Ben jij al in de stemming?

il tramonto albero di nataleDaar waar wij Nederlanders nog in de aanloop waren naar Sinterklaas, zagen we Duitsland, Oostenrijk en Italië al vanaf de eerste adventszondag gereed voor de komst van de Kerstman. Ik moest er even aan wennen. Drukke werkweken met serieuze kwesties nog aan m’n hoofd en dan zit je na 1300 km gereden te hebben in een geheel andere sfeer.

Waar ik verlang naar zon en warmte, is het een feit dat de meeste mensen om ons heen in de ‘mood’ zijn van sneeuw en ‘Jagatee’.

Uiteindelijk hebben we dan pakjesavond en accepteer ik gedwee dat Sinterklaas mij dit jaar alweer heeft overgeslagen 🙂 . Eindelijk is het dan 6 december. Voor Italië de start van de feestdagen. De kerststallen worden geopend, de ‘lucciolate’ (lampionnen / kaarsjesoptochten) worden gehouden, je ruikt over de geur van de ‘vin brulè’ (friulaanse variant van de Glühwein) en over de straten galmt kerstmuziek vals en vervormd uit een krakende luidspreker van de ‘town crier’ (dorpsomroeper) die wij hier nog kennen, die rondrijdt in een oude Fiat, ooit rood geweest en die nog meer dieseldampen achterlaat dan het bromgeluid dat hij verspreidt door de kapotte uitlaatpijp. In het Limburgs spreken we daarom ook van ‘knalpiep’ wat de situatie realistischer weergeeft dan het Nederlands.

Deze taalkundige beperking in onze Nederlandse taal voor nu even wegwuivend, met de elegantie van quasi Sinterklaas, kijk ik vooruit naar 24, 25 en 26 december. Met steeds meer Duitstaligen om ons heen mogen we nu ook ‘Heiligenabend’ tot onze feestavond rekenen! Nog meer dagen om te feesten!

We komen ‘step by step’ in de sfeer, zeker na de officiële opening door Luca Fanotto, il Tramonto Luca Fanottoburgemeester van Lignano, van de ‘presepe in sabbia’ (de kerststal van strandzand). 13 graden, motregen, staand voor de Pier van Lignano Sabbiadoro. Voor ons bijna te warm voor een trui over een polo en voor Italianen te koud ondanks muts, sjaal en dubbele winterjas en heel veel bont en huidenvellen die hier meer dan toegestaan zijn. Maar goed, zij zijn dan ook de halve winter verkouden en grieperig!

Echter ook de plaatselijke fanfare die vol overgave Queens Rapsody, Sister’s act & Mission impossible vertolkte, de rijk met lampjes versierde straten en pleinen en de schaatsbaan op kunstijs droegen bij aan het verkrijgen van een feestsfeer.

“Sjaak, het wordt tijd om na te denken over wat we gaan eten die dagen!” Goddank hebben we de ‘Allerhande’ van november meegenomen. En de ‘cucchiaio d’argento’ staat als almachtig naslagwerk al paraat. We zitten niettemin in Bella Italia, niet dan?!

One comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *