Excursie naar vliegveld

il-tramonto_aviosuperficie_foto-ad-smets_4518Wellicht is het woord excursie een te groot woord. Volgens het synoniemenwoordenboek zou het ook een uitstapje, pleziertochtje of zelfs een werkbezoek kunnen zijn geweest.

Een stralende dag begin november, dan blijf je toch niet binnen zitten achter je laptop. We besluiten de werkzaamheden naar de avond te verschuiven en stappen in de auto voor een (werk)bezoek aan het vliegveld van Piancada, op slechts 20 minuten rijden van Pertegada.

Wij ontdekken veel tijdens onze spontane toertjes door deze regio (Friuli Venezia Giulia). Ondanks de korte afstand waren we hier nooit bij toeval langs gekomen omdat het toch erg afgelegen ligt, aan de luguna, de binnenzee aan de Golf van Venetië. Na een tip van Italiaanse vrienden zijn we er op deze zonnige en warme middag dan eindelijk heen gegaan.

il-tramonto_avio_piancada_ad-smets_4534

landen tussen de wijnranken….

Landen tussen de wijnranken
Feitelijk is het woord ‘vliegveld’ ook een te groot woord. Het Italiaanse woord ‘aviosuperficie’ benadert meer de werkelijk: een (opper)vlakte voor vliegtuigen. Want meer is het niet, een gemaaid stuk land tussen de wijnranken dat dient als start- en landingsbaan voor kleine sportvliegtuigen. De thuisbasis van de vliegclub van een rijke ‘boer’ uit deze omgeving. Naast het vliegveldje bezit hij vele landerijen, boerderijen, wijngaarden, een enorm landhuis en een privéhaven voor 50 boten. De bewoners van het dorp Piancada beweren dat hij het halve dorp in bezit…… en in z’n macht heeft. Maar dat even terzijde….

trattoria-al-bronzan_agnese_foto-ad-smets_il-tramonto_4527

Trattoria ‘Al Bronzan’
Wat een heerlijke plek! Ongekend rustig, bijna muisstil en met het uitzicht op de wijnranken, de landerijen en de zon…. Inmiddels kijken we er niet meer van op dat er geen menukaart is en dat de serveerster van de trattoria in rap Italiaans afraffelt wat de kok voor vandaag in gedachten heeft. We houden het beiden veilig bij spaghetti al ragù als primo en als secondo de gebakken kipfilet (scaloppine di pollo) voor de één en stukjes gestoofd rundvlees voor de ander.

De mannen die hier op het land werken parkeren hun tractoren naast de landingsbaan en komen wat eten, een wijntje drinken of alleen een kopje koffie drinken of een ijsje kopen. Gekleed in overall en met laarzen aan betreden ze het restaurant. De handen worden wel gewassen in de bagno als het even meezit. Echter vaak nog niet eens! Waarom ook, straks worden ze toch weer vuil.

il-tramonto_4068Terwijl we buiten op het terras genieten van een halve liter witte wijn – nota bene van een wijnboer uit ons eigen dorp Pertegada! – landde het eerste vliegtuigje. Het eerste bleek tevens het laatste vliegtuigje van die dag te zijn. We hadden geluk, want gewoonlijk is het alleen in het weekeinde topdrukte met zegge en schrijven vijf sportvliegtuigjes per dag. Onze mening over de rijke eigenaar werd enigszins bijgesteld toen we vernamen dat iedereen gratis gebruik kan maken van zijn privé-vliegveldje. Starten en landen voor vliegtuigjes, deltavliegers en parachutisten, alles mag en zo vaak als je wilt en alles zonder te betalen.

il-tramonto_4047

de kat die ‘KAT’ heet

Inmiddels peuzelden we gezellig van ons bord spaghetti en kregen bezoek van de huiskat de luistert naar de naam Gatto, wat Italiaans is voor ‘kat’. Hoe verzin je het….  Gatto is een goedmoedige kater die het liefst met je knuffelt.

Netwerkers ten voeten uit
Wij maken niet alleen snel contact met de huiskat – en vraag ons niet hoe zoiets gebeurt – maar binnen een half uur hadden we contact met de zowat alle aanwezigen in ‘het lokaal’ (hoezo netwerkers ten voeten uit….). Dus ook met de twee piloten van het zojuist gelande sportvliegtuigje. Twee Oostenrijkers die in de badplaats Caorle waren opgestegen en hier speciaal naar toe kwamen om ‘een vorkje te prikken’. De één neemt een taxi naar het restaurant en de ander …….. het vliegtuig, zoals deze twee chirurgen. Tja, behalve dat je geen wijn kunt drinken wanneer je zelf de stuurknuppel moet bedienen.

il-tramonto_4517Toen we even rondsnuffelden kwamen we langs een voormalige hangar die openstond. Binnen zat een jongeman op de grond visnetten te repareren, dat is nog eens handarbeid. Een paar honderd verder stroomt de rivier De Stella uit in de laguna, logisch daar daar veel vissers actief zijn.

Nadat we de Oostenrijkers uitzwaaiden bij het opstijgen, kregen we van een lid van de vliegclub, een Tiroler die een huis heeft in de jachthaven naast ons dorp en hier zijn sportvliegtuig heeft staan, een rondleiding door de hangar. Er stond slechts een handvol vliegtuigjes gestald.

Deze aardige man probeerde ons de verschillen uit te leggen tussen de verschillende vliegtuigen. Wanneer je een leek bent op het gebied van motoren, vleugels, PK’s en vliegtermen in het algemeen, wordt het lastig om het verhaal te volgen en zeker in een andere taal. We hebben hem vriendelijk bedankt en samen nog een wijntje gedronken. Drank verbroedert!

“Ja, ik ken jullie wel!”
Voor ons was deze plek nieuw en onbekend. Echter, wijzelf bleken niet onbekend te zijn. al-bronzan_il-tramonto_ad-smets_piancada_4477In het restaurant staat ‘la nonna’ (oma) in de keuken, de kleinkinderen in de bediening maar signora Agnese zwaait de scepter. Ze begroette ons met “Ja, ik ken jullie wel, want ik was vorige week aanwezig bij jullie feestelijke uitreiking van de ‘il Tramonto Gondola Award’. Het was een fantastische avond en Adriano heeft heel mooi gezongen”. We stonden perplex. Kunnen we inmiddels nergens meer anoniem verschijnen? Nee dus. Via haar wijnleverancier – dus die uit ons eigen dorp – vernam zij van deze feestelijke bijeenkomst waar de minister van landbouw ONZE prijs zou uitreiken (klik door voor het verhaal). Dit wilde zij niet missen. Jammer dat wij haar die avond niet gesproken hebben, maar ja, met meer dan 150 gasten is dat best wel lastig, zeker als je zelf de organisator bent.

Ervaar het zelf!
Het is bijna onze missie en we blijven er op hameren. Deze regio heeft zoveel te bieden, kom en ervaar het zelf! Natuurlijk vind je hier de brede goudgele zandstranden, heuvels, bergen en oude steden bomvol historie en cultuur. Echter wanneer je enigszins openstaat voor nieuwe ervaringen is zoiets simpels als het bezoeken van een ‘vliegveldje van niks’ een unieke belevenis. En een aanrader voor de zuinige Hollander: voor een lunch met een pasta als voorgerecht en een hoofdgerecht inclusief wijn, water en een espresso betaal je € 11,-. Voor een glas wijn (DOC Latisana Friuli) betaal je € 1,-. Op zich zijn deze prijzen al een bijzondere ervaring, toch?!

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someonePrint this page

2 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *