Gebakken lucht als lunch? Dat wordt knoeien met die panini!

Holle broodjes? Gebakken lucht zul je bedoelen!

Bijna weekend
Het loopt naar de vrijdagmiddaglunch, voor ons eigenlijk het begin van het weekend. Dan hebben we een ruim veertigurige werkweek erop zitten. Een van ons haalt broodjes en de ander dekt tafel.

Gekookte eitjes, lekkere ham, kaas en een ruime variatie zoetwaren zoals hagelslag, vlokken, gekleurde hagelslag en gestampte muisje halen de eettafel, we mogen ons helemaal laten gaan. Tenslotte hebben we er hard genoeg voor gewerkt.

Deze keer zou ìk wel even broodjes halen zodat Sjaak iets kon afronden voor SAM, ons werkgeversnetwerk. Even vergeten dat we dat we in Italië zaten en niet in Nederland. De vrijdag is er namelijk markt in ons dorp en dus …… zijn de standaardbroodjes bij de bakker op.

Wij Nederlanders weten alles beter
Als Nederlanders zouden wij anticiperen op een grotere afzet op de vrijdag en méér bakken, echter bij Italianen werkt dat anders. Ook al is er al 80 jaar markt op vrijdag en weet men generaties lang dat er dan meer over de toonbank gaat, het komt edoch niet in hen op om die dag iets meer te bakken en meer omzet te draaien ergo te verdienen.

Helaas zaten we nog niet in het Italiaanse ritme, anders zouden we de bakker vroeger op de ochtend hebben bezocht.

“Ciao Adriano, de rozetjes en de schildpadjes zijn op!” zei Tiziana meteen al nadat ze had uitgeroepen: ‘a chi tocca?’ (wie is aan de beurt). “Zoals altijd op vrijdag tegen de lunch!” Ik ben Nederlander, dus kan het niet laten om er toch nog een opmerking over te maken. Waarom eigenlijk, de boodschap komt toch niet over. Verloren energie! “Wat heb je wel nog?’ vroeg ik Tiziana. “Alleen nog de klompjes en deze”, waarbij ze mooi lonkende broodjes van een flink formaat liet zien.

Broodjes ietwat afwijkend van de standaard zijn schandalig duur, oplopend tot wel € 8,50 per kilo. De meest gangbare (standaard) broodjes zijn bij de bakker met € 3,70 per kilo al redelijk duur. De klompjes vind ik erg klein. Bovendien hebben we dan de neiging om er allemaal kleine gebakjes van te maken uitsluitend in het ‘voordeel‘ van onze ‘Rubenslijnen’. Daarom het blijkbaar enige alternatief, de broodjes van het flinke formaat, niet wetend wat ik daarmee in huis zou halen. “Bene, mi dai quattro, cara!” Geef mij er maar vier, lieverd!

Tiziana en Sjaak bij Bruniera, onze bakker in Pertegada

Les één, je ziet dat hier een andere cultuur om de hoek komt kijken. In Italië bestel je niet gewoon ‘broodjes’ (panini), want er bestaat een legio aan varianten. Je kiest het type broodje dat jouw voorkeur geniet, zoals wij het liefst rosette (roosjes) of tartarughe (schildpadjes) eten. Bovendien wordt je aankoop gewogen en kent ieder type een andere kiloprijs. Ter info: wij bestellen ze vaak al niet meer in het Italiaans maar in de eigen taal, het Friulaans: “Sinc rosettis” in plaats van cinque rosette.

Met de komst van de LIDL zullen panifici (de bakkers) zeker omzetverliezen zijn gaan noteren. Bij de LIDL is de broodprijs een stuk lager en het aanbod van gezonder (volkoren, meergranen etc.) en lekkerder brood veel groter. Vonden onze Italiaanse buren drie jaar geleden de weg nog niet naar de supermarktreus, tegenwoordig halen ze er zelfs het brood. En enthousiast dat ze zijn!

Na op de markt nog wat mensen gekust te hebben en bijgepraat te hebben met Maria Arizza van de schoenenkraam waar ik altijd mijn schoenen koop, kwam ik verrijkt met non informatie opgewekt thuis. Sjaak was nog niet klaar met zijn klus voor de SAM Workshop voor managers zodat ik zelf al zingend de tafel heb gedekt. Daar waar ik onder mijn grijsbehaarde borstjes tegenwoordig een bult heb die ik nog enigszins in toom tracht te houden door de riem – inmiddels op het laatste opgerekte gaatje – een niet onbelangrijke functie toe te dichten, knorde het behoorlijk hol. Ik had echt trek zo niet zelfs honger.

Maria Arizza verkoopt prachtige leren schoenen. Ook laarzen die onmisbaar zijn als ‘bijna boer’. Maria verwacht vrijdag altijd een dikke pakkerd van mij. Trouw volgt zij ons via Facebook.

Ja, eindelijk de lunch! Een moment van grote tevredenheid en mmmm geluiden. Ik ben de mijnheer die altijd het brood snijdt, dus ook nu. Het mes in de aanslag en het eerste broodje op de Ikeasnijplank gelegd. Oh, dit broodje is helemaal hol! K…t wat is dit nu?

Tweede broodje gepakt: hol! Derde idem. “Wat is dit voor een hoerenbende, ik heb voor goud geld gebakken lucht gekocht! Hoe kunnen we nu fatsoenlijk lunchen?” Riep ik verontwaardigd in duidelijke taal die ik als jurist mij ook heb moeten toe-eigenen om de wereld om me heen beter te kunnen begrijpen. “Hoe heten deze omhulsels”, vroeg Sjaak me rustig. “Geen idee, ik kon het niet verstaan, het was te druk in de winkel!”

Ja, wederom een les. De Italiaan kent niet zoals wij een broodmaaltijd. Ze eten warm tussen de middag en warm ‘s avonds. En altijd brood erbij om het bord goed schoon te vegen. Dat is een traditie waar ze ook in de komende honderden jaren echt niet van zullen afwijken. Zelfs tijdens onze jaarlijkse Indische avond vroegen ze om brood wat wij – lekker recalcitrant –  niet kopen omdat dit niet thuishoort in de Indische keuken.

Ze beleggen het brood dus niet zoals wij doen en hebben derhalve geen last van gaten. Wij wel en wel heel erg. We besloten ons ei op het erg dunne onderkapje te leggen. Een soort uitgehold krokant stukje dun brood. Een beetje halvarine van de Albert Heijn erop gesmeerd, want roomboter wordt ietwat te machtig, toch? Een slaatje bla (blaadje sla) met wat sandwich spread, weer een laagje sla bestreken met wat slasaus. Dan het eitje in schijfjes. Hier en daar een toefje verrukkelijke Italiaanse ketchup (veel lekkerder dan welke je in Nederland ook kunt krijgen) en de overgebleven vrije plekken ruim aangesmeerd met flinke mespunten volle Calvé mayonaise voor de vitamine E etc. Nog een flinke snuif witte peter, een half plakje Limburgs roggebrood erop voor de extra gezondheid en het broodje ei is klaar om verorberd te worden.

Niet naar die tieten kijken, het gaat om ‘t broodje!

Sjaak vermaakte zich met mijn metselkunsten en al glimlachend wenste hij me smakelijk eten. “Denk je niet dat het beter is dat ik nu een foto van je maak?” vroeg hij al lopend naar mijn camera. “Doe maar!” “Ik kan wachten totdat je het broodje op hebt gepeuzeld maar dan is de foto niet geschikt voor publicatie!” “Okay, doe maar, ik begrijp hem al te goed. Na bijna 26 jaar hebben we aan een half woord voldoende om elkaar te begrijpen en vullen we tegenwoordig elkaars zinnen zelfs zonder na te denken, automatisch aan!”

Juist ja, dit broodje, even voor de foto zonder Limburgs roggebrood !!

Het begin was nog net te doen, het broodje met twee handen vasthoudend en de mond goed boven het bord. Na drie hapjes begon de klad erin te komen. Ei en mayo schoten alle kanten op behalve daar waar mijn mond het werk moest doen. Het Limburgs roggebrood brak op andere punten af dan waar de tanden ingezet werden, de hoeveelheid sla deed de smeuïge massa nog eens extra wiebelen, waardoor uiteindelijk mijn gezicht, mijn neus, wangen en kin behoorlijk werden ondergekliederd. Bij de tweede helft brak de dunne korst van het brood zelfs spontaan zodat ook mijn handen helemaal vol mayo zaten. “Dit is een foto waard, riep ik Sjaak toe!” “Nee, lummel!”

 

“Hoeveel plezier kun je beleven aan gatenbrood,” antwoordde ik hem nog steeds met een bijzonder smakelijke voortzetting. Uiteindelijk was de strijd gestreden en mocht ik met recht mijn vingers aflikken. Met het mes schraapte ik de klodders van het tafelkleed en het bord kreeg een welverdiende ‘likbeurt’.

Sorry Bea, ik ben echt netjes opgevoed, het ligt aan deze broodjes
“Zo, wat als je bij onze koningin wordt uitgenodigd?” Sjaak doelt dan op onze Bea, als voormalig baas van Nederland. Mijn handen en gezicht met zeep wassend onder de keukenkraan, antwoordde ik dat we beter naar Willem-Alexander en Máxima en kinderen kunnen gaan. “Voor Bea zijn we helaas te zeer verwilderd, echter ik denk dat Máxima zich zal verscheuren als ze de gelijkenis met WA ziet. Ik denk dat die net als ik heerlijk kan genieten van een lekker smeuïg broodje ei. Bovendien schat ik hem in dat hij de lol ervan inziet om het z’n dochters op een leuke manier voor te doen!”

Les drie: bak op vrijdag je eigen brood. Met broodbakmix (Bauernbrot) van de LIDL aangevuld met gezonde dingen zoals gebroken lijnzaad, olijfolie en Kürbis Kernöl. Gezonder, met veel meer goede voedingswaarden. Bovendien minder geknoei want dan kun je je sneetje met ei etc. met mes en vork eten en behoort een lunch bij Bea weer tot de mogelijkheden.

Ik ga m’n gram halen
Het zinde me niet waarom ik toch had gekozen voor deze gebakken lucht, dus ik de dag erna terug naar de bakker. “Wat hebben jullie mij een hoop ellende verkocht gisteren? Hoe heten die lege krengen?” “Oh stella (ik word hier geregeld ‘sterretje’ genoemd) dit zijn ‘Rosette Soffiate’, opgeblazen rozetjes en hol van binnen, net als die dikke buik van jou waarvoor jij hier je broodjes komt halen!”

 

Wil je onze omgeving (Friulië) leren kennen?

Voor een fijne, ontspannen vakantie aan de Golf van Venetië staat ons gastenverblijf ter beschikking, Villa Greta: www.villagreta.eu 

4 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *