets te vinden wat op wijn lijkt en alleen het adres konden we vinden. Wat raar!

Toen we uiteindelijk weer telefonisch contact hadden met de vriend van Marja sprak hij af dat we elkaar voor de kerk in Spessa zouden ontmoeten en vandaaruit samen door zouden rijden naar de plaats van de wijnproductie.

il-tramonto_4328

tussendoor moest er met zoveel witte wijn echt wel geplast worden en men kijkt er niet raar van op als een man dan de wijngaard opzoekt. De ene keer beheerste de middagzon de kleuren en de laatste keer was het de avondzon die overduidelijk kleurbepalend was. Echt, het is er wonderschoon en de moeite waard om ook te bezoeken

Okay, wij konden dus nu onze dag indelen en ons programma definitief inplannen. Het heuvellandschap, de Collio genaamd, ligt op 55 kilometer afstand van ons huis. Reden dat we verschillende activiteiten dan op één dag proberen in te plannen, zoals wijn kopen voor onze Eindhovense buurman Louk, tanken in Slovenië en natuurlijk plekken opzoeken om te fotograferen, want het is er werkelijk wonderschoon.

Uiteindelijk hadden we nog een uurtje op te vullen. Dank onze recherche de avond tevoren hadden we van twee voor ons onbekende wijnboeren de gegevens genoteerd.

Van de ene wilden we de Ribolla Spumante proeven (een bubbel) en een stevige rode (Vigna de Torrione). De andere producent stond op plaats 2 vanwege een slechte website waardoor je bij ons ‘bestraft’ wordt. Dus wij via kronkelwegen en fantastische vergezichten met regelmatig een doorkijk naar de hoge Alpen, op weg naar dit wijnhuis van onze eerste keuze, La Sclusa.

il-tramonto_4294Wij werden door een vriendelijke en ‘open’ mijnheer verwelkomd. “Bon Di, siamo Adriano & Giacomo. Siamo Olandese e vorremmo assaggiare due vini.” Hallo, wij zijn Nederlanders, hebben een familielid van jou gesproken tijdens het Feest van San Giuseppe en die vertelde ons dat wij jouw wijn eens moesten gaan proeven. Dat komen we nu doen, een spumante en een volle rode.

Ter toelichting, familie van deze man kennen wij ook. Dat is Alessio Zorzettig van wijnhuis ‘Ronchi San Giuseppe’, een enorme grote wijnboer met werkelijk verrukkelijke wijnen. Wijnen die wij sedert enkele jaren drinken op normale dagen, van maandag tot en met …..zondag…..  En terwijl we met de eerste wijn bezig waren en flink aan de praat raakten, zei Germano ons dat we wel wat vroeg waren. Hij had ons pas om 15:00 uur verwacht!

“Hè, waar heb je het over?” We hebben geen afspraak gemaakt. Wat bedoel je. “Ja, ik werd gebeld door Maurizio, mijn broer, dat jullie samen met een Italiaan en z’n Nederlandse vriendin zouden komen!”

Hilariteit ten top!
“Oh, niet te geloven! Inderdaad hebben wij met een ander stel, wat we niet kennen, afgesproken om naar een wijnboer te gaan, maar die hadden niet gezegd naar welke.”

Meteen hen opgebeld en verteld dat we er al waren. Later hebben we vreselijk gelachen om deze merkwaardige situatie. Hadden we dus van honderden wijnboeren in deze omgeving precies díe uitgekozen waar we al gepland heen zouden gaan.

il-tramonto_4315Marja kenden we dus alleen van twee kleine telefoongesprekjes. Haar vriend al helemaal niet. Zij bleek niet alleen van onze leeftijd te zijn, maar tevens een frivole Nederlandse met een bourgondische inslag. Hij een gezellige Friulaan van deze omgeving en ook gelukkig met deze echte blonde Nederlandse.

Een prima stel om samen mee wijn te proeven. We startten met de Ribolla Gialla fermo, gaan via de Friulano door naar de Pinot Grigio. We vergaten de Chardonnay niet en kwamen uiteindelijk uit bij de laatste witte wijn, de Sauvignon. Hik.

We startten met een gedeelte van de rode lijn, de Cabernet Franc. We krijgen de Schioppettino 2015 voorgeschoteld en moeten dan het verschil proeven met die van 2011.

Wijn en lekkere hapjes
Moeder de vrouw had ons al een paar schotels zalige prosciutto crudo gebracht van een ambachtelijke bevriende familie. Later bracht ze nog een schotel met stokbrood met paté van varkenslever en acciughe (ansjovis). Verrukkelijk en fantastisch dat het andere stel dit niet lustte. Des te meer bleef er voor ons over…

Natuurlijk kwamen alle verhalen boven tafel, over de successen van het wijnhuis. Zo had Germano een paar flessen wijn van een wijngaard die op een speciale manier gemaakt was. Een witte wijn die overheerlijk was. Helaas niet in de verkoop.

Echter ook niet in de verkoop was de Schioppettino van 2011. Wat een verschil met die van 2015. Hij had slechts 24 flessen van 2011 om bij speciale gelegenheden te openen. En dit was er zo één van. Mensen, als je fijnproever bent van lekkere rode wijn, koop die van 2015 en laat die 4 tot 6 jaar liggen. Je hebt gegarandeerd een wijn die je in Nederland en België nimmer kunt krijgen. De Schioppettino is een druivensoort die je alleen in deze regio, Friuli Venezia Giulia, aantreft en het is een fijne drinkbare wijn.

il-tramonto_4338Terwijl we een tijdje bezig waren met proeven kregen we nog bezoek van een stel uit Udine. Een proeverij beslecht grenzen en dus ook met dit stel zaten we meteen in flinke discussies, maar wat wil je, hij is net als ik jurist. En die kunnen lullen! We hebben bij La Sclusa heel wat afgepraat en gelachen. Wat een vriendelijke man, die Germano Zorzettig en wat een fijne uitleg gaf hij ons over zijn wijnen. Zonder bombarie en geen technische vinologische termen

Wat we bij bijna alle wijnboeren aantreffen is de liefde en passie voor hun wijnen. De glinstering in zijn ogen sprak boekdelen. Hij maakt wijn, leeft voor de wijn en is zijn wijn, zijn kindje. We zijn heel eerlijk, het waren heerlijke wijnen en ook van hun wijn krijg je absoluut geen hoofdpijn.

la-sclusa_schioppettino_2011_il-tramontoWij hebben niettemin naast het proeven serieus ons werk gedaan en hebben de lijstjes om de wijn daadwerkelijk te waarderen netjes en naar waarheid ingevuld. De resultaten ervan tref je aan op de pagina Wine Rating onder La Sclusa.

Als voorbeeld geven we de boordeling van de Schioppetino 2011. Stel dat je die van 2015 koopt en minstens vier jaar wacht met drinken, dan is de kans groot dat je een wijn hebt die aan deze waardering voldoet.

 Klik hier voor al onze blog’s over Italiaanse wijnen

4 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *