‘Al Paradiso’, een paradijselijk restaurant

Wij nemen je deze keer mee naar een met zorg ingerichte authentieke trattoria, gevestigd in een eeuwenoud Italiaans pandje in een gehucht dat ook nog eens ‘Paradiso’ (paradijs) heet. Al bij de eerste hap merk je dat een engeltje op je tong piest, zo lekker en je realiseert je dat het paradijsgevoel daadwerkelijk bestaat.

Paradiso

Het aardse paradijs bestaat wel degelijk en het bevindt zich in de noord Italiaanse regio Friulië! Het gehucht Paradiso is in 1600 ontstaan toen de adellijke familie Caratti zich daar vestigde om het land en jachtgebied van de koninklijke familie Savoia te ontginnen voor rijstvelden. Er werden diverse stallen gebouwd die later dienden als bijgebouwen van de nobele Villa Caratti. (Over de villa en haar bewoners schreven we al eerder een blog op il Tramonto, klik hier). In éen van de bijgebouwen bevond zich in de jaren 60 van de vorige eeuw een klein, eenvoudig restaurantje ‘Osteria al Paradiso’ wat in 1972 werd overgenomen de huidige familie Cengarle. In 1994 werd een veel groter pand volledig gerenoveerd met instandhouding van de Friulaanse landelijke (lees: boeren-) architectuurcultuur. Trattoria al Paradiso is geboren. De inrichting is klassiek en overal komt het oude logo van de Osteria terug; twee wilde eenden die de snavels tegen elkaar houden.

Trattoria Al Paradiso

Het was een warme zomeravond en de tafels in de tuin waren met smaak gedekt met verse bloemen uit eigen tuin. We werden hartelijk verwelkomd door Anne Maria, ‘moeders’ die jarenlang de keuken runde en vanwege haar leeftijd inmiddels wordt bijgestaan door een jonge chef-kok zodat ze ook de gasten kan verwelkomen. Manlief Aurelio hangt de charmeur uit en flaneert langs de tafels om de gasten uitleg te geven over de locatie en de historie van Paradiso.

We hadden een puik plekje met mooi uitzicht op de tuin. Ondanks de hoge temperaturen was de vrouwelijke bediening gekleed in Friulaanse klederdracht, lange rokken tot aan de grond wat vergelijkbaar is met de klederdracht in het Duitse Beieren. Een beetje oubollig misschien, maar paste perfect in het totaalplaatje, een oud pand wat historie uitstraalt.

De menukaart zat in een vierkant dichtgevouwen doosje, een soort cadeauverpakking. Leuke fleurige kaartjes met uitleg over het menu, een wijnkaart en een zakje met bloemenzaadjes voor de gasten om thuis een steentje bij te dragen aan de natuur: een eigen bloemenpracht speciaal voor onze noodzakelijke insecten.

Zero km

Alle ingrediënten waarmee zij hun fantastische gerechten maken, komen uit de eigen regio. De wijnen op de eenvoudige wijnkaart komen zelfs van omliggende wijnboeren.

Dochter Federica lichtte het menu toe en wilde ons wat wijntips geven. Het werd een gezellig onderonsje! Wat zij niet kon weten was dat wij met bijna alle wijnhuizen op de menukaart goed zijn bevriend, waardoor wij de wijnen natuurlijk kenden. Zij was aangenaam verrast. Tja, na zoveel jaren schrijven over deze prachtige Italiaanse regio weten we heus wel wat voor lekkers dat je er kunt krijgen. En als je bedenkt dat wij jaarlijks prijzen uitreiken aan wijnhuizen, dan mag je veronderstellen dat we ook wel enkele wijnen kennen.

Amuse van hertenpaté

Bij ons aperitief werden we verrast met een bolletje hertenpaté gehuld in een laagje gel van wildfond. Het voorgerecht van Ad was een ‘veilige’ keuze en bestond uit sorpressa (een soort salami) gemaakt door vader Aurelio en rauwe ham, vergezeld van een groentenmix uit eigen tuin en polenta gemaakt van mais gemalen bij de molen van Codroipo. Ik koos voor slakken van Che Lumaca, een slakkenkwekerij uit de buurt (Colloredo di Monte Albano), met crème van pastinaak, een gel van knolselderij en chips van zwarte rijst. Een lust voor het oog, maar ook voor de tong.

Een ‘primo’, een tussengerecht zoals een pasta of risotto hebben we overgeslagen en bleef het bij een hoofdgerecht. Ad smulde van de langzaam gegaarde kalfsbiefstuk met een crème van rode raap, erwtenpuree en gebakken aardappel. Het vlees was boterzacht en kon je bijna met je vork ‘snijden’, perfect voor de meeste Italianen die het mes niet gebruiken. Mijn hoofdgerecht bestond uit kip van een kippenfokkerij uit het dorp. Een stukje malse dij en een torentje van borstfilet met een gevulde ui, de beroemde rode uien van Cavasso Nuovo waar wij al een keer te gast waren bij het College van Burgemeester en Wethouders. Wederom een plaatje om te zien en tongstrelend. Jammer dat juist deze gevulde ui met veel te veel zout was bereid, terwijl alle andere gerechten van zowel de voorgerechten en hoofdgerechten van ons beiden perfect op smaak waren gebracht. Thuis eten we relatief weinig zout, waardoor het juist in restaurants opvalt wanneer er veel zout gebruikt wordt, iets wat helaas nogal eens voorkomt.

We worden oud …… want zelfs een nagerecht kon er niet meer in. We sloten af met een espresso. Terwijl de laatste gaatjes eigenlijk al rijkelijk gevuld waren, konden we de zelfgemaakte koekjes toch echt niet weerstaan, ze gingen erin als koek…..  Moeder Anne Maria vergezelde ons door de tuin naar haar trots, de speciale jasmijnstruiken die alleen in de avonduren een zware doch verfijnde parfumlucht verspreiden. Bij het afrekenen kregen we nog een glas grappa van Nonino (zie onze blog) als digestief. Genoeg alcohol voor vandaag! Voldaan keerden we huiswaarts.

Al met al een prachtige ervaring. Heerlijk gegeten, lekkere wijnen, fijne bediening op een toplocatie. Een echte aanrader, alhoewel we altijd voorzichtig zijn om op basis van slechts één ervaring een aanbeveling te doen. Was het een toevalstreffer? Is de kwaliteit constant? We weten het niet, maar één ding weten we zeker: hier komen we binnenkort weer terug!

Trattoria Al Paradiso
Via S. Ermacora, 1
33050 Paradiso di Pocenia (UD)
tel +39 0432 777000
info@trattoriaparadiso.it


Klik hier voor alle blogs ‘il Tramonto’

© www.iltramonto.eu – redactie: Sjaak Verweij – foto’s: Ad Smets

Leave a Reply

Your email address will not be published.