Een (bloed)rood weekend

ad en sjaak_9971Ik meldde laatst dat wij een ROOD weekend hebben gehad. Ik ben zeker wel een verklaring verschuldigd of ben je niet benieuwd?

Onze weken zien er van maandag tot vrijdag vrij saai uit. We werken veel en slechts af en toe is er tijd om iets leuks te doen of te ondernemen. Logisch dat we erg uitkijken naar het weekend, de enige dagen dat we het beest in ons kunnen loslaten! Mensen die ons kennen, zullen nu wel een wenkbrauw optrekken! Ha, ha!

Oppassen geblazen!
Vrijdagmiddag om vijf uur steken we de pin erin en hupsakee, pakken we de auto die ons ergens heen brengt om te starten met het vertier. Deze keer moesten we eerst nog even langs de bevriende wijnboer Ferrin in Camino Al Tagliamento om een paar zaken te regelen. Helaas liep het anders want de bazin moest onverwachts weg en de wijnboer moest per se nog even iets in de Refosco-wijngaard doen. Dus mochten wij op de zaak passen. Telefoon opnemen, klanten bedienen en tevens nog een probleem met de PC oplossen. Ter verzachting van het leed had wijnboer Paulo voor ons een fles Chardonnay opengetrokken.

vigne_2949_il tramontoUiteindelijk moesten we toch echt op pad want we hadden een afspraak in een ander dorpje (Varmo) om onze opwachting te maken op een Sardijns feest. Vrienden, origineel afkomstig van Sardinië, hebben daar een restaurant en ze wilden de plaatselijke bevolking een inkijk geven in hun Sardijnse keuken, bekend om de lekkernijen. Nou, niet iets om te missen, toch! Zeker ook omdat we waren uitgenodigd…….. om foto’s te maken. Ook hier geldt: voor wat, hoort wat! 🙂

Ruim anderhalf uur te laat kwamen we aan. Ons ietwat bezwaard voelend – zie – we zijn nog steeds niet veritaliaanst. Waren we dat wel geweest, dan hadden we gewoon geweten dat de mensen allemaal veeeeeel later komen. Op dat moment begonnen de gasten pas binnen te lopen. Nou ja, binnen, het Ichnusa Feest speelde zich natuurlijk buiten af.

We werden verwelkomd met muziek, nee geen Italiaans maar nota bene een Nederlands nummer: Venus van The Shocking Bleu. Zalig nummer, nog steeds, vinden wij. Meer over dit feest klik hier. Wat ons overigens wel echt opvalt is dat steeds meer Italianen voor mijn lens willen staan. Ik heb dan ook weer mijn best gestaan en heel wat mensen gekiekt. Ik wil best bekennen dat ik er echt een goed humeur van krijg met al die blije gezichten, de warme glimlachjes die ik krijg te zien, de vreugde van mensen tezamen. Heerlijk.

il tramonto_9822 panoramaTerwijl ik zowat de laatste foto van dit feest had geschoten kwam Ignazio, een bekende, naar ons toe en deelde mede dat er een aanslag in München had plaatsgevonden. Omdat hij weet dat daar een neefje woont, wilde hij het ons snel meedelen.

Wat Amokläufer!
Weg vreugde en gedreven door zorgen hebben we snel het internet opgezocht om meer erover te vernemen. Bloed vergieten, waarom? Wederom onschuldige mensen en maar liefst vijf jeugdigen die gedood werden. Wat ons meteen opviel was de terughoudendheid in terminologieën waarmee ons het nieuws werd ‘opgedrongen’. De Duitsers noemen het zelf een Amokläufer die dit veroorzaakte. Een Amokläufer? Wat een milde term! Gewoon een hufter van de eerste orde, zou ik zeggen!

“Wat doen we”, vroeg ik Sjaak. Daarmee doelend op het vervolg van onze avond. We hadden nog een concert in petto! “Gewoon doen! We kunnen er helaas niets aan veranderen, de wereld staat op z’n kop en dat kan nog wel erger worden met al dat slappe politieke beleid!” Sjaak geeft vaak ‘richting’ en dus met een hartelijke groet aan de groep stapten we in de auto om naar Precenicco te rijden.

Santa Cecilia: martelares werd patrones van de muziek
In Precenicco bevindt zich wijngoed Umberto Baccichetto waar schoonzoon Roberto De Nicoló inmiddels toch wel enige vinger in de pap heeft, en flink trekt aan hun PR. Hij had ons uitgenodigd om bij het jaarlijkse concert van de plaatselijke fanfare (la banda Santa Cecilia) aanwezig te zijn. Wij zijn er al vele jaren te vinden en het is werkelijk een van de hoogtepunten van de zomer. Verrukkelijke muziek. Allemaal muzikanten aan het conservatorium en de kwaliteit van performen mag hoog genoemd worden. Natuurlijk aansluitend een hapje en een droogje. Friulaanse lekkernijen die na de Sardijnse evenzeer opperbest smaakten.

Oh, het was zó gezellig en bovendien voor ons ook bijzonder verrassend.

Wij werden deze avond in aanwezigheid van de vele gasten figuurlijk in het zonnetje gezet. Feitelijk onder het maanlicht en veel weerlicht vanwege het zware onweer dat in de binnenlanden licht merkbaar voorbij trok. Er was zelfs voor het eerst een briesje dat een beetje verkoeling bracht. Wij kregen een openlijke pluim voor ons werk, de enorme publiciteit die we voor de prachtige regio Friuli Venezia Giulia maken in Nederland en België en onze inzet voor een Italiaanse Facebookgroep over deze regio. Een lang en warm applaus waardoor we wel enigszins rode wangetjes kregen. Een waardering die mede door de jonge burgemeester van harte werd gedeeld.

il tramonto_9901Uiteindelijk hebben we hier ook gemerkt dat veel mensen graag even voor de camera wilden staan. Dus heb ik mijn werk ook hier weer gedaan door flink wat foto’s te schieten. Tientallen mensen hebben weer vrolijk geposeerd en wederom gaf mij dat een verrukkelijk en een warm gevoel. Klik hier voor een impressie.

il tramonto_9895Toen we na een koude douche, lekker buiten in de tuin onder een uitbundig blinkende sterrenhemel, op bed lagen en het journaal van één uur op het N-TV aanzetten, kregen we de laatste berichten nog mee voordat we in slaap vielen, zonder het schaamrood op de kaken dat we met enige gewenning naar de brute en afschuwelijke beelden keken.

Zaterdag, rustdag 1
Tijdens het zaterdagontbijt, met lekker een gekookt eitje en mayonaise en heerlijk vers afgesneden op de tong smeltende prosciuto die we bij een specialist in vlees te Varmo hadden gekocht, nog voordat we naar Ferrin gingen. Wat eten we vanavond en morgen? Voor ons een redelijke standaard zaterdagvraag. Pen en papier naast het bord en als we de vingers hebben schoongelikt van mayo en rode ketchup beginnen we met het maken van lijstjes maken. Wat gaan we koken, welke ingrediënten hebben we nodig en wat moeten we waar kopen?

Denk niet dat we deze dag op onze lauweren kunnen rusten, want zaterdag is ook vaak wisseldag voor ons gastenhuis, Villa Greta. Dus was het poetsen geblazen. Honderdtien vierkante meters krijgen een flinke beurt. We willen ons cijfer voor hygiëne bij de verschillende verhuurwebsites hooghouden, te weten een 10! Met twee wasmachines worden in een rap tempo zes wassen gedraaid en buiten opgehangen. En dat bij 35 graden….

Uiteindelijk is het dan boodschappen doen en de eerste verkoeling vindend in onze airco gekoelde Ferrarirode bolide. Dit weekend geen culinaire hoogstandjes, een redelijk rechttoe rechtaan recept hadden we samengesteld. Italiaanse goulash! Klik hier voor het recept voor het geval je wilt weten of je dat lust.

Omdat het vlees goed moet marineren (we hebben een Merlot, een rode wijn van Ferrin genomen), was het de beurt aan Sjaak om een simpele Orecchiette al pomodoro con ricotta affumicata te maken. Vegetarisch en toch lekker!

orecchiette_il tramonto_0483Zondag, rustdag 2
De zondag is aanvankelijk een herhaling van de zaterdag. Niets bijzonders gepland, geen bezoek en geen uitstapje. Lekker rust nemen! Al stond na de strijk (ik had een was van twee weken weg te werken) ook óns huis op het programma. De laatste keer dat ik wilde stofzuigen hield de Dyson ermee op. Oververhit. Het was buiten 36 graden en onze werkplek in de lente, zomer en herfst is ons overdekte terras dat ik toch ook eens lekker vrij van stof en spinrag wilde hebben. Na het reinigen van de hepafilters, of hoe die dingen ook mogen heten, heb ik een stofzuiger die wederom zó krachtig is dat na deze zondagbeurt de stofbak al voor een betamelijk deel gevuld is. Maar wat wil je, zo dicht bij de kust met de gouden zandstranden van Italië (Lignano-Sabbiadoro).

Ons programma loopt weer anders…
Nu nog even dweilen, ware het niet dat toen de telefoon ging en een van onze buurmannen belde met de melding dat we naar zijn restaurant op de Golfclub Lignano moesten komen. Daar was een leverancier van Siciliaanse specialiteiten die de golfspelers liet kennismaken met de culinaire lekkernijen uit dit andere zuidelijke eiland. Hadden we ‘Sardinië’ op de vrijdagavond geproefd, nu mochten we ‘Sicilië’ over de tong laten gaan, producten die geteeld worden aan de berg de Etna. De meest actieve vulkaan die geregeld as en lava uitstoot, waardoor ’s avonds en ’s nachts de berg letterlijk vuurrood kleurt. De knalrode patè di peperoncino (tapenade) vertegenwoordigde ten volle de kleur van het gevaar: heel pikant, bijna on-Italiaans. Maar ja, voor veel Noordelijke Italianen is Sicilië dan ook een soort Verweggistan.

il tramonto_9937

de doorweekte Massimo Di Lenardo (r) van het gelijknamige wijnhuis

Grappig wie je altijd op de golfbaan (klik hier voor een foto impressie) treft, Jan en Alleman. Arm of minder bedeeld, ze zijn in deze periode allemaal bezweet! Deze keer mochten we de doorwerkte Massimo, eigenaar van het grote wijnhuis Di Lenardo, begroeten. Zijn wijnhuis voert een rode wijn met de naam ‘Just Me’, waardoor wij altijd moeten denken aan de Amerikaanse comedy serie ‘Will and Grace’ omdat de stereotype homo in die serie geregeld ‘Just Jack’ joelde, daarbij zijn handen op een bijzondere wijze aan het hoofd houdend.

il tramonto_9942Nadat we weer vrolijke mensen op de digitale plaat hebben vastgelegd, was het dan eindelijk tijd om naar huis te gaan om te gaan genieten van onze Italiaanse goulash. Lekker vroeg eten om ’s avonds nog even een fietstochtje te kunnen maken rond ons dorp. Persoonlijk vonden wij de goulash, uiteraard vergezeld met een glas stevige rode wijn, bijzonder gelukt en erg smakelijk. Een lichtrood gerecht met felrode paprika, die de kleur die dit weekend bij ons in het middelpunt stond, nog eens extra accentueerde. De kleur rood staat voor gevaar doch ook voor liefde! Met liefde had Sjaak toch nog een lekker rood toetje als afsluiter gemaakt, een luchtige Moskovische bodem met vijgenjam (zonder toevoeging van extra suiker) maar wel verrijkt met een paar schuiten rode Merlot om beter af te stemmen op het hoofdgerecht.

vijgentaart_9914_il tramonto_itGeestelijk zwak?
Hadden we in een week tijd Nice, Reutlingen en München langs zien komen, we eindigden het weekend helaas met de bloedrode aanslag in Ansbach. Deze keer geen Amokläufer maar een geestelijk zwakke persoon van buitenlandse afkomst die zichzelf opblies en vele mensen verwonde waarvan diverse zeer ernstig. Weer kregen we allemaal van die verzachtende termen naar ons hoofd geslingerd om onder de bevolking geen onnodige onrust en haat te zaaien. Al bleek hier later wel degelijk een band met IS te bestaan.

Gewoon weekend?
Nee, zeker niet als je kijkt naar wat er allemaal gebeurd is. Bedenk je eens hoeveel families dromen van de mogelijkheid om de tijd terug te kunnen draaien. Met de wens om alsnog invloed uit te oefenen op hun familieleden die helaas op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren. Met beelden van rode rozen die met liefde op de plekken van alle onheil worden neergelegd eindigen wij het weekend meevoelend met het intense verdriet alom. Fout, fout, de wereld is ernstig ziek! Laten we de ‘Just Me’ mentaliteit snel inruilen voor die van ‘Just Us’.

ad en sjaak_9973

 

3 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *